Bicameralismo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mapa dos Estados con parlamento ou congreso bicameral (en azul)

A bicameralidade é a práctica de ter dous cámaras lexislativas. Nese senso, un parlamento bicameral é un parlamento ou congreso que posúe dous cámaras: unha Cámara baixa, xeralmente denominada Cámara dos Deputados, e unha Cámara alta, habitualmente chamada Senado.

Teoría[editar | editar a fonte]

Aínda que as orixes da bicameralidade poden remontarse até a época da Antiga Grecia e o Imperio romano, os parlamentos bicamerais propiamente devanditos apareceron en Europa medieval cando se asociou coa representación dos distintos estados dun reino.

Os fundadores dos Estados Unidos refugaron calquera noción de representación separada para unha aristocracia social, pero aceptaron a creación dunha bicameralidade onde na cámara alta cada estado atópase igualmente representado e na cámara baixa, a representación de cada estado era proporcional á poboación.

En diante, os estados federais optaron pola bicameralidade sobre todo cando se necesita, en función das diferenzas rexionais, que cada parte do país atópese suficientemente representada. Con todo, a antiga xustificación para a existencia dunha cámara baixa mantívose na idea dunha nova oportunidade para unha segunda opinión sobre os temas lexislativos.

As relacións entre as dúas cámaras varían. Nalgúns casos teñen iguais poderes mentres que noutras, unha cámara é claramente superior. Nos sistemas federais e presidencialistas preséntase maiormente a igualdade das cámaras. A supremacía dunha cámara preséntase nos sistemas de goberno parlamentarista.

As diferentes formas de bicameralidad[editar | editar a fonte]

Federalismo[editar | editar a fonte]

Algúns países, como Australia, Arxentina, Italia, México, os Estados Unidos, Francia, Romanía India, Brasil, e Alemaña, enlazan os seus sistemas bicamerais á súa estrutura política federal.

Por exemplo, nos Estados Unidos, Australia, Brasil, México e Arxentina cada estado ten un determinado número de escanos na cámara alta sen importar a poboación que ese estado ten. Isto fíxose para asegurar que os estados pequenos non sexan superados polos máis populosos. Na cámara baixa, os escanos repártense baseados unicamente na poboación de cada estado.

Bicameralidade aristocrática[editar | editar a fonte]

Nalgúns países, a bicameralidade implica a xuxtaposición de elementos democráticos e aristocráticos. O exemplo máis coñecido é a Británica Cámara dos Lores que representa un vestixio do sistema aristocrático que algunha vez predominou na política británica. Á súa vez, a Cámara dos Comúns atópase composta por parlamentarios electos.

Como forma de revisión[editar | editar a fonte]

Moitos sistemas bicamerais non están conectados nin co federalismo nin coa aristocracia. América do Sur, Xapón, Francia, as illas Filipinas, e Irlanda son exemplos de sistemas bicamerais en estados unitarios. En países como estes, a cámara alta existe unicamente co propósito de fiscalizar e, excepcionalmente, vetar as decisións da cámara baixa. Polo xeral son politicamente iguais, agás na elaboración do orzamento nacional. O poder executivo debe mandar o proxecto de orzamento á cámara baixa e esta discúteo e apróbao no seu primeiro tramite enviándoo a cámara alta para a súa revisión e aprobación.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]