Avenoiteira papuda

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Avenoiteira papuda
Individuo en Portugal
Individuo en Portugal
Estado de conservación
Pouco preocupante (LC)
Pouco preocupante[1]
Clasificación científica
Reino: Animalia
Filo: Chordata
Clase: Aves
Orde: Caprimulgiformes
Familia: Caprimulgidae
Xénero: Caprimulgus
Especie: C. ruficollis
Nome binomial
Caprimulgus ruficollis
Temminck, 1820
Caprimulgus ruficollis distr.png

A avenoiteira papuda[2] (Caprimulgus ruficollis) é unha ave pertencente a orde dos caprimúlxidos.

Características[editar | editar a fonte]

Son aves pouco estudiadas, cun tamaño medio e un pedo de 95 gramos[3]. Machos e femias son moi semellantes. Aínda que as plumas da cola e alas son lixeiramente maiores nos primeiros. Ademais as manchas brancas da cola e alas son máis intensas nos machos. A súa plumaxe está especialmente deseñada para a camuflaxe. Aliméntase de todo tipo de insectos, especialmente de lepidópteros[3].

Reprodución[editar | editar a fonte]

O período de reprodución é moi longo, preto dos 110 días[3]. Os ovos ponse directamente no chan, e normalmente as postas son de dous ovos. Estes son incubados durante 16-19 días. Os polos permanecen cos pais entre 18 e 22 días[3]. As zonas de cría son espazos abertos con matogueiras baixas e dispersas. Porén os piñeirais e zonas de árbore son zonas de descanso[3].

Distribución[editar | editar a fonte]

Ave restrinxida a zonas mornas de Europa e norte de África. A poboación europea oscila entre as 100.000 e 140.000 parellas[3], a maioría en España[3]. En España tense reducido a súa poboación preto dun 25% na primeira década do século XXI[3]. As causas son sobre todo os atropelos e á transformación dos hábitats debido á agricultura intensiva[3].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Caprimulgus ruficollis". Lista Vermella de especies ameazadas. Versión 2013.2 (en inglés). Unión Internacional para a Conservación da Natureza. 2012. Consultado o 26 November 2013. 
  2. Conde Teira, M. A. (1999). "Nomes galegos para as aves ibéricas: lista completa e comentada" (PDF). Chioglossa (A Coruña) 1: 121–138. 
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Saez P. e outros (Setembro 2015). "El Chotacabras cuellirrojo en Doñana: un elemento conciliador entre agricultura y conservación". Quercus (355).