Cohesión

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

A cohesión textual é unha propiedade que deben presentar os textos para seren verosímiles. Por cohesión enténdese a relación que establecen entre si tódolos elementos textuais (proposicións, palabras, frases, cláusulas, oracións, parágrafos)

O concepto de cohesión textual[editar | editar a fonte]

Para que un texto teña coherencia, é necesario que os elementos que o conforma posúan cohesión:

  • O feito de que un narrador omnisciente se confunda ó dicir o nome dun personaxe implica incoherencia e falta de cohesión).
  • Se un narrador fai un percorrido espacial que resulta incoherente pois contradise ó dicir, por exemplo, o número de andares que ten un edificio, a descrición carece de cohesión.

Así e todo, a ausencia de incoherencias -a pesar de que a súa presenza negue toda cohesión- non implica de seu cohesión. Hai unha serie de procedementos que aumentan a cohesión textual

Procedementos que cohesionan os textos narrativos[editar | editar a fonte]

Procedementos de cohesión por repetición[editar | editar a fonte]

É preciso referirse con frecuencia ós elementos ou procesos que manteñen unha presenza constante no texto: os personaxes, o espazo, determinadas accións,... A repetición pura e simple das palabras predominantes na mensaxe narrativa é un mecanismo de cohesión textual, e coñécese co nome de anáfora.

Procedementos de cohesión por substitución[editar | editar a fonte]

A repetición dunha mesma palabra nun texto pode derivar en monotonía, e denota, así mesmo, pobreza de vocabulario. Para evitalo dispomos de variados recursos polos cales utilizamos outras palabras coas que garda relacións significativas e que non alteran ó substituíren a comprensión do texto e achegan cohesión, son:

  • Os deícticos: Os pronomes persoais, demostrativos, posesivos e adverbios absolutos de lugar e de tempo, realizan a función deíctica cando se refiren a aquilo que non está no texto senón no contexto.
  • Os fóricos: Dáse a substitución fórica, realizada polos pronomes persoais, demostrativos, posesivos de terceira persoa, relativos, cuantificadores, indefinidos e adverbios relativos, cando o elemento substituído está presente no texto. A palabra ou frase nominal substituída por fóricos denomínase antecedente. O habitual é que o antecedente preceda no texto ó seu substituto. Neste caso denomínase o substituto anafórico. Se o antecedente aparece logo do substituto, este chamarase catafórico.
  • A sinonimia.
  • A hiperonimia.
  • Os eufemismos, perífrases e metáforas.

O emprego de conectores[editar | editar a fonte]

Os conectores son elementos gramaticais que conectan e relacionan bloques de texto. Nos textos narrativos predominan os conectores temporais, mentres que nos descritivos, os conectores espaciais.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]