Amin Maalouf

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Amin Maalouf
Amin Maalouf.jpg
Nacemento25 de febreiro de 1949
 Beirut
NacionalidadeLíbano
Alma máterCollège Notre Dame de Jamhour e Universidade San Xosé
Ocupaciónxornalista, escritor, libretista e escritor de ciencia ficción
Coñecido/a porThe Rock of Tanios
PremiosCabaleiro da Lexión de Honra, Oficial da Ordem Nacional do Mérito, Commandeur des Arts et des Lettres‎, Premio Goncourt, Premis Internacionals Terenci Moix, Premio Príncipe de Asturias das Letras, Prix Européen de l'Essai Charles Veillon, Grand Cordon of the National Order of the Cedar‎, Franco-Arabic Friendship Award, Prix Maison de la Presse, honorary doctor of the Catholic University of Louvain, Commander of the National Order of Merit, Premio Nonino, Officer of the Order of Cultural Merit e Knight First Class of the Order of the Lion of Finland
editar datos en Wikidata ]
Amin Maalouf, 2013.

Amin Maalouf, nado en Beirut o 25 de febreiro de 1949, é un escritor libanés. A familia materna é de tradición anglófona e católica e a paterna francófona e protestante.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Amin Maalouf estudou economía, política e socioloxía e traballou no xornal An Nahar como responsábel da sección de internacional. Foi correspondente durante 12 anos e visitou máis de 60 países, especialmente Etiopía, Somalia, Bangladesh e Vietnam, onde foi testemuña da batalla de Saigón. Desde 1975, cando estalou a guerra do Líbano, exilouse en Francia, onde traballou como redactor xefe da revista Jeune Afrique. Actualmente dedícase só á literatura. Recibiu o premio Maison de Presse pola súa novela Samarcanda e o Goncourt por A rocha de Tanios. Dous dos seus maiores éxitos son As cruzadas vistas polos árabes e León o Africano.

Obras[editar | editar a fonte]

Novelas[editar | editar a fonte]

  • León o Africano (Léon l'Africain, 1986).
  • Samarcanda (Samarcande, 1988).
  • Os xardíns de luz (Les Jardins de lumière, 1991).
  • O primeiro século após Beatriz (Le Premier Siècle après Béatrice, 1992).
  • O rochedo de Tanios (Le Rocher de Tanios, Premio Goncourt 1993).
  • As escalas do Levante (Les Échelles du Levant, 1996).
  • A viaxe de Baldassare (Le Périple de Baldassare, 2000). Traducido ao galego por Xavier Queipo e María Dolores Torres París.
  • Orixes (Origines, 2004).

Ensaios[editar | editar a fonte]

  • As identidades asasinas (Les Identités meurtrières, 1998).
  • As cruzadas vistas polos árabes (Les croisades vues par les Arabes, 1983), Premio das Maisons de la Presse.
  • A deleiba do mundo (Le Dérèglement du monde, 2009). Traducido por Maria Dolores Torres París.

Libretos de ópera[editar | editar a fonte]

  • O amor de lonxe (L’Amour de loin, 2001 - música de Kaija Saariaho).

Prefacios[editar | editar a fonte]

  • "Por unha educación bilingüe" ("Pour une éducation bilingue : Guide de survie à l'usage des petits européens", 1981).
  • "Sobre a adivinación, Cicerón", ("De la Divination", Cicéron, 1992).
  • "O Profeta, Khalil Gibran" ("Le Prophète", Khalil Gibran, 1993).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]