Chibafruime
| Chibafruime | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
|
Instancia de
| ||||
|
Venerado por
| ||||
|
Parte de
| ||||
| Biografía | ||||
|
Sexo
| ||||
| Wikidata | ||||
Chibafruime, tamén escrito como Chibrafruime, era unha deidade menor na relixión dos muiscas.[1] Era o deus da guerra.[2][3] Os contos mitolóxicos sobre Chibafruime conserváronse nas localidades de Bojacá, Bosa, Guatavita, Turmequé e Cajicá.[4][5][6][7][8][9]
Pouco se coñece sobre Chibafruime e a súa aparencia, mais podería ter a aparencia dun xaguar. Os muiscas eran un pobo máis comerciante que guerreiro.[10] As súas habilidades de negociación foron admiradas polo conquistadors que fixeron os primeiros contactos cos muiscas.[11]
Notas
[editar | editar a fonte]Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Outros artigos
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Bogotálogo, N.N (2012). Bogotálogo: usos, desusos y abusos del español hablado en Bogotá - Tomo I (en castelán). Instituto Distrital Patrimonio Cultural. pp. 1–140. Consultado o 2016-08-01.
- Daza, Blanca Ysabel (2013). Historia del proceso de mestizaje alimentario entre Colombia y España - History of the integration process of foods between Colombia and Spain (PhD) (PhD) (en castelán). Barcelona, Spain: Universidade de Barcelona. pp. 1–494.
- Francis, John Michael (1993). "Muchas hipas, no minas" The Muiscas, a merchant society: Spanish misconceptions and demographic change (M.A.) (M.A.). University of Alberta. pp. 1–118.
- Henao, Susana (2011 (1995)). Los hijos del agua (PDF). Universidad del Quindío. pp. 1–324. Consultado o 2016-08-01.
- Quintana de Afanador, Concepción (2002). Rescate cultural de arte rupestre en Bojacá (M.A.) (en castelán). Universidad de La Sabana. pp. 1–223.
- Triana de Riveros, Blanca Isabel (1996). La tertulia familiar: elemento de comunicación e integración: talleres para padres (en castelán). Coop. Editorial Magisterio. pp. 1–120. ISBN 9789582002558. Consultado o 2016-08-01.
