Bell P-39 Airacobra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Bell P-39 Airacobra
Bell P-39 Airacobra.jpg
P-39F-1-BE
Tipo caza
Fabricante Bell Aircraft Corporation
Primeiro voo abril de 1939
Introducido 1941
Produción 1940 - 1944
Construídos 9.584

O Bell P-39 Airacobra foi un caza estadounidense da Segunda Guerra Mundial. Foi un avión novidoso que levaba o motor detrás da cabina do piloto (no centro de gravidade do avión), coa intención de mellorar a súa axilidade. Este feito deixaba a proa libre para a instalación dun canón de 37 mm e montar un tren de aterraxe en triciclo. Porén o resultado non foi moi satisfactorio. O seu prototipo voou por primeira vez en abril de 1939 e entrou en servizo en 1941. Foi usado tamén por Gran Bretaña e a Unión Soviética.

Especificacións[editar | editar a fonte]

  • Tipo: monopraza de interceptación e cazabombardeo Bell P-39D Airacobra.
  • Planta motriz: un Allison V-1710-35 de 1.150 hp de potencia.
  • Envergadura: 10,36 m.
  • Lonxitude: 9,19 m.
  • Peso máximo en despegue: 3.720 Kg.
  • Velocidade máxima: 350 millas/h.
  • Alcance operacional: 800 millas.
  • Armamento: un canón de 37 mm, dúas ametralladoras de 12,7 mm e catro de 7,62 e capacidade para unha bomba de 227 kg baixo a fuselaxe.