Cedro de California

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Cedro de California
Incensecedar sanjacintomts.JPG
Estado de conservación
Status iucn2.3 LC gl.jpg
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Pinophyta
Clase: Pinopsida
Orde: Pinales
Familia: Cupressaceae
Xénero: 'Calocedrus'
Especie: ''C. decurrens''
Nome binomial
''Calocedrus decurrens''
(Torr.) Florin, Taxon, 5: 192, 1956

O cedro de California[1] Calocedrus decurrens, é unha conífera da familia Cupressaceae, do xénero Calocedrus. De orixe norteamericana, atopáse en Galiza coma ornamental.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]
  • Calocedrus: procede do grego: καλλος, "callos", fermoso e de χέδρος, "cedros", o cedro, significando logo "cedro fermoso".
  • decurrens: epíteto latino que ten o mesmo significado que "decorrente" -do cal deriva- aludindo ás "escamas" das follas que se recobren unhas ás outras.

Nota: malia o seu nome, a árbore só ten un afastado parentesco co xénero Cedrus, pois é un membro da familia Cupressaceae, pertencendo os cedros a Pinaceae. O único en común, logo, é pertenceren á orde botánica Pinales.

Descrición[editar | editar a fonte]

É unha grande árbore, que acada tipicamente alturas de 40-60 m e un toro cun diámetro de até 3 m (máximo, 69 m de alto e 4,5 m de diámetro[2]), estreitamente cónico, de ramallada mesta. A casca é dunha cor parda alaranxada que co tempo se torna agrisada, macía ao principio e despois vai formando fendas e exfoliándose en longas fitas na parte baixa do toro nos exemplares máis vellos. Os acios das follas son aplanados en forma de abano. A follaxe é persistente, composta de follas en pseudoverticilos de 4, escuamiformes, de ápice agudo e incurvado, longamente decorrentes na base, de cor verde escura brillante e que teñen un recendo resinoso intenso e peculiar. A árbore é monoica, con flores masculinas de preto de 3 mm en grupos nos extremos das franzas, globulares e douradas con 3-5 sacos polínicos e con estróbilos femininos de 6 escamas: 2 estériles, 2 reducidas e 2 seminíferas. Ditos conos son pequenos (15-25 mm), estreitos, rematados en punta, e ovoides. Dunha cor verde intensa ao principio, estes conos tórnanse pardos na madureza (logo dun ano), ceibando 4 (ou menos) sementes alíferas cando abren.[3]

Distribución[editar | editar a fonte]

Nativo do oeste de América do Norte, estando o groso da súa área de distribución nos Estados Unidos, dende o centro-oeste de Oregón a través da maior parte de California e o extremo oeste de Nevada, e tamén no noroeste de México, na parte norte da Baixa California.

Medra desde os 50 deica os 2900 m de altitude, sendo a especie máis estendida do xénero.[3][4][5]

Usos[editar | editar a fonte]

A madeira lixeira da árbore utilízase para a elaboración de lapis, en particular nos Estados Unidos onde é a principal materia prima para a súa fabricación, por mor a que é macía e tende a se aguzar de xeito doado sen formar achas ou estelas, ou en marquetaría. Tamén é unha árbore ornamental popular, valiosa pola súa resistencia á seca. A madeira é moi aprezada polos escultores. A súa casca pode se queimar coma incenso.

Árbore senlleira en Galiza[editar | editar a fonte]

O cedro de California do Pazo de Torrecedeira en Redondela, figura no catálogo de árbores senlleiras de Galiza elaborado pola Xunta de Galicia.

Sinónimos[editar | editar a fonte]

Galería de imaxes[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nome vulgar galego en Diccionario das ciencias da natureza e da saúde, A Coruña, Deputación da Coruña, 2000
  2. Gymnosperm Database: Calocedrus decurrens
  3. 3,0 3,1 Calocedrus decurrens en Flora of North America
  4. U.S. Forest Service Silvics Manual: Libocedrus decurrens
  5. Farjon, A. (2005). Monograph of Cupressaceae and Sciadopitys. Royal Botanic Gardens, Kew. ISBN 1-84246-068-4
  6. Calocedrus decurrens en The Plant List

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Cedro de California Modificar a ligazón no Wikidata
Wikispecies
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Cedro de California

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]