Casimiro

Casimiro

Biografía
Nacemento	3 de outubro de 1458 (Gregoriano) Castelo Real de Wawel
Morte	4 de marzo de 1484 (Gregoriano) (25 anos) Hrodna
Causa da morte	tuberculose
Lugar de sepultura	Catedral de Vilnius (pt)
Relixión	Igrexa católica
Actividade
Ocupación	político
Enaltecemento
santo santo
Día de festividade relixiosa	4 de marzo
Outro
Título	Knez
Familia	Dinastia Jaguelônica (pt)
Pais	Casimiro IV da Polónia   e Isabel de Habsburgo
Irmáns	Barbara Jagiellon Ana Jagelão Sofia Jagelão, Marquesa de Brandemburgo-Ansbach Edviges Jagelão Isabel Jagelão Vladislau II da Hungria Alexandre da Polónia John I Albert Sigismundo I o Velho Isabel Jagelão Elisabeth Jagiellon
Descrito pola fonte	Polski Słownik Biograficzny

Casimiro Jagellón, (en latín: Casimirus; en lituano: Kazimieras; en polaco: Kazimierz), nado en Cracovia, reino de Polonia, o 3 de outubro de 1458 e finado en Grodno (hoxe Hrodna, Belarús) Gran Ducado de Lituania, o 4 de marzo de 1484, foi un príncipe do reino de Polonia e do gran Ducado de Lituania que se converteu no santo patrón de Polonia e Lituania, cuxa festa se celebra o 4 de marzo. Tamén é denominado como San Casimiro.

Etimoloxía

Nome de orixe eslava (posiblemente polaca), latinizado na forma Casimirus. A forma orixinaria era Kazimierz, composta por un primeiro termo relacionado co verbo kazac ‘mandar’, e un segundo elemento mierz, que podería ser o polaco antigo mierz ‘paz’ ou o eslavo occidental mier ‘ilustre, célebre', equivalente ao xermánico mir, presente en moitos topónimos galegos (Bertamil, Ramil, Baldomir etc.).

San Casimiro

Houbo dous santos polacos de familia real con este nome:

• San Casimiro (1458-1484), duque de Lituania, fillo do rei de Polonia Casimiro IV.
• San Casimiro (século XVII), príncipe da corte, casou coa viúva do seu irmán e foi coroado rei en 1648; abdicou en 1669 para entrar nun mosteiro de París.

Traxectoria

Casimiro naceu en Cracovia, a sede real polaca en 1458 como fillo do rei Casimiro IV Jagellón e da súa esposa Isabel de Habsburgo de Hungría. Desde moi pequeno demostrou unha gran devoción a Deus e humildade, destacando como unha das súas máis grandes características a pureza e bondade, facendo voto de castidade.

Posto que unha facción da nobreza húngara estaba descontenta co rei Matías Corvino de Hungría (1458-1490), o novo príncipe polaco de tan só 13 anos de idade foi chamado ao reino para ocupar o lugar do outro monarca. Os dereitos ao trono foron lexitimados pola nobreza húngara, xa que a nai de Casimiro era filla do falecido rei Alberto de Hungría, e o seu tío paterno (irmán do rei Casimiro IV de Polonia) chegou a ser coroado como Vladislao I de Hungría e reinou por 4 anos. Desta forma, Casimiro arribou en 1471 ás fronteiras húngaras aceptando a elección para brindar defensa ao mundo cristián contra os turcos invasores, que segundo a nobreza húngara o rei Matías non combatía. O arcebispo de Esztergom Juan Vitéz, sendo a máis alta autoridade eclesiástica no reino, e a pesar de ser o titor do rei Matías na súa infancia, accedeu a apoiar a nobreza húngara descontenta e eventualmente a coroar a Casimiro como rei. Con todo o consello eclesiástico cóengo de Esztergom, guiado polo bispo Juan Beckensloer, decatándose da conspiración informou inmediatamente ao rei Matías que se achaba nunha campaña militar en terras checas polo trono de Bohemia. En moi breve tempo o rei húngaro presentouse de sorpresa en Esztergom e enviou os nobres Miguel Országh e Emérico Szapolyai para que resolvesen o asunto pacificamente. Casimiro viuse forzado a interromper a súa viaxe e a renunciar ás súas pretensións ao trono húngaro (con todo o seu irmán menor será coroado en 1490 tras a morte de Matías como Vladislao II de Hungría).

De 1479 a 1483, Casimiro levou os asuntos de goberno en Polonia substituíndo o seu pai ausente e morreu aos 26 anos de idade o 4 de marzo de 1484 tras enfermarse gravemente en Grodno (Lituania) durante unha viaxe. Os seus restos atópanse en Vilna, a capital de Lituania.

Pouco despois da súa morte xurdiron iniciativas para promover a súa canonización, que se produciu en 1521 baixo o goberno do papa León X.

Representación

Represéntase con traxe polaco, coroa, cetro, palma, xoias e crucifixo. O cadro anterior, na catedral de Vilna, onde está sepulto, móstrao con dúas mans dereitas. Unha lenda di que un pintor pintou unha nova man e pintou fóra a vella man, pero milagrosamente a vella reapareceu. Outra lenda di que a terceira man foi un resultado da hospitalidade do santo.