Ancas de ra

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ancas de ra.
Cuisses de grenouille francesas.

As ancas de ra, tamén denominadas zancos de ra,[1] é dicir, as extremidades posteriores das ras, son unha especialidade culinaria en diversos países.

Xeografía gastronómica das ancas de ra[editar | editar a fonte]

Entre os países consumidores de ancas de ra encóntranse España, Francia, Portugal (en especial no Alentejo), China, México, en varias illas caribeñas e no noroeste de Grecia, así como na cociña do medio oeste dos Estados Unidos.

Pódense cociñar de moitas maneiras, pero en todas elas empréganse as extremidades traseiras das ras comestíbeis de cada país.

Existen variedades comestíbeis como a denominada 'polo das montañas' (Leptodactylus fallax) moi popular nas illas de Montserrat e Dominica.

En Galicia[editar | editar a fonte]

Aínda que en Galicia non se adoitan consumir ancas de ra, como ocorre noutras zonas da península Ibérica,[2], nagunhas zonas, especialmente na comarca da Limia,[1] (e tamén na cidade de Vigo), cómense sobre todo as das especies Rana perezi e Rana temporaria, que son moi abundantes.[3][4] Cando existía a lagoa de Antela, R. perezi pescábase para aproveitar os seus zancos, que eran obxecto de comercio, e agora, desecada a lagoa, o costume de comelos segue substintindo na zona.[1]

Fantasías cunqueiranas da Antela[editar | editar a fonte]

Álvaro Cunqueiro escribiu:

Baixo estas augas [da lagoa de Antela] está Antioquía de Galicia, esa nobre cidade. Deixando á dereita man a Señoría coa súa torre e as súas badaladas, polo arco da Espiga pásase á praciña da Laranxeira, que así se chama polo que alí hai, e onde, baixo as armas da raíña dona Xenebra, está o máis famoso hostal da cidade. O prato celebrado entre todos os que o hóspede ofrece, ras en salsa verde. Hai tamén ras ao limón, á táboa do Papa e estufadas...
Álvaro Cunqueiro, "Viaje al país de la Limia". Faro de Vigo, 22 de decembro de 1953.

Resulta inevitábel que, escribindo sobre a Limia, leve Cunqueiro ás súas páxinas as ancas de ra, posto que estamos no único lugar do país onde, ao parecer, sempre foi ben visto capturar ras e consumir a carnes das súas patas traseiras. Volve Cunqueiro sobre as ancas de ra en 1977 nun artigo titulado "Ranas, anís y ubre de cabra", publicado na revista Primera Plana. Conta Cunqueiro do tratamento que lle dá unha pousadeira de preto de Tolosa de Francia a un peregrino que ía a Compostela a ver se o Apóstolo lle devolvía a saúde e o poñía en forma para a vida marital. Escribe Cunqueiro:[5]

E non máis saír a lúa, veu a posadeira en camisa ao leito do cabaleiro, e pola súa man deulle a cea, que o era de ancas de ra guisadas, e de capirote un vaso de augua de anís. Ceado o de Borgoña, recibiu da posadeira unha masaxe de ventre, terminado o cal, ela mesma puxo ao camareiro a urinar nuna maceta, envolviéndolle despois o membro moi coidadosamente nunha ubre seca de cabra, non sen antes darlle uns toques por ver que dureza alcanzaba.

Nos días seguintes seguiu o mesmo tratamento con ancas de ra, auga de anís e ubre de cabra, tratamento que deu resultado ao terceiro día, cando a pousadeira apareceu sen camisa, é dicir, espida. Ao remate «o cabaleiro mostrouse disposto, e cubriu á posadeira con certa alegría». No mesmo artigo Cunqueiro asegura ter visto nun libro sobre Provenza a receita das ancas de ra «como alimento esencial para que repoña forzas o que usa moito de batallas venéreas».[5]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Asesnsi Cabrita, Moisés (2006): Guía dos anfibios e réptiles de Galicia. A Coruña: Baía Edicións. ISBN 84-9652-629-1.
  • Curt Martínez, José e Galán Regalado, Pedro (1982): Esos anfibios y reptiles gallegos. Pontevedra: Ed. José Curt Martínez. Dep. Legal PO 175/82.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazónss externas[editar | editar a fonte]