Xermania Inferior

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Localización da provincia.

A Xermania Inferior foi unha provincia romana que ocupaba os territorios dos actuais Países Baixos e noroeste de Alemaña, sendo a súa fronteira oriental o río Rin (en latín Rhenus).

Historia[editar | editar a fonte]

Ata os tempos de Xulio César, ningún exército se chegara tan ó norte da Galia. No verán do -57, o xeneral romano derrotou ós nervios en Flandres no val do Mosa. Na primavera do -55, César acudiu a parlamentar cos caudillos dos usipetes e tencteri do Rin inferior, que desexaban establecerse na beira occidental do río. No medio da reunión, César capturounos e esmagou ás súas hostes. Despois construíu unha ponte sobre o Rin para intimidar ós xermanos que aínda desexaban cruzar, así como explorar a rexión, ata entón descoñecida.

Entre os anos -39 e -38, Agripa expulsou ós suevos da beira oeste do Rin e estableceu no seu lugar ós ubios, un pobo aliado de Roma. As continuas guerras deixaran esta rexión deserta, e os ubios fundaron a vila de Ara Ubiorum, a moderna Colonia. No -27, Octavio Augusto creou a provincia de Gallia Belgica, cuxa capital era Reims.

O gobernador Marco Lolio soubo en -17 que os sicambres, usipetes e tencteri, ó mando do sugambro Melón, cruzaran o Rin. O exército romano enfrontounos no val do Mosa, mais os xermanos rexeitaron a cabalería e logo ós lexionarios, e por último a aguia da V lexión foi roubada. Debido a que esta humillación debía ser vingada, Augusto enviou ós irmáns Tiberio e Druso a fornecer a fronteira do Rin. Ademais dividiu os territorios xermánicos conquistados en dous distritos militares romanos: Xermania Superior e Xermania Inferior. Para cuestións administrativas dependían do legado da Gallia Belgica, pero para cuestiones militares, os legados das lexións eran plenamente autónomos.