Consello Nórdico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Bandeira da Consello Nórdico
Bandeira
Escudo da Consello Nórdico
Escudo
 
Situación de Consello Nórdico
 
Sede Dinamarca Copenhague
Idioma oficial Danés
noruegués
sueco
Forma de goberno Organización internacional
Britt Bohlin Olsson
Fundación
Inauguración do Consello Nórdico
12 de febreiro de 1953
Membros 9 estados e territorios
Sitio web norden.org
Location Nordic Council.svg

O Consello Nórdico (Nordiska rådet) é unha organización interparlamentaria de cooperación entre o cinco países nórdicos: Islandia, Dinamarca, Suecia, Finlandia e Noruega, coas rexións autónomas das Illas Feroe, Groenlandia e Åland. Constitúeno 87 deputados dos parlamentos nacionais destes países. Dinamarca, Noruega, Finlandia e Suecia contan con vinte membros cada un e Islandia con sete.

Historia[editar | editar a fonte]

O Consello estableceuse en 1952. Segundo o Acordo de Helsinqui de 1962, existe para preservar e desenvolver a cooperación entre os estados membros en asuntos xurídicos, culturais, sociais, financeiros, de transportes e da protección do medio ambiente. Máis tarde agregáronselle asuntos de política exterior e de seguridade. Desde 1971, existe tamén o Consello de Ministros Nórdicos, organización inter-gobernamental distinta ao Consello Nórdico. Actualmente o Consello Nórdico foi opacado pola Unión Europea, xa que moitas das súas funcións coinciden. Hoxe en día é máis que nada un organismo de fomento cultural.

Bandeira do Consello Nórdico[editar | editar a fonte]

A bandeira do Consello Nórdico representa o cisne branco con oito ás sobre un círculo azul que á súa vez se atopa sobre un fondo branco. A bandeira foi adoptada en novembro de 1984. O símbolo representa ao cinco países do consello (Dinamarca, Finlandia, Islandia, Noruega e Suecia) máis as rexións autónomas das Illas Feroe, Groenlandia e Åland.

Idiomas do consello nórdico[editar | editar a fonte]

Durante algúns anos os idiomas oficiais do consello nórdico foron o danés, o sueco e o noruegués, debido á súa facilidade de intercomunicación e a que algún deles era oficial ou cooficial en todas as rexións nórdicas de fala xermana. No entanto, a situación de oficialidade variou lixeiramente e incorporáronse tamén como linguas de traballo o finlandés e o islandés e vai collendo forza o inglés como lingua franca e de traballo no consello, desprazando ao danés e sueco desta función que desempeñaran de maneira histórica no ámbito nórdico.

Como curiosidade, o feroés é a única lingua "maioritaria" viva escandinava que non ten ningún rango de oficialidade no consello nórdico.

Membros[editar | editar a fonte]

Membros do Consello:

Ademais, os países bálticos de Estonia, Letonia e Lituania expresaron o seu desexo de incorporarse como membros ao Consello. Este abriu oficinas de información no tres países en 1991.

Secretarios xerais[editar | editar a fonte]

Consello Nórdico de Ministros:

Fundación
Presidente
Secretario Xeral (Secretariado)


1971
Cristina Husmark Pehrsson
Halldór Ásgrímsson

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]