O Cantar dos Cantares (en hebreo:שִׁיר הַשִּׁירִים , Šīyr haŠīyrīm; en grego ᾎσμα ᾈσμάτων, Âisma Aismátōn), tamén coñecido como Cántiga das Cántigas, Cánticos de Salomón ou Cantar superlativo, é o cuarto libro da terceira sección (Ketuvim) da Biblia hebrea e un dos libros poéticos e de sabedoría do Antigo Testamento da Biblia da tradición cristiá.[1][2] É un dos cinco meghil·lót (en hebreo:מְגִלּוֹת, "cinco rolos") e é lido no sabat do Pessach, durante a Pascua xudía, marcando o comezo da colleita dos cereais e conmemorando o Éxodo de Exipto.[3]
Páxina inicial do Cantar dos Cantares; en latín: «Osculetur me osculo oris sui» (béixeme el dos bicos da súa boca).
Manuscritoiluminado da Biblioteca Estatal de Bamberg, Alemaña.
O texto celebra o amor erótico e o desexo entre dous amantes, con intervención dun coro de «fillas de Xerusalén».[4] A exéxese relixiosa interpretou tamén o libro en clave alegórica: relación de Iaveh con Israel e, no cristianismo, de Cristo coa Igrexa.[3][5] Ao mesmo tempo, mantense o sentido literal como poema de amor.[6]
O poema non presenta unha trama narrativa estrita ou fechada, senón escenas e diálogos entre unha muller e o seu amado: eloxios mutuos, busca nocturna pola cidade, imaxes pastorís e o chamado «poema do xardín» (hortus conclusus).[7][8] O ton é celebratorio do corpo e do desexo. A atribución a Salomón (1,1) é tradicional; a lingua e os paralelos literarios adoitan situar a composición en época tardía (persa–helenística).[9][10]
A crítica adoita ler o libro como unha serie de unidades líricas con ecos e repeticións internas. Un esquema orientativo agrupa o texto en: introdución (1,1–6), diálogos e lembranzas (1,7–3,5), procesión nupcial (3,6–11), descricións da amada e do amado (4,1–6,12), e sección final (6,13–8,14). Non hai consenso absoluto sobre unha estrutura única.[11]
As primeiras traducións do Cantar dos Cantares ao galego datan da década de 1960. En 1964 publicouse unha versión realizada por Vidán Torreira, con introdución e notas de Precedo Lafuente, considerada unha das primeiras en lingua galega.[14] Poucos anos despois, en 1968, Casado Nieto publicou outra tradución do Cantar dos Cantares nun volume dedicado aos libros poéticos e sapienciais.[15][16]
_-_Google_Art_Project.jpg)
