Astato

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ástato
PolonioÁstatoRadon
I
   
 
85
At
 
               
               
                                   
                                   
                                                               
                                                               
At
Uus
Táboa periódica dos elementos
Información xeral
Nome, símbolo, número Ástato, At, 85
Serie química Halóxenos
Grupo, período, bloque 17, 6, p
Densidade - kg/m3
Dureza
Aparencia Metálico
N° CAS
N° EINECS
Propiedades atómicas
Masa atómica 210 u
Radio medio pm
Radio atómico (calc) pm
Radio covalente 127 pm
Radio de van der Waals pm
Configuración electrónica [Xe]4f14 5d10 6s2 6p5
Electróns por nivel de enerxía {{{electróns_por_nivel}}}
Estado(s) de oxidación ±1,3,5,7
Óxido
Estrutura cristalina
Propiedades físicas
Estado ordinario sólido
Punto de fusión 575 K
Punto de ebulición  K
Punto de inflamabilidade {{{P_inflamabilidade}}} K
Entalpía de vaporización kJ/mol
Entalpía de fusión 114 kJ/mol
Presión de vapor
Temperatura crítica  K
Presión crítica  Pa
Volume molar m3/mol
Velocidade do son {{{velocidade}}} m/s a 293.15 K (20 °C)
Varios
Electronegatividade (Pauling) 2, 2
Calor específica {{{calor_específica}}} J/(K·kg)
Condutividade eléctrica S/m
Condutividade térmica 2,7 W/(K·m)
1.ª Enerxía de ionización 920 kJ/mol
2.ª Enerxía de ionización kJ/mol
3.ª Enerxía de ionización kJ/mol
4.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización4}}} kJ/mol
5.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización5}}} kJ/mol
6.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización6}}} kJ/mol
7.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización7}}} kJ/mol
8.ª enerxía de ionización {{{E_ionización8}}} kJ/mol
9.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización9}}} kJ/mol
10.ª Enerxía de ionización {{{E_ionización10}}} kJ/mol
Isótopos máis estables
iso AN Período MD Ed PD
MeV
210At 100 8,1 h ε
α
3,981
5,631
210Po
206Bi
Nota: unidades segundo o SI e en CNPT, salvo indicación contraria.

O astato é un elemento químico da táboa periódica de símbolo At e número atómico 85. Este elemento radioactivo, o máis pesado dos halóxenos, prodúcese a partir da degradación de uranio e torio.

Características[editar | editar a fonte]

Este elemento altamente radioactivo, segundo confírmase por espectrometría de masas, compórtase quimicamente de xeito moi semellante aos outros halóxenos, especialmente o iodo (probabelmente acumúlase na glándula tiroide coma o iodo). O astato é probabelmente máis metálico que o iodo. Investigadores do Laboratorio Nacional Brookhaven realizaron experimentos, nos cales indentificaron e mediron reacción elementais onde internvén anión Astatur (At -).

A cantidade total de astato en un momento determinado, en toda a codia terrestre crese que é inferior a 30 gramos, tendo en conta que este elemento créase continuamente (a partir do uranio e o torio presentes na codia terrestre) e volve a descomporse en outros elementos rapidamente.

Historia do elemento[editar | editar a fonte]

O astato (do grego astatos que significa "inestábel") foi sintetizado por primeira vez en 1940 por Vall R. Corson, K. R. MacKenzie, Emilio Segre da Universidade de California, Berkeley por bombardeo de átomos de bismuto con partículas alfa mediante a reacción nun ciclotrón.

Ocorrencia[editar | editar a fonte]

O astato prodúcese bombardeando bismuto con partículas alfa enerxéticas para obter At-209 e At-211 cuns períodos de semidesintegración relativamente longos, os cales poden ser entón separados por destilación do bismuto quentándoo en presencia de ar.

Isótopos[editar | editar a fonte]

O astato ten uns 20 isótopos coñecidos, e todos eles son radioactivos; o isótopo de vida máis longa é o At-210 cun período de semidesintegración de só 8.3 horas.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]