Boris Eikhenbaum

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Boris Eikhenbaum
Nacemento4 de outubro de 1886
 Voronej
Falecemento24 de novembro de 1959
 San Petersburgo
SoterradoBogoslovskoe cemetery
NacionalidadeUnión Soviética e Rusia
Alma máterUniversidade Estatal de San Petersburgo
Ocupaciónhistoriador, crítico literario, escritor e historiador da literatura
IrmánsVoline
PremiosBandeira Vermella do Traballo e Orde da Insignia de Honra
editar datos en Wikidata ]

Boris Mikhailovich Eikhenbaum (en ruso Борис Михайлович Эйхенбаум), nado en Voronezh o 16 de outubro de 1886 e finado en San Petersburgo o 2 de novembro de 1959, foi un teórico literario e historiador da literatura rusa, representante do formalismo ruso.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Pasou a súa infancia e adolescencia na súa vila natal. Logo de rematar os estudos en 1905, foi a San Petersburgo e ingresou na Academia Militar Médica Kirov, e en 1906 entrou na Facultade de Bioloxía da Institución Libre de P. F. Lesgaft, ao tempo que estudaba música (violín, piano e voz). En 1907 deixou ese centro e comezou na Escola Musical de E. P. Raprof e na Facultade de Filoloxía Histórica da Universidade Estatal de San Petersburgo. En 1909 abandonou por completo as súas aspiracións profesionais no campo da música, centrándose na filoloxía.

En 1909, logo de dous anos de estudo no departamento de eslavo-ruso, foi transferido ao departamento de romance-xermánicas, regresando ao anterior en 1911 e rematando os seus estudos universitarios en 1912.

Desde 1913–1914 Eikhenbaum publicou en diversos periódicos e dirixiu reseñas sobre literaturas estranxeiras na publicación Русская молва. En 1914 comezou as súas actividades docentes na escola de Y. G. Gurevich.[1][2][3][4]

Un momento importante da biografía de Eikhenbaum foi a súa implicación canda a outros membros da OPOJAZ (Sociedade para o Estudo da Linguaxe Poética), fundada en 1916. En 1918 uniuse ao grupo, participando nas súas investigacións até mediados da década de 1920. Eikhenbaum achegou ao grupo definicións e interpretacións[5], e con ensaios como Theory of the "Formal Method" axudou a perfilar a súa visión da literatura.[6]

Entre 1947 e 1949 Eikhenbaum foi vítima dunha persecución a través da campaña contra o "cosmopolitismo sen raíces"[7][8] canda a Víctor Zhirmunski, Grigori Gukovski e Mark Azadovski, aínda que se lle permitiu seguir coas súas investigacións.

Obra[editar | editar a fonte]

  • Пушкин-поэт и бунт 1825 года (Опыт психологического исследования) ("Pushkin como poeta e a Revolución de 1825 (Unha aproximación á investigación psicolóxica)", 1907)
  • Как сделана "Шинель" Гоголя ("Como foi feito A capa de Gógol", 1919)
  • Мелодика русского лирического стиха ("Melodía da poesía lírica rusa", 1922)
  • Молодой Толстой ("Tolstoi xove", 1922)
  • Анна Ахматова Опыт анализа ("Anna Akhmatova: unha aproximación á análise", 1923)
  • Лермонтов. Опыт историко-литературной оценки ("Lermontov. Un estudo na avaliación histórico-literaria", 1924)
  • Лесков и современная проза ("Leskov e a prosa contemporánea", 1925)
  • О. Генри и теория новеллы ("O. Henry e a teoría do relato curto", 1925)
  • Литература и кино ("Literatura e cinema", 1926)
  • Теория "формального метода" ("Teoría do 'método formal'", 1925)
  • Литературный быт ("Costumes literarios", 1927)
  • Лев Толстой: пятидесятые годы ("Lev Tolstoi: os Cincuenta", 1928)
  • Лев Толстой: шестидесятые годы ("Lev Tolstoi: os Sesenta", 1931)
  • Лев Толстой: семидесятые годы ("Lev Tolstoi: os Setenta", 1940)

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Carol Joyce Any, Boris Eikhenbaum: Voices of a Russian Formalist, Stanford University Press, 1994, pp. 11-16, ISBN 0-8047-2229-3
  2. Николай Мельников, Борис Эйхенбаум. Жизнь в слове Лехаим, Октябрь 2006
  3. Электронная Еврейская Энциклопедия, Эйхенбаум Борис
  4. Энциклопедия Кругосвет, Эйхенбаум, Борис Михайлович
  5. Victor Erlich, Russian Formalism: History, Doctrine, Walter de Gruyter, 1980, p. 66, ISBN 90-279-0450-2
  6. Peter Brooks et al., The Cambridge History of Literary Criticism, Cambridge University Press, 1995, v. 8. pp 11-14, ISBN 0-521-30013-4
  7. Hugh Mclean, "Two Decades of a Russian Giant" The New York Times, 18 de abril de 1982
  8. Any, p. 195