Astrocitoma

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Astrocitoma de baixo grao na lámina tectónica do cerebro.

O astrocitoma é un tumor cerebral derivado dos astrocitos, un tipo de célula do cerebro. É un dos tumores máis frecuentes, sendo o 30% destes cancros do cerebro. Nos adultos adótanse presentar nos hemisferios do propio cerebro, e nos nenos, pola contra, son máis frecuentes no cerebelo[1].

Clasificación[editar | editar a fonte]

A OMS (Organización Mundial da Saúde, clasificou en 1981 este cancro en catro graos. O grao I ten un prognóstico excelente, sendo a curación case que completa. Os graos III e IV teñen, pola contra, unha supervivenvia menor [2].

Grao Histoloxía Prognóstico
Grao I Baixo grao Prognóstico excelente
Grao II Astrocitoma propiamente dito Variábel
Grao III Astrocitoma anaplásico Potencialmente agresivos
Grao IV Glioblastoma multiforme Mal prognóstico

Diagnóstico[editar | editar a fonte]

Polo xeral, cómpre dunha TAC ou unha resonancia magnética para caracterizar o tumor e a súa extensión, incluíndo o tamaño, a localización e a consistencia. A TAC amosa normalmente a distorsión no terceiro ventrículo e os ventrículos laterais, con desprazamento das arterias cerebrais anterior e media. A análise histolóxica é necesaria para estadificar o tumor nalgún dos seus catro grao da OMS. Adicionalmente, adóitase realizar un exame médico total, coa fin de verificar a integridade neurolóxica do individuo, incluíndo a visión, o equilibrio, a coordinación e o estado mental. A biopsia do tumor é un procedemento dirixido por un neurocirurxián. As biopsias serven para facer a estadiaxe do tumor. Esta estadiaxe depende do grao de diferenciación e da cantidade de vasos sanguíneos que teña o tumor. A actividade mitótica das células que compoñen o tumor correlaciónase co curso clínico deste, sendo posíbel detectar por anticorpos o grao de proliferación destas células neoplásicas, grazas a súa tinción inmunihistoquímica.

Tratamento[editar | editar a fonte]

O tratamento do astrocitoma pode ser cirúrxico, mediante radioterapia ou mediante quimioterapia. Para os astrocitomas de baixo grao, isto é, os de tipo I e algúns de tipo II, a exérese cirúrxica ou extirpación do tumor polo xeral permite a sobrevivencia da maioría dos doentes. Nalgunhas series de estudo demostrouse que a extirpación do tumor proporcionaba unha sobrevivencia de máis do 90% aos 7 anos de se extraer o tumor. A quimioterapia e a radioterapia empréganse ás veces como tratamento complementario previamente ou posteriormente á intervención cirúrxica. Algúns tumores coma os astrocitomas pilocíticos, son procesos indolentes que permiten a función neurolóxica malia a súa presenza. Porén, o feito de deixalos sen atención médica pode facer que evolucionen aparecendo transformacións neoplásicas e posíbeis metástases. A extirpación cirúrxica completa do tumor non é posíbel por mor da existencia de infiltración difusa no parénquima cerebral da maioría dos astrocitomas. É por iso que os astrocitomas de alto grao (tipo III e IV) poden recidivar co tempo, facendo recaer da doenza ao paciente. En astrocitomas avanzados nos que o tratamento cirúrxico é imposíble, o tratamento baséase na terapia paliativa con quimioterapia ou radioterapia. Ocasionalmente empréganse corticoides, sobre todo nos astrocitomas de alto grao.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Farreras-Rozman: Medicina Interna, 16ª Edición. Elselvier, 2009.
  2. Harrison Principios de Medicina Interna 16a edición (2006). «Tumores cerebrais primarios» . Harrison online en español. McGraw-Hill. Consultado el 17 de julio de 2008.