Posiblemente se trate dun encargo da igrexa de San Salvi de Florencia, onde estivo ata que pasou, tempo despois, ao convento de santa Verdiana. Ambas as igrexas pertenceron á orde dos vallombrosanos (congregaciónbeneditina). En 1810 foi levado á Academia de Belas Artes e, en 1914, á Galería Uffizi.
Considérase que este é o primeiro traballo importante de Leonardo da Vinci como aprendiz. Fixo a pintura xunto co seu mestre Verrocchio. (Andrea del Verrocchio foi un escultor, ourive e pintor que dirixiu un grande e exitoso taller en Florencia na segunda metade do século XV.[2]) Para esta pintura, Verrocchio contou coa colaboración de Botticelli e dun Leonardo adolescente.
O primeiro que mencionou a intervención de Leonardo nesta táboa de Verrocchio foi Giorgio Vasari. Afirma Vasari que Verrocchio acabou desgustado coa arte de pintar, ao sentirse superado polo seu propio aprendiz, contándose a lenda de que chegou a romper os seus pinceis en fronte de todos os seus aprendices prometendo non volver pintar nunca xamais; en realidade non é certo, pero a anécdota exemplifica canto talento mostrou de súpeto Leonardo como pintor. Verrocchio exerceu sobre Leonardo unha profunda influencia, máis intelectual que artística.
Anxo executado por Leonardo.Paisaxe atribuída a Leonardo.
Atribúenselle a Leonardo todas as partes executadas ó óleo. É obra súa indiscutible o anxo que está de perfil, abaixo á esquerda, axeonllado e recollendo as súas roupas. Evidénciase a delicadeza da man de Leonardo, que executou o rostro do anxo de modo moi maduro. Os anxos expresan as diferenzas estéticas de Verrocchio e Leonardo. O anxo do mestre mira con estrañeza ao do discípulo, cuxo dinamismo contrasta coa rixidez do outro. Ademais, o anxo de Leonardo distínguese pola súa elegancia; sobre el derrama unha luz que pon de relevo os drapeados ríxidos e delicados da vestimenta e as ondas da cabeleira dourada.
Tamén realizou algúns rizos do outro anxo, a paisaxe do fondo e retocou a face de Cristo. Na concepción da paisaxe do Bautismo de Cristo faise patente a observación da natureza por parte de Leonardo. Algúns autores consideran que o paxaro tamén é obra súa.
Xa aquí evidénciase o estilo que caracterizará mesmo as obras leonardescas da madurez; distínguese a primeira ollada pola intensidade das cores e, de modo máis determinante, polo dinamismo que consegue imprimir na figura do anxo e polos matices de cor da paisaxe. Nalgunhas partes evidénciase o uso das xemas dos dedos para estender a pintura e lograr mellor os matices das epiderme.
O corpo do Bautista parece máis propio do Pollaiolo, mentres que as mans de Deus e a palmeira resultan arcaicas e cualitativamente máis vulgares.
