Atanarico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Atanarico
01-ATANARICO.JPG
Nacementovalor descoñecido
Falecemento25 de xaneiro de 381
 Constantinopla
EtniaGodos
Ocupaciónmonarca
PaiAorico
FillosAlarico I
editar datos en Wikidata ]

Atanarico, finou no 381[1] en Constantinopla. Fillo de Aorico e neto de Ariarico[2], foi un xuíz[3][4] e caudillo dos tervingos e doutras tribos confederadas, e chegou a ser considerado polos visigodos como o seu rei fundador.[5] O significado de Aþanareiks é "rei do ano" (aþni=ano e reiks=rei).

O período do seu mando estivo marcado polas guerras contra romanos, hunos (ao se desprazaren estes cara o leste) e as guerras internas contra o seu rival Fritixerno, polas persecucións que levou Atanarico contra os visigodos convertidos ao cristianismo, polo que os historiadores cristiáns de época posterior retratárono como unha persoa cruel.

Os visigodos do século VII considerárono o seu primeiro rei.[6] Sucedeuno Alavivo, trala división dos tervingos.[7]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Atanarico sendo xuíz e caudillo dos visigodos ou godos occidentais tomou parte nas guerras civís dos romanos do século IV. Ao se producir a sublevación de Procopio contra o emperador Valente, Atanarico tomou partido a prol de Procopio a quen enviou un continxente de 3 000 guerreiros.[8] No 366, Valente derrotou e executou a Procopio, e durante o ano seguinte, coa axuda do seu sobriño o emperador romano occidental Graciano, cruzou o Danubio e marchou contra Atanarico e os visigodos, en concreto os tervingos. Este fuxiu cos seus súbditos cara as montañas dos Cárpatos mais, finalmente, no 369 foi derrotado por Valente.

En medio do Danubio, como lugar neutral, asinaron unha paz que satisfixo a Valente (prohibía o paso do Danubio aos visigodos)[8] pero para se vingar deste, que era cristián ariano, Atanarico o mesmo ano comezou unha xeira de persecucións contra aqueles visigodos que eran cristiáns, polo que acabou sendo rexeitado polos seus propios súbditos.[1]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Carbonero y Sol y Merás (1875), p. 109
  2. Pampliega (1998), p. 28
  3. Daquela os godos daban, ás persoas que ostentaban o mando, o título de xuíz en troques do de rei (Carbonero y Sol y Merás, ibidem páx. 109)
  4. "A súa posición preeminente sobre os outros xefes de banda é reflectida por Amiano Marcelino como iudex gentis ou iudex Theruingorum" (Valverde Castro (2000), p. 22)
  5. Frassetto (2003), p. 44
  6. Wolfram (2003), p. 64
  7. Wolfram (2003), p. 72
  8. 8,0 8,1 Alamán (1853), p. 342

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Alamán, Lucas; et alii (1853). Diccionario universal de historia y de geografía (en castelán). Tomo I. México: Tipografía de Rafael. 
  • Carbonero y Sol y Merás, Manuel (1875). Fin funesto de los perseguidores y enemigos de la Iglesia: desde Herodes el Grande hasta nuestros días (en castelán). Madrid: Imprenta D.R.P.Infante. 
  • Frassetto, Michael (2003). Encyclopedia of Barbarian Europe: Society in Transformation (en inglés). Santa Barbara (CA): ABC Clio inc. ISBN 1-57607-263-0. 
  • Pampliega, Javier (1998). Los germanos en España (en castelán). Pamplona: Ediciones Universidad de Navarra (EUNSA). ISBN 9788431316426. 
  • Valverde Castro, María R. (2000). Ideología, simbolismo y ejercicio del poder real en la monarquía visigoda: un proceso de cambio (en castelán). Salamanca: Ediciones Universidad de Salamanca. ISBN 84-7800-940-X. 
  • Wolfram, Herwig (1990). History of the Goths (en inglés). Berkeley / Os Ánxeles: University of California Press. ISBN 9780520069831. 

Outros artigos[editar | editar a fonte]