Castelo do Príncipe

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa

O Castelo do Príncipe é unha fortaleza construída no século XVIII, sita na parroquia da Ameixeinda, no concello de Cee. Foi declarado Ben de Interese Cultural no ano 1994.[1] Dá nome á aldea de Castelo do Príncipe.

Historia[editar | editar a fonte]

O Castelo do Príncipe comezouse a construír en 1740 xunto co Castelo do Cardeal, situado á outra beira da ría de Corcubión. O enxeñeiro encargado da obra sería Francisco Llobet, sendo substituído por Carlos Lemaur (de procedencia francesa, algo moi habitual no reinado dos borbóns) no 1744, ano no que comezan os traballos definitivos. As obras remátanse en 1755. O nome do Príncipe déuselle en honra ao fillo de Carlos III de España, o futuro rei Carlos IV.

O papel estratéxico da Costa da Morte vai perdendo relevancia durante o século XIX, polo que a finais do XIX o castelo, ó igual cá outras tantas fortalezas, deixaría de pertencer ao Estado tras poxa pública. O primeiro propietario foi o empresario, banqueiro e político fisterrán afincado en Corcubión Plácido Castro Rivas, o cal compra tamén en 1892 o Castelo de San Carlos de Fisterra. No ano 1928, despois de abandonar a vila de Corcubión, Placido Castro fai unha doazón de varios bens inmobles (entre os que se atopa o Castelo do Príncipe) á Asociación de Periodistas de Madrid, os cales o acaban hipotecando e, posteriormente, queda en mans do banco. Durante moitos anos o edificio queda abandonado ate que en 1985 o empresario galego, Xosé Ramón Oreiro, faise con el por 30 millóns de pesetas. Oreiro fai a maior reforma que se fixo nesta fortaleza, converténdoa nunha luxosa vivenda.

No ano 2006, o castelo foi comprado por un empresario da Rioxa por unha cifra en torno aos 3 millóns de euros e actualmente atópase á venda por 6 millóns de euros.[2][3]

Arquitectura[editar | editar a fonte]

Ao igual co castelo do Cardeal montaba 12 pezas de artillería noutras tantas troneiras dirixidas cara o mar. Ao amplo adarve que ten, ascendíase por unha rampa ou por dúas escaleiras de pedra; existindo tamén espaldóns resoltos con arcos rebaixados. Un gran edificio que dirixe as súas ás cara os semibaluartes do hornabeque, contiña os servizos loxísticos (dependencias para a guarnición que acadaba os 88 soldados, almacéns e polvorín). O aparello é de cantería ben labrada no seu perímetro exterior e gran parte da súas fábricas interiores, o que lle dá gran realce visto dende o mar ou dende terra, onde tiña o foxo e a ponte para entrar ó centro da cortina.[4]

Polémica[editar | editar a fonte]

Dado o seu carácter de Ben de Interese Cultural, adquirido no ano 1994, está sometido á LEI 5/2016 do 4 de maio, do Patrimonio cultural de Galicia. No seu artigo 48 especifícase que os propietarios destes bens permitirán a súa visita pública un número mínimo de catro días ao mes durante, polo menos, catro horas diarias, sendo estes definidos previamente. Por este motivo veciños do concello de Cee comezaron a demandar ao actual dono a apertura inmediata das súas portas, xa que esta fortaleza atópase pechada ao público.[5][6]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]