Antón de Borbón

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Antón de Borbón
Antoine-de-bourbon.jpg
Nacemento22 de abril de 1518
 La Fère
Falecemento17 de novembro de 1562
 Les Andelys
Soterradocollégiale Saint-Georges de Vendôme
NacionalidadeFrancia
Ocupaciónpolítico
PaiCarlos de Bourbon, duque de Vendôme
NaiFrançoise d'Alençon
CónxuxeXoana III de Navarra
FillosHenrique IV de Francia, Catarina de Borbón e Carlos III de Borbón
IrmánsJean, Count of Soissons and Enghien, Luís I de Bourbon-Condé, Charles, Cardinal de Bourbon, Francis, Count of Enghien, Marguerite de Vendôme e Mary of Bourbon
editar datos en Wikidata ]

Antón de Borbón (en francés: Antoine de Bourbon), nado en La Fère o 22 de abril de 1518 e finado en Ruán10 de novembro de 1562, foi un príncipe de sangue francés. Ostentou os títulos de duque de Borbón e de Vendôme, como xefe da Casa de Borbón (1537-1562); porén, é máis coñecido por ser rei de Navarra por matrimonio (jure uxoris) xunto á súa esposa, Xoana Albret (1555-1562).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu en Picardía, sendo o cuarto fillo, e o segundo home de Carlos IV, duque de Borbón e de Vendôme, e doutra princesa de sangue, Francisca de Alençon, da Casa de Valois.[1] Foi o irmán maior de Luís de Borbón, príncipe de Condé.

O 20 de outubro de 1548, contraeu matrimonio con Xoana de Albret, the daughter of Henrique II de Navarra e Margarida de Angoulême.[2] Casou na cidade de Moulins, converténdose xunto a esta en rei de Navarra. Segundo os rexistros, Xoana estaba moi namorada del,[3] pero as accións deste amosaron a pouca lealdade que tiña cara a ela. O reino atopábase na súa maior parte ocupado dende 1512 polas tropas castelás de Fernando o Católico, polo que Antón fixo o posible por restablecelo, transformándose este no seu principal obxectivo.

No eido relixioso, a diferenza do seu irmán e da súa propia muller, nunca foi un fervoroso protestante, de feito cambiou varias veces de relixión[4] segundo as conveniencias políticas que estas trouxesen, e cando a súa muller autorizou ós hugonotes a saquear as igrexas de Vendôme, tratou de repudiala[5] e enviala a un convento, tendo esta que fuxir a Bearne. Tivo un romance con Louise de la Béraudière, "la belle Rouet," con quen tivo un fillo, Carlos III de Borbón (1554–1610) que se convertería en arcebispo de Ruán.[6]

Non foi do todo un home estable. A tolemia na casa de Borbón foi común e foi bastante manipulado polos sectores máis católicos e próximos á rexente Catarina de Medici. Como Tenente Xeral do Reino, comandou o asedio de Ruán e foi mortalmente ferido o 13 de novembro de 1562.[2] Morreu en Les Andelys, Eure.

Descendencia[editar | editar a fonte]

Do seu matrimonio naceron 5 fillos:

  1. Henrique de Navarra, infante (1551-1553), duque de Beaumont;
  2. Henrique III de Navarra (1553-1610), rei de Navarra e, posteriormente, rei de Francia co nome de Henrique IV;
  3. Luís Carlos de Navarra, infante (1555-1557), conde de Marles;
  4. Madalena de Navarra, infanta (1556);
  5. Catarina de Borbón (1559-1604), duquesa de Albret, condesa de Armañac e Rodes, casada en 1599 co duque Henrique II de Lorena.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Trevor Dupuy, Curt Johnson and David L. Bongard, The Harper Encyclopedia of Military Biography, (Castle Books: Edison, 1992), 98.
  2. 2,0 2,1 Dupuy, Trevor, 98.
  3. Robin, Larsen and Levin. p. 2.
  4. Mack P. Holt, The French Wars of Religion, 1562–1629, (Cambridge University Press: New York, 2005), 52.
  5. Robin, Larsen and Levin. p. 3.
  6. David Bryson, Queen Jeanne and the Promised Land, (Koninklijke Brill NV:Leiden, 1999), 219.