Mazarico cincento

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Becacina cincenta")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Mazarico cincento
Limnodromus griseus.jpg
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Aves
Orde: Charadriiformes
Familia: Scolopacidae
Xénero: Limnodromus
Especie: Limnodromus griseus
(Gmelin, 1789)
Limnodromus griseus map.svg

Sinonimia
  • Scolopax grisea Gmelin, 1789
En plumaxe reprodutor

O mazarico cincento[2] ou becacina cincenta[3] (Limnodromus griseus), é unha ave limícola de mediano tamaño, robusta, de peteiro longo da familia Scolopacidae. O nome do xénero Limnodromus procede do grego antigo limne, 'marisma' e dromos, "corredor". O nome específico griseus procede do latín medieval e significa 'cincento, gris'.[4]

Vive en Norteamérica, América Central e parte norte de Suramérica.[5] É moi migratorio; abandona completamente as áreas reprodutoras durante os meses en que están cubertas de neve.[6] É unha visitante accidental rara de Galicia. Esta especie prefire diversos hábitats como a tundra no norte e as lagoas e lameiros no sur. Aliméntase de invertebrados xeralmente sondando co peteiro no barro como se fose unha máquina de coser.[7] Esta especie e a moi similar Limnodromus scolopaceus eran consideradas antes unha soa especie ata que foron separadas en 1950.[8] A identificación de campo destes dous Limnodromus é difícil, xa que distinguir os mazaricos cincentos invernantes ou xuvenís do mazarico escolopáceo non é nada doado, e mesmo examinando as súas formas corporais e tamaño de peteiro lixeiramente dirferentes non sempre se pode determinar a especie. Difiren máis substancialmente nas súas vocalizacións.[7][8]

Descrición[editar | editar a fonte]

O corpo dos adultos é marrón escuro na parte superior e avermellado por debaixo. A cola ten un padrón de barras negro e branco. As patas son de cor amarelada.

Hai tres subespecies con lixeiras variacións en aspecto:

  • L. g. griseus ten un ventre branco e flancos barrados.
  • L. g. hendersoni ten un ventre arrubiado e flancos con pintas.
  • L. g. caurinus ten un ventre branco con flancos moi barrados e un peito densamente cheo de pintas.

Ningúnha delas combina o ventre avermellado e os flancos barrados da plumaxe reprodutora do mazarico escolopáceo. A plumaxe invernal é principalmente cincenta. Esta ave pode ter unha lonxitude de entre 23 e 32 cm e unha envergadura alar de 46 a 56 cm e unha masa corporal de 73 a 155 g.[9]

A chamada que emite esta ave é máis suave que a do mazarico escolopáceo e é útil para a súa identificación, especialmente coas difíciles plumaxes de adulto.

Reprodución e hábitat[editar | editar a fonte]

O seu hábitat de reprodución son pantanos, marismas mareais, chairas lamacentas ou claros de bosque ao sur da liña de presenza de árbores do norte de Norteamérica. L. g. griseus reprodúcese no norte de Quebec; L. g. hendersoni faino na parte central norte de Canada, e L. g. caurinus no sur de Alasca e sur de Yukon.

Estas aves aniñan no chan, xeralmente preto da auga. Os seus niños son depresións pouco fondas en moutas de herba ou musgo, que están forradas con herbas suaves, taliños e follas. Poñen catro ou ás veces tres ovos de cor beixe oliva a marón. A incubación dura 21 días e fana ambos os sexos.

As suaves aves xuvenís deixan o niño pouco despois de eclosionaren. Os papeis parentais non se coñecen ben, pero crese que a femia abandona o niño e deixa o macho atendendo aos polos, o cal se procura toda a súa comida.

Migran ao sur dos Estados Unidos e chegan ao sur de Brasil. É máis probable velos preto das costas oceánicas durante a migración que o mazarico escolopáceo. Esta especie aparece no oeste de Europa, e en raras ocasións en Galicia, só como unha ave accidental extremadamente rara.

Alimentación[editar | editar a fonte]

Estas aves aliméntanse sondando co peteiro en augas pouco fondas ou na lama. Comen principalmente insectos, moluscos, crustáceos e vermes mariños, pero tamén algo de materia vexetal.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Limnodromus griseus". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2012. Consultado o 26 November 2013. 
  2. Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 15 de marzo de 2016. Consultado o 28 de setembro de 2016. 
  3. Penas Patiño, Xosé M.; Pedreira López, Carlos (setembro de 2004). Guía das aves de Galicia. Ilustrado por Calros Silvar (2ª ed.). A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-96128-69-5.
  4. Jobling, James A (2010). The Helm Dictionary of Scientific Bird Names. London: Christopher Helm. pp. 179, 227. ISBN 978-1-4081-2501-4. 
  5. American Ornithologist' Union. Check-list of North American Birds. American Ornithologists' Union. 1998.
  6. Sibley, David Allen (2000). The Sibley Guide to Birds. New York: Knopf. p. 483. ISBN 0-679-45122-6. 
  7. 7,0 7,1 Paulson, Dennis R. (1993). Shorebirds of the Pacific Northwest. University of Washington Press. ISBN 978-0295977065. 
  8. 8,0 8,1 Kaufman, Kenn (1990). Kaufman Field Guide to Advanced Birding. Kaufman Field Guides. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 978-0547248325. 
  9. CRC Handbook of Avian Body Masses by John B. Dunning Jr. (Editor). CRC Press (1992), ISBN 978-0-8493-4258-5.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]