CD1

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
molécula CD1a
Identificadores
Símbolo ?
Símbolos alt. CD1
Entrez 909
HUGO 1634
OMIM 188370
RefSeq NM_001763
UniProt P06126
Outros datos
Locus Cr. 1 q22-q23
molécula CD1b
Identificadores
Símbolo ?
Símbolos alt. CD1
Entrez 910
HUGO 1635
OMIM 188360
RefSeq NM_001764
UniProt P29016
Outros datos
Locus Cr. 1 q22-q23
molécula CD1c
Identificadores
Símbolo ?
Símbolos alt. CD1
Entrez 911
HUGO 1636
OMIM 188340
RefSeq NM_001765
UniProt P29017
Outros datos
Locus Cr. 1 q22-q23
molécula CD1d
Identificadores
Símbolo ?
Entrez 912
HUGO 1637
OMIM 188410
RefSeq NM_001766
UniProt P15813
Outros datos
Locus Cr. 1 q22-q23
molécula CD1e
Identificadores
Símbolo ?
Entrez 913
HUGO 1638
OMIM 188411
RefSeq NM_030893
UniProt P15812
Outros datos
Locus Cr. 1 q22-q23

o CD1 (cluster de diferenciación 1) é unha familia de glicoproteínas expresada na superficie de varias células presentadoras de antíxenos humanas. Están relacionadas coas moléculas do MHC de clase I, e están implicadas na presentación de antíxenos lipídicos ás células T. Porén, a súa función exacta non se coñece.[1] Nos humanos, as moléculas CD1 están codificadas no cromosoma 1.

Tipos[editar | editar a fonte]

As glicoproteínas CD1 poden clasificarse en dous grupos que difiren na súa ancoraxe lipídica.[2]

CD1a, CD1b e CD1c (moléculas CD1 grupo 1) exprésanse en células especializadas na presentación de antíxenos.[3]

CD1d (CD1 grupo 2) exprésase nunha ampla variedade de células.

CD1e é unha forma intermedia, que se expresa intracelularmente, e o seu papel non está claro actualmente.[4]

En humanos[editar | editar a fonte]

Grupo 1[editar | editar a fonte]

As moléculas CD1 grupo 1 fan a presentación de antíxenos lipídicos alleos, e especificamente de varios compoñentes da parede celular micobacteriana, a células T específicas de CD1. Comprenden:

Grupo 2[editar | editar a fonte]

Os antíxenos naturais CD1 grupo 2 non están ben caracterizados, pero un glicolípido sintético chamado alfa-galactosilceramida, que foi orixinalmente illado a partir dun composto atopado nunha esponxa mariña, ten unha forte actividade biolóxica.

As moléculas do CD1 grupo 2 activan un grupo de células T, coñecidas como células T asasinas naturais (NKT) debido á súa expresión de marcadores da superficie de NK como CD161. As células NKT actívanse por antíxenos presentados por CD1d, e producen rapidamente citocinas Th1 e Th2, representadas tipicamente pola produción de interferón-gamma e IL-4.

O ligando do grupo 2 (CD1d) alfa-galactosilceramida está actualmente en ensaios clínicos en fase I para o tratamento de cancros non hematolóxicos avanzados.

Importancia diagnóstica[editar | editar a fonte]

Os antíxenos CD1 exprésanse non timocitos corticais, pero non en células T maduras. Isto a miúdo tamén ocorre nas células de neoplasmas derivadas desas poboacións, de modo que a presenza de antíxenos CD1 pode utilizarse en inmunohistoquímica de diagnóstico para identificar algúns timomas e cancros derivados de precursores de células T. En particular, o CD1a é un marcador específico para as células de Langerhans, polo que pode tamén usarse na diagnose da histiocitose de células de Langerhans. Outras condicións que poden presentar positividade para o CD1 son a leucemia mieloide e algúns linfomas de células B.[6]

En vacas e ratos[editar | editar a fonte]

Os ratos carecen de moléculas CD1 grupo 1, e no seu lugar teñen dúas copias de CD1d. Así, os ratos véñense usando intensamente para caracterizar a función do CD1d e as células NKT dependente de CD1d nunha variedade de modelos de enfermidades.

Viuse recentemente que as vacas carecen de moleculas CD1 grupo 2, e teñen un conxunto ampliado de moléculas CD1 grupo 1.[7] Debido a isto e ao feito de que as vacas son un hóspede natural de Mycobacterium bovis, que tamén é un patóxeno humano, espérase que estudando as vacas se teña unha idea de como funciona o sistema de presentación de antíxenos CD1 grupo 1.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Porcelli S, Brenner MB, Greenstein JL, Balk SP, Terhorst C, Bleicher PA (1989). "Recognition of cluster of differentiation 1 antigens by human CD4-CD8-cytolytic T lymphocytes". Nature 341 (6241): 447–50. PMID 2477705. doi:10.1038/341447a0. 
  2. Zajonc DM, Wilson IA (2007). "Architecture of CD1 proteins". Curr. Top. Microbiol. Immunol. 314: 27–50. PMID 17593656. doi:10.1007/978-3-540-69511-0_2. 
  3. Sköld M, Behar SM (2005). "The role of group 1 and group 2 CD1-restricted T cells in microbial immunity". Microbes Infect. 7 (3): 544–51. PMID 15777730. doi:10.1016/j.micinf.2004.12.012. 
  4. Angenieux C, Salamero J, Fricker D, Cazenave JP, Goud B, Hanau D, de La Salle H (2000). "Characterization of CD1e, a third type of CD1 molecule expressed in dendritic cells". J. Biol. Chem. 275 (48): 37757–64. PMID 10948205. doi:10.1074/jbc.M007082200. 
  5. Leonardo Fainboim; M. C. Salamone (Reviewed by Cesar Milstein). "CD1a (part of CD1 Family)". PROW:Protein Reviews on the Web. Arquivado dende o orixinal o 29 de setembro de 2006. Consultado o August 16, 2005. 
  6. Kumarasen C, Anthony S-Y L (2003). Manual of diagnostic antibodies for immunohistology. London: Greenwich Medical Media. pp. 59–60. ISBN 1-84110-100-1. 
  7. Van Rhijn I, Koets AP, Im JS, Piebes D, Reddington F, Besra GS, Porcelli SA, van Eden W, Rutten VP (2006). "The bovine CD1 family contains group 1 CD1 proteins, but no functional CD1d". J. Immunol. 176 (8): 4888–93. PMID 16585584. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]