Cociña de Frankfurt

A cociña de Frankfurt (vista desde a entrada).

A cociña de Frankfurt foi unha innovación para a arquitectura doméstica e é considerada a precursora das cociñas á medida modernas, xa que foi a primeira en pensarse como parte dun proxecto de vivenda, deseñada para permitir o traballo eficiente e para ser construída a baixo custo. Foi deseñada en 1926 pola arquitecta austriaca Margarete Schütte-Lihotzky para o complexo de vivenda social Römerstadt en Frankfurt do Meno (Alemaña), do arquitecto Ernst May. Unhas 10000 unidades foron construídas a finais da década de 1920 en Frankfurt.

Motivación e influencias

As cidades alemás sufriron unha grave escaseza de vivendas despois do final da Primeira Guerra Mundial. Na década de 1920 construíronse varios complexos de vivendas sociais para aumentar o número de apartamentos de alugueiro. Estes proxectos a grande escala ofrecían apartamentos accesibles para o gran número de familias da clase traballadora e, polo tanto, estaban destinados a persoas con orzamentos limitados. En consecuencia, os apartamentos foron deseñados para ser cómodos pero non espazosos, e os arquitectos intentaron reducir custos aplicando o mesmo deseño a un gran número de unidades.

O deseño da cociña de Margarete Schütte-Lihotzky para o Römerstadt resolveu o problema de como encaixar varias cociñas sen ocupar demasiado espazo total do apartamento. O seu deseño inspirouse na distribución de "cociña-sala de estar" que era común na época. A vivenda típica dun traballador consistía nun apartamento de dúas habitacións: a cociña cumpría múltiples funcións, xa que se usaba non só para cociñar, senón tamén para cear, vivir, bañarse e mesmo durmir, mentres que a segunda habitación, pensada como sala de estar, a miúdo reservábase para ocasións especiais, como o infrecuente asado dominical . Pola contra, a cociña de Schütte-Lihotzky era unha pequena habitación separada conectada á sala de estar por unha porta corrediza; isto separaba as funcións de traballo (cociñar, etc.) das de vivir e relaxarse, o que estaba en consonancia coa súa visión da vida.

O deseño de Schütte-Lihotzky estivo fortemente influenciado polas ideas do taylorismo, que estaban de moda a principios do século XX . Comezado por Catharine Beecher , e reforzada polas publicacións de Christine Frederick na década de 1910, a crecente tendencia de considerar as tarefas domésticas como unha profesión xenuína tivo a consecuencia lóxica de que a optimización industrial iniciada polo taylorismo se aplicase ao ámbito doméstico. The New House-Keeping Efficiency Studies in Home Management (1913) de Frederick, que defendía a racionalización do traballo na cociña, foi traducida ao alemán como "Die rationelle Haushaltsführung" en 1922. Estas ideas foron ben recibidas en Alemaña e Austria e formaron a base do traballo da arquitecta alemá Erna Meyer. Tamén foron fundamentais no deseño da cociña de Frankfurt de Schütte-Lihotzky. Para ela mellorar a ergonomía da cociña e racionalizar o traballo na cociña eran importantes.

Esta optimización da cociña e das tarefas domésticas correspondía ás esixencias do taylorismo da época. Por unha banda, a tendencia á simplificación do fogar reforzouse coa intención de minimizar o tempo dedicado ás tarefas domésticas, considerado "improdutivo", para que as mulleres tivesen máis tempo para o traballo na fábrica. Por outra banda, considerábase un esforzo emancipador para as mulleres, que facilitaba o seu traballo doméstico e lles permitía unha maior liberdade e tempo para realizar actividades do seu propio interese.

Schütte-Lihotzky inspirouse nas cociñas ferroviarias extremadamente pequenas do vagón restaurante dos trens, onde dúas persoas poderían preparar e servir as comidas para arredor de 100 hóspedes, ademais de lavar e almacenar os pratos.

Véxase tamén

Outros artigos

• Cociña de Stuttgart
• Cociña de Múnic