Barbara Paulson

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Barbara Paulson
Barbara Paulson, Vickie Wang and Helen Ling from JPL, socializing over lunch.jpg
Nome completoBarbara Jean Lewis
Nacemento11 de abril de 1928
Lugar de nacementoColumbus
NacionalidadeEstados Unidos de América
Alma máterUniversidade do Estado de Ohio
Ocupaciónacadémica e matemática
editar datos en Wikidata ]

Barbara Jean Paulson (Lewis), nada en Columbus (Ohio) o 11 de abril de 1928, é unha ex computadora humana estadounidense do Laboratorio de Propulsión a Chorro (JPL) da NASA e unha das primeiras mulleres científicas empregadas alí.[1] Paulson comezou a traballar como matemática no JPL en 1948, onde calculaba a man as traxectorias dos foguetes.[2] É unha das mulleres que máis contribuíu ao avance do JPL.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Barbara criouse con tres irmáns (dúas irmás maiores e un irmán menor), e cando tiña 12 anos o seu pai morreu. A partir do noveno grao, Paulson cursou catro anos de latín e matemáticas, mentres as súas irmás dedicábanse ás clases curtas, xa que Paulson non quería ser secretaria. Despois de asistir á Universidade Estatal de Ohio durante un ano, a irmá de Paulson, que xa traballaba en Pasadena nese momento, convenceu á súa nai para que se mudase tamén a Pasadena. En 1947 a familia trasladouse a Pasadena, California, onde comezaría a súa carreira no JPL.

Paulson incorporouse ao JPL en 1948 como informática, calculando as traxectorias dos foguetes e traballando no MGM-5 Corporal, o primeiro mísil guiado deseñado polos Estados Unidos para levar unha cabeza nuclear.[3] Paulson e as súas colegas foron convidadas a asinar cos seus nomes no foguete Corporal número 100 antes do seu transporte ao campo de probas de White Sands. O foguete explotou pouco despois do despegamento. O 31 de xaneiro de 1958, [2] Paulson foi asignada ao centro de operacións do Explorer I, o primeiro satélite dos Estados Unidos, lanzado durante a carreira espacial coa Unión Soviética. Paulson realizou o traballo cun equipo mínimo: un lapis mecánico, unha mesa de luz e papel cuadriculado. O lanzamento de varias etapas no que Paulson axudou a realizar os cálculos permitiu que o mísil puidese levar unha ojiva a máis de 200 millas.[4]

En 1960, solicitou unha praza de aparcadoiro máis próxima no traballo porque estaba embarazada e viuse obrigada a renunciar, xa que o JPL non empregaba a mulleres embarazadas naquela época e manter a unha muller embarazada no persoal supoñería problemas na póliza de seguros. O JPL non tiña permiso de maternidade, polo que as mulleres que eran despedidas ou obrigadas a abandonar os seus postos non tiñan traballos aos que volver despois de dar a luz. A supervisora de Paulson, Helen Ling, esforzouse por recontratar ás mulleres que foran obrigadas a abandonar o seu posto sen permiso de maternidade, así que en 1961, cando a súa filla tiña sete meses, Paulson aceptou a oferta de Ling e volveu ao laboratorio.

Nos anos 60, coa reputación do JPL cimentada no éxito do Explorer-1, o JPL empezou a poñer as súas miras na lúa e noutras misións de exploración interplanetaria. Paulson e a súa colega Helen Ling traballaron horas extras para calcular as traxectorias das sondas Mariner que posteriormente se enviarían a Venus e Marte. [4] Paulson e as súas colegas determinaron que só existían breves prazos e oportunidades de lanzamento que permitían o tránsito ideal desde a Terra ata o seu obxectivo.[4] A finais da década de 1960, Paulson recibiu o título de enxeñeira e acabou converténdose en supervisora do laboratorio.[5]

Os cálculos de Paulson axudaron asegurar éxito de Viking 1, que enviou as primeiras imaxes desde a superficie de Marte (1976)

Na década de 1970, Paulson desempeñou un papel fundamental no programa Viking, o primeiro módulo de aterraxe que chegou á superficie de Marte. Paulson calculou con éxito a traxectoria que a sonda Viking necesitaba no seu tránsito de 11 meses entre a Terra e Marte.[4] Os cálculos de Paulson Tamén resultaron esenciais durante a fase de entrada, descenso e aterraxe (EDL) da misión, na que o módulo de aterraxe separaríase da nave, entraría na atmosfera marciana e descendería en paracaídas ata a superficie.[4] A finais da década de 1970, Paulson e os seus colegas traballaron nalgunhas das primeiras traxectorias interestelares durante a planificación das misións Voyager, nas que a Voyager 1, lanzada en setembro de 1977, é, desde o 13 de abril de 2019, a máis afastada da Terra de todos os obxectos fabricados polo home.[1]

En 1959 Barbara Paulson foi recoñecida polo seu traballo no JPL, onde traballou 45 anos.[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Holt, Nathalia (2018-05-15). Las mujeres de la NASA (en inglés). Grupo Planeta - México. ISBN 978-607-747-478-4. 
  2. 2,0 2,1 "NASA - Women Made Early Inroads at JPL". www.nasa.gov (en inglés). Consultado o 2021-04-13. 
  3. Holt, Nathalia (2016-06-01). "The Women Behind the Jet Propulsion Laboratory". The Atlantic (en inglés). Consultado o 2021-04-13. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 "Leadership Journey: Women at the Jet Propulsion Laboratory" (en inglés). Consultado o 2019-04-14. 
  5. "NASA’s ‘Rocket Girls’ Are No Longer Forgotten History" (en inglés). 2016-04-15. Consultado o 2017-12-12. 
  6. "The incredible story of NASA’s forgotten ‘Rocket Girls’" (en inglés). 2016-05-19. Consultado o 2017-12-12. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]