Axeladas

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Axeladas
Nacementoséculo VI a. C.
 Argos
Falecementoséculo V a. C.
Ocupaciónescultor
editar datos en Wikidata ]

Axeladas (en latín Ageladas, e en grego Άγελάδας) ou Hagelaidas (esta última forma é a que aparece nas inscricións), é o nome de dous escultores gregos da escola de Argos e que un é o avó do outro[1] aínda que é algo que está en discusión.

Axeladas I[editar | editar a fonte]

Se estima que debeu nacer polo 540 a.C.[2] e que traballou entre o 520 e o 490 a.C.,[3] e os textos antigos atribúenlle as seguintes obras:

  • Ofrendas votivas: cabalos de bronce e prisioneiros, cidadáns de Tarento en Delfos;[4] unha estatua dedicada por Praxíteles de Siracusa.[5]
  • Estatuas de atletas: efixie de Anochos de Tarento, gañador do estadio e dobre estadio nos Xogos;[6] armadura de Cleóstenes Epidamno, vencedor na carreira de carros da 66ª  Olimpiada (512 a.C.);[7] efixies de Timasiteo de Delfos que fora executado e de Anocos de Tarento, gañador de loita nos LXV Xogos Olímpicos e nos Xogos Délficos.[8]
  • Un grupo de musas , en colaboración con Arístocles e Canachas.

Axeladas II[editar | editar a fonte]

O seu período de actividade abrangueu do 474 ao 430 a.C., data na que Plinio o Vello sitúa o seu apoxeo.[9] Fundou unha escola escultórica, na que se pensa que estudaron Mirón,[10] Fidias[2] e Policleto.[11] Malia que non se coñece gran cousa deste escultor, hai unha inscrición que sinala que o nome do seu fillo foi Argeiadas.

É moi coñecida a súa estatua representando a Zeus Ithomatas, feita para os mesenios de Naupactos,[12][13] e que foi reproducida nas moedas desa cidade, así como unha estatua de Zeus neno e un Heracles con barba, ámbolos dous encargados en Egio, Acaia.[14]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. A. Frickenhaus, «Hageladas», Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Instituts no 26 (1911), p. 24-48.
  2. 2,0 2,1 Sillig (1836), p. 3-6
  3. Boardman (1994), p. 89
  4. Pausanias, Description de la Grèce (X, 10, 6); Fouilles de Delphes, t. III (1, 129 et 130).
  5. Dittenberg, W. e Purgold, K. (1897). Die Inschriften von Olympia, Berlin. Nº 266.
  6. Pausanias (VI, 14, 11).
  7. Pausanias (VI, 10, 6).
  8. Pausanias (VI, 8, 6).
  9. Plinio o Vello, Historia Natural (XXXIV, 49).
  10. Historia Natural (XXXIV, 57).
  11. Historia Natural (XXXIV, 55).
  12. Pausanias (IV, 33, 2).
  13. Alcock (2002), p. 159
  14. Pausanias (VII, 24, 4).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Alcock, Susan E. (2002). Archaeologies of the Greek Past: Landscape, Monuments, and Memories (en inglés). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 0-521-89000-4. 
  • Boardman, John (1994). La Sculpture grecque archaïque. Col. L'Univers de l'art (en francés). París: Thames & Hudson. ISBN 2-87811-076-5. 
  • Jones, Henry S. (1966). Select Passages from Ancient Writers Illustrative of the History of Greek Sculpture (en inglés). Chicago: Argonaut. 
  • Martín, Roland (1972). Diccionario de la civilización griega. Barcelona: Ediciones Destino. 
  • Sillig, Julius (1836). Dictionary of the Artists of Antiquity: Architects, Carvers, Engravers... (en inglés). Londres: Black and Armstrong.