Antonio Villar Febrero
| Biografía | |
|---|---|
| Nacemento | 1 de decembro de 1912  San Tomé, España |
| Morte | 11 de agosto de 1941 (28 anos) campo de concentración de Gusen, Austria |
| Causa da morte | pneumonía |
| Actividade | |
| Ocupación | labrego |
   | |
Antonio Villar Febrero, nado en San Tomé (Cartelle) o 1 de decembro de 1912 e finado en Gusen (Austria) o 11 de agosto de 1941, foi un refuxiado galego deportado aos campos de concentración nazis.[1][2][3]
Traxectoria
[editar | editar a fonte]Os seus pais eran labregos. Ao finalizar a guerra civil española exiliouse en Francia. Foi membro da Compañía de Traballadores Estranxeiros –creada por decreto o 12 de abril de 1939– (CTE 24), con destino no departamento de Mosela. Uns 55 000 refuxiados españois foron obrigados a traballar, principalmente no exército, na agricultura e na industria de armamento.
Capturado polo exército alemán trala caída de Francia na segunda guerra mundial, foi encarcerado no Frontstalag 140, en Belfort (Francia). Ingresou en Mauthausen o 27 de xaneiro de 1941, co número de prisioneiro 6 599, procedente do Stalag XI-B, Fallingbostel (Alemaña). Clasificado como católico, solteiro e de profesión Landwirt (labrego).
O 17 de febreiro de 1941 trasladárono a Gusen, co número 87 058, ao Block 13, onde morreu o 11 de agosto de 1941, ás sete da mañá, segundo o rexistro, como consecuencia dunha pneumonía.
A maioría dos deportados españois aos campos de concentración nazis faleceron en Gusen, a uns cinco quilómetros do campo central de Mauthausen. Construído para a explotación con man de obra escrava de tres canteiras e unha gran fábrica de ladrillos, funcionaba de forma autónoma, sendo as condicións de traballo aínda máis duras que no campo central. Onde se levantaba o campo construíuse anos despois unha urbanización.
Querela
[editar | editar a fonte]O 6 de marzo do 2020 a súa veciña Nuria Rodríguez Rodríguez presentou no consulado arxentino de Vigo unha denuncia en nome de Antonio para unila á querela arxentina contra os crimes do franquismo. Ese mesmo día presentáronse outras seis denuncias en nome de todos os deportados da provincia de Ourense. O acto foi coordinado polo grupo de traballo de Ourense da Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica.[4][5][6]
Notas
[editar | editar a fonte]- ↑ "Ficha detallada de Antonio". Libro memorial. Españoles deportados a campos de concentración nazis (1940-1945). Ministerio de Cultura. Consultado o 4-12-2025.
- ↑ Antonio Villar Febrero na base de datos do proxecto Nomes e voces.
- ↑ "Antonio Villar no arquivo de Bad Arolsen". Archivo Arolsen. Consultado o 4-12-2025.
- ↑ Marcos Pérez Pena (21 de xaneiro de 2025). "As familias de 20 galegos enviados aos campos nazis únense á querela arxentina contra o Franquismo". Praza.gal.
- ↑ Raúl Novoa González (10 de maio de 2020). "Crímenes impunes: gallegos en el holocausto y la responsabilidad franquista". El Salto (en castelán).
- ↑ "Los casos de ourensanos deportados en campos nazis inician la fase argentina". Faro de Vigo (en castelán). 7 de marzo de 2020.
Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Deportación. El horror de los campos de concentración. Fédération Nationale des Déportés et Internés Résistants et Patriotes. Barcelona: Editorial Petronio. 1969.
- VV. AA. (2004). Livre-mémorial des déportés de France arrêtés par mesure de répression et dans certains cas per mesure de persécution 1940-1945. París: Éditions Tirésias. p. III-1236
- Bermejo, Benito; Checa, Sandra (2006). Libro memorial: españoles deportados a los campos nazis (1940-1945) Madrid: Ministerio de Cultura. p. 403.
- Amat-Piniella, Joaquim (2014). K. L. Reich. Barcelona: Libros del Asteroide.
- Hernández de Miguel, Carlos (2015). Los últimos españoles de Mauthausen. La historia de nuestros deportados, sus verdugos y sus cómplices. Barcelona: Ediciones B.
- Wachsmann, Nikolaus (2017). KL. Historia de los campos de concentración nazis. Barcelona: Editorial Crítica.
| Control de autoridades |
|
|---|
