Para outras páxinas con títulos homónimos véxase:
Competencia.
En economía, a competencia (en portugués, concorrência) refírese á rivalidade entre múltiples empresas que buscan vender bens ou servizos a compradores, o que obriga aos participantes a optimizar a eficiencia, innovar e ofrecer mellores condicións para gañar cota de mercado.[1] Esta dinámica sustenta as economías de mercado ao sinalar a asignación de recursos a través dos mecanismos de prezos, onde as empresas incapaces de igualar as ofertas dos rivais sofren perdas ou saen do mercado, dirixindo así o capital cara a usos de maior valor.[2] Os estudos empíricos amosan de xeito consistente que unha maior competencia se correlaciona cunha maior produtividade, cun maior gasto en investigación e desenvolvemento e cun mellor rendemento empresarial en xeral, xa que as presións por diferenciarse impulsan unha mellora continua.[3]
Ao contrario dos monopolios, que producen prezos máis altos, unha produción menor e ineficiencias na asignación; os contornos competitivos minimizan estas distorsións e maximizan o excedente do consumidor.[4] Os modelos clave distinguen a competencia perfecta —caracterizada por moitos vendedores non diferenciados e sen barreiras— de formas imperfectas como os oligopolios, aínda que todos subliñan o papel da competencia á hora de conter as rendas e impulsar a «destrución creativa» a través de ciclos de innovación. Xorden controversias nos debates políticos sobre as intervencións antitrust, onde unha aplicación excesivamente rigorosa da normativa arrisca frear as ganancias de eficiencia derivadas da economía de escala, aínda que a evidencia se inclina por preservar a rivalidade para soster o crecemento a longo prazo.[5][6]
En economía, a competencia designa o proceso de rivalidade entre vendedores que se esforzan por atraer compradores ofrecendo un valor superior, normalmente mediante prezos máis baixos, unha calidade mellorada ou características innovadoras. Esta rivalidade xorde de accións individuais descentralizadas en mercados caracterizados pola escaseza, onde os produtores deben adaptarse continuamente ás preferencias dos consumidores para asegurar vendas e beneficios. A lóxica fundamental descansa na premisa de que ningún vendedor pode manter vantaxes indefinidamente sen que os rivais as imiten, o que obriga a unha emulación e mellora constantes para evitar perdas.[7]
Desde o punto de vista conceptual, a competencia funciona como un mecanismo de asignación de recursos, dirixindo a produción cara aos bens máis valorados polos consumidores, medidos pola súa disposición a pagar. Isto ocorre porque os compradores, ao dispor de alternativas, retiran o seu favor das ofertas inferiores ou sobrevaloradas, o que exerce presión sobre os vendedores para aliñaren a súa produción cos sinais da demanda. As observacións empíricas do comportamento do mercado, como a converxencia de prezos en intercambios non regulados, sustentan esta visión, con exemplos históricos como os mercados de gran do século XVIII, que mostraron axustes rápidos tras a entrada de novos provedores.[8] A diferenza dos acordos cooperativos, a competencia prospera grazas á toma de decisións independente, na que o éxito depende de anticipar e superar as accións dos competidores en lugar de coordinarse con eles.[9]
No seu núcleo, a competencia económica encarna o realismo causal ao vincular a supervivencia das empresas cun mellor rendemento á hora de satisfacer as necesidades dos compradores, o que fomenta a eficiencia sen dirección central. Os defensores desta visión argumentan que este proceso revela información dispersa entre os participantes —como reducións de custos ou demandas non satisfeitas— que ningunha autoridade única podería agregar de xeito tan eficaz.[10] Aínda que os modelos estáticos formalizan máis tarde os resultados de equilibrio, a concepción fundamental fai fincapé na rivalidade dinámica, na que as vantaxes temporais estimulan a imitación e o desprazamento, evitando o estancamento.[11] Isto contrasta coas visións que priorizan a intervención estatal, que a miúdo pasan por alto como a rivalidade autocorrixe as asignacións ineficientes a través dos sinais de beneficio e perda.
