Bretóns en Galicia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Os bretóns, ou britóns, foron un pobo de orixe céltico que habitaron Gran Bretaña dende tempos prehistóricos. A invasión romana e a posterior romanización supuxo a adopción do latín e a civilización romana polos bretóns do sur da illa o que facilitaría a adopción do cristianismo no século IV. A anarquía propia do final do Imperio Romano de Occidente permitiu que tanto outros célticos dende o norte (pictos e escotos) coma os xermánicos polo leste (anglos, saxóns e xutos) invadisen as súas terras forzándoos a emigrar a Armórica, onde fundarían Bretaña e a Galiza, onde fundarían Bretoña.

Chegada a Galiza[editar | editar a fonte]

Mapa dos asentamentos britanos arredor do século VI d.C.

As expedicións bretoas, descoñécese se directamente de Gran Bretaña ou a través da Bretaña, chegaron a Galiza a fins do século V e comezos do VI[1] asentándose no macizo montañoso da costa galega entre Ferrol e a ribeira do Eo chegando algúns a se estender alén do Eo[2].

A colonia bretoa funda a Diocese de Bretoña á fronte da cal atopábase polo 572 o bispo Mailoc.

‎A organización relixiosa deste pobo mantívose con características semellantes ás doutras dioceses bretoas[3].

Decadencia[editar | editar a fonte]

A adaptación dos inmigrantes ao país e a perda da súa persoalidade nacional e lingüística nun ambiente xeográfico e étnico non moi diferente ao do seu país de orixe houbo ser bastante rápida. Proba disto son os nomes xa non bretóns dos representantes da diocese nos concilios do século VII[3].

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]