Antanas Mockus

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Aurelijus Rutenis Antanas Mockus Šivickas
Antanas Mockus

14 de marzo de 2010 – 30 de maio de 2010
Vicepresidente Sergio Fajardo

1 de xaneiro de 1995 – 10 de abril de 1997
Precedido por Jaime Castro Castro
Sucedido por Paul Bromberg Zylverstein

1 de xaneiro de 2001 – 1 de xaneiro de 2004
Precedido por Enrique Peñalosa
Sucedido por Luís Eduardo Garzón

Precedido por Ricardo Mosquera Mesa
Sucedido por Guillermo Páramo Rocha

Datos persoais
Nacemento 25 de marzo de 1952 (66 anos)
Flag of Colombia.svg Bogotá, Colombia
Partido Partido Verde
Cónxuxe/s Adriana Córdoba
Profesión Político, filósofo, matemático

Aurelijus Rutenis Antanas Mockus Šivickas, nado en Bogotá o 25 de marzo de 1952, é un político, filósofo e matemático colombiano, de orixe lituana. Posúe o mestrado en Filosofía (Universidade Nacional de Colombia), licenciado en Matemáticas e Filosofía (Universidade de Dijón - Francia), doutor honoris causa (Universidade de París XIII, Francia) e da Universidade Nacional de Colombia, e bacharel do Liceo Francés Louis Pasteur. Foi alcalde de Bogotá en dúas ocasións e aspirou ao cargo de presidente da República.

Dende setembro de 2009, Mockus adheriuse ao Partido Verde colombiano xunto cos tamén ex-alcaldes de Bogotá Luís Eduardo Garzón e Enrique Peñalosa.[1] O 14 de marzo de 2010 foi elixido mediante consulta popular como o candidato oficial do devandito partido político ás eleccións presidenciais de Colombia de 2010.

Biografía[editar | editar a fonte]

Fillo de Alfonsas Mockus e a escultora e ceramista Nijole Šivickas de Mockus, inmigrantes orixinarios de Lituania,[2] é considerado na súa infancia como un neno xenio xa que aprende a ler aos dous anos de idade e se gradúa con honras no Liceo Francés de Bogotá en 1969. Estuda matemáticas e filosofía en Dijon (Francia) en 1972.[3]

Realiza un máster en Filosofía na Universidade Nacional de Colombia escribindo unha tese que leva por título «Representar e dispor: un estudo da noción de representación orientado cara ao exame do seu papel na comprensión previa do ser como dispoñibilidade» no ano 1988. É designado Reitor Xeral da Universidade Nacional en 1990; primeiro como Vicerreitor Académico e logo dende ese cargo é recoñecido por adiantar unha reforma académica e de política de benestar na Universidade. Durante a súa administración, faise notorio por diversas excentricidades e accións polémicas como ir ao seu despacho en bicicleta, o incidente no que foi acusado de collerse os xenitais fronte a unha multitude,[4] ou o lembrado episodio de baixar os pantalóns nun auditorio da Universidade Nacional para mostrar o seu traseiro fronte a un grupo de estudantes que lle impedía facer unha alocución.[5]

Despois desta inesperada intervención, o seu nome toma transcendencia nacional, así que no ano de 1993 é forzado a renunciar ao cargo de reitor e, logo dunha postulación falida para exercer o cargo no período seguinte, preséntase como candidato á alcaldía de Bogotá.[5] Cunha campaña política sen precedentes na que non houbo publicidade, pero si promesas electorais dunha nova cidade fundada nunha doutrina que el chamou «cultura cidadá», derrotou ao seu principal opositor Enrique Peñalosa. Renuncia ao seu cargo a comezos de 1997, para poder lanzarse ás eleccións presidenciais de 1998.

Para o ano 2000 regresa á escena política como candidato a unha segunda elección para alcalde de Bogotá. A alcaldía de Mockus rematou en 2003, substituído por Luís Eduardo Garzón. Mockus decide tomar un ano sabático, viaxando e conferenciando ao redor do mundo.[3] Pensaba regresar ao CNU o ano seguinte, aínda que consideraba lanzar unha campaña presidencial.

Despois de pasar dúas semanas na Kennedy School of Government nos Estados Unidos en 2004, «para compartir experiencias sobre o compromiso cidadán que tiñan os estudantes e a facultade», Mockus regresou a Harvard como profesor visitante de linguas romance para impartir clases de español no segundo semestre do 2004.[3] En novembro, Mockus fixo unha viaxe á Universidade de Virxinia para falar sobre o uso de mecanismos sociais positivos en relación ao seu cargo de alcalde de Bogotá.

En 2004, o diario Draugas escolle a Mockus como o Lituano do ano. En outubro de 2004, visita por primeira vez a comunidade lituana en Chicago, Illinois, que é a comunidade lituana máis grande fóra de Lituania, e fixo un discurso en lituano.

Vida política[editar | editar a fonte]

Alcalde de Bogotá (1995-1998)[editar | editar a fonte]

O 1 de xaneiro de 1995 inicia o seu primeiro período como alcalde. Conformou o seu goberno colocando académicos e non políticos nos cargos máis relevantes da administración.

Consolidou o saneamento das finanzas dos distritos iniciado durante a alcaldía de Jaime Castro buscando recursos antes de comprometerse en obras. Do mesmo xeito que o seu antecesor, tomou moitas medidas impopulares como a taxa á gasolina que lle valeron a distinción como un dos impulsores da nova Bogotá. Conseguiu reducir as mortes violentas prohibindo o uso de artefactos pirotécnicos por particulares e sobre todo implantando a súa máis popular medida, a hora cenoria.

Pero foi coa campaña de aforro voluntario de auga, onde mellor demostrou a eficacia dos seus métodos pedagóxicos aplicados a escala de masas.

Durante a súa vida como alcalde non deixou de sorprender con aparicións excéntricas, como a súa voda nun circo cunha asistente social, levando traxes fabricados en fique e montado nun elefante. Estas aparicións tamén se deron antes da súa alcaldía como cando utilizou traxes de superheroe e mesmo chegou a improvisar cancións de rap.

Aspiración presidencial de 1998[editar | editar a fonte]

Renuncia ao seu cargo a principios de 1997 (sendo sucedido polo Director do Instituto de Cultura e Turismo desa época, o físico Paul Bromberg), para poder lanzarse ás eleccións presidenciais de 1998. Busca novas maneiras para subsistir, dá conferencias remuneradas e traballa como reporteiro nun telexornal. Nun principio preséntase como candidato a presidente, pero logo acepta ser candidato á vicepresidencia en complemento de Noemí Sanín, representante da clase política tradicional. Durante a campaña presidencial volvería protagonizar feitos escandalosos como o de guindar auga á cara do candidato Horacio Serpa durante un debate para exemplificar un dos seus métodos pedagóxicos.

Alcalde de Bogotá (2001-2004)[editar | editar a fonte]

Para o ano 2000, volve á escena política como candidato a unha segunda elección para alcalde de Bogotá, tendo que pedir perdón ao electorado da capital por abandonar o cargo na súa anterior administración; en poucos meses convértese no único rival da ex-ministra María Emma Mejía, a quen remata derrotando por máis de 100 000 votos.

Un segundo mandato (xaneiro de 2001 - decembro de 2003) permítelle recuperar a imaxe de político independente e eficiente ante a opinión pública e impúlsao a buscar a presidencia da República.

Continuou desenvolvendo e ensanchando o sistema Transmilenio de transporte por medio de buses articulados de Bogotá que foi implementado por Enrique Peñalosa.

Aspiracións presidenciais e parlamentarias de 2006[editar | editar a fonte]

Presenta o seu movemento "Visionarios con Antanas" para as eleccións parlamentarias de marzo de 2006, pero é derrotado e non obtén ningún escano, nin no Senado nin na Cámara de Representantes. Malia iso, continúa en campaña presidencial, co partido da Alianza Social Indíxena.

Nas eleccións presidenciais do 28 de maio de 2006 resulta cuarto.[6] Algúns especialistas afirmaron que a súa derrota se debeu en parte a un ambiente de polarización, no cal, ou se estaba ao lado do goberno (Álvaro Uribe Vélez, presidente que aspiraba á reelección), ou se estaba en contra deste (Carlos Gaviria Díaz, Horacio Serpa); ao resultar as ideas de Antanas un enfoque diferente, máis complexo e non reducible a dereita, centro ou esquerda, a súa proposta viuse relegada nos comicios, foi antecedido neles por: Álvaro Uribe Vélez en primeiro lugar, Carlos Gaviria Díaz en segundo e Horacio Serpa Uribe en terceiro.

Despois disto dedícase a estruturar o proxecto dos Visionarios da man dos indíxenas, coa intención de gañar adeptos alén de Bogotá para aumentar o que el cualifica como unha minoría -estraña pero valiosa- (referíndose a aqueles que votaron por el), xa que segundo di, esta deixouse seducir sen as ferramentas da política tradicional (sen publicidade, nin politiqueo, nin promesas populistas). En 2007 para as eleccións rexionais promove a campaña Voto Vital que buscaba concienciar os votantes da importancia de pensar o seu voto.

Candidato presidencial polo Partido Verde en 2010[editar | editar a fonte]

Antanas Mockus e Sergio Fajardo

Dende setembro de 2009, Mockus adheriuse ao Partido Verde colombiano xunto cos tamén ex-alcaldes de Bogotá Luís Eduardo Garzón e Enrique Peñalosa.[1] Para escoller o seu candidato á presidencia, presentáronse os tres ex-alcaldes para realizar unha consulta popular, que se efectuaría durante as eleccións lexislativas de 2010, data na que tamén resultarían electos algúns senadores e representantes á cámara do mesmo partido.[7] Mockus resultou gañador da elección primaria levada a cabo o 14 de marzo de 2010, deixando no segundo lugar a Peñalosa e no terceiro posto a "Lucho" Garzón.[8][9]

Nos primeiros días de abril de 2010 existiu un achegamento entre Mockus e Sergio Fajardo co fin de unificar as súas propostas políticas para que Fajardo fose a fórmula vicepresidencial de Mockus.[10] Este último retirouse da contenda electoral da que xa era candidato presidencial para pasar a ser o vicepresidente na candidatura de Antanas Mockus polo Partido Verde.[11] As principais razóns polas que aceptou o acordo programático foi pola falta de recursos para financiar a campaña e a compatibilidade das súas propostas coas de Mockus.[12][13] Con todo, a alianza só se consolidou o 12 de abril de 2010 por petición do propio Fajardo.[11][14] De forma provisional, estivo inscrita Liliana Caballero como fórmula vicepresidencial de Mockus.[11][15]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 Caracol Radio, ed. (8 de setembro de 2009). "'Os trixemelgos' adhiren ao Partido Verde Opción Centro". Consultado o 22 de maio de 2010. [Ligazón morta]
  2. El Espectador, ed. (1 de maio de 2010). "Antanas Mockus en lituano". 
  3. 3,0 3,1 3,2 Facultade de Ciencias Humanas Universidade Nacional de Colombia, ed. (Modelo:12). "Antanas Mockus". Arquivado dende o orixinal o 21 de xullo de 2007. Consultado o 22 de maio de 2010. 
  4. Casa Editorial El Tiempo, ed. (Modelo:15). "Infortunado Episodio, Afirma Mineducación". Consultado o 4 de maio de 2010. 
  5. 5,0 5,1 Revista Semana, ed. (21 de novembro de 1994). "A hora dos antipolíticos". Arquivado dende o orixinal o 29 de decembro de 2007. Consultado o 4 de maio de 2010. 
  6. Political Database of Americas - República de Colombia / Elección Presidencial 2006
  7. El Tiempo (ed.). "Partido Verde fará consulta interna entre 'Os tres tenores' para escoller candidato á Presidencia". Consultado o 22 de maio de 2010. 
  8. O Tempo, ed. (14 de marzo de 2010). "Antanas Mockus é o candidato presidencial e xefe dos Verdes". Consultado o 22 de maio de 2010. 
  9. Comeza a verdadeira contenda pola presidencia, como quedaron os candidatos?[Ligazón morta] - Vitoria en eleccións de Antanas Mockus para candidatura presidencial polo Partido Verde.]
  10. O Tempo, ed. (5 de abril de 2010). "A alianza entre Mockus e Fajardo selouse en doce horas". Consultado o 22 de maio de 2010. 
  11. 11,0 11,1 11,2 Terra - Vote Ben 2010, ed. (5 de abril de 2010). "Matemáticos sumarían máis que votos". Consultado o 22 de maio de 2010. 
  12. Jaime Moreno (5 de abril de 2010). CM&, ed. "Sergio Fajardo confirma que será o vicepresidente de Mockus". Consultado o 22 de maio de 2010. 
  13. Noticias 24, ed. (5 de abril de 2010). súa-candidatura-e-que se une-a-antanas-mockus/ "Sergio Fajardo confirma que declina a súa candidatura e que se une a Antanas Mockus" |url= incorrecto (Axuda). Consultado o 22 de maio de 2010. [Ligazón morta]
  14. O Espectador (ed.). súa-alianza-verde-ao-inscribir-formula-vicep "Mockus e Fajardo selan a súa alianza verde ao inscribir fórmula vicepresidencial" |url= incorrecto (Axuda). Consultado o 22 de maio de 2010. 
  15. RCN Radio, ed. (4 de abril de 2010). ""Teño a disposición para aceptar" fórmula de Mockus: Fajardo". Arquivado dende o orixinal o 15 de xullo de 2011. Consultado o 6 de abril de 2010. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Jaime Castro Castro
Alcalde Maior de Bogotá
1995 a 1997
Sucesor:
Paul Bromberg Zylverstein
Predecesor:
Enrique Peñalosa Londoño
Alcalde Maior de Bogotá
2001 a 2003
Sucesor:
Luís Eduardo Garzón