Vladimiro I de Kiev

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Vladímir I de Kiev")
Vladimiro I
Gran Príncipe de Kiev
Vladimir-I-Sviatoslavich.jpg
Vladimiro I de Kiev
Reinado 980-1015
Nome completo Vladimir Sviatoslavich
Outros títulos
Príncipe de Nóvgorod
Nacemento 958
Falecemento 15 de xullo de 1015
Mosteiro de Bérestovo
Predecesor Yaropolk I
Sucesor Sviatopolk I
Consorte Rogneda de Polatsk
Ana Porfiroxéneta
Descendencia Iziaslav de Pólatsk
Yaroslav I o Sabio
Mstislav de Chernígov
San Borís e San Gleb
María Dobroniega de Kiev
Dinastía Ruríkidas
Pai Sviatoslav I
Nai Malusha

Vladimiro I de Kiev, tamén coñecido como Vladimiro I o Grande, así como o Sol Vermello[1] e San Vladimiro,[2] nacido Vladimir Sviatoslavich (en ucraíno: Володимир Святославич; en ruso: Владимир I Святославич, Владимир Красное Солнышко; en Modelo:Lang-orv), nado contra 958[3] e finado no Mosteiro de Bérestovo (Kiev) en 1015, foi príncipe de Nóvgorod (970) e gran príncipe de Kiev (980-1015).

Foi unha das grandes figuras da Rusia medieval (e da Ucraína), tanto desde un punto de vista político como espiritual.

Nome[editar | editar a fonte]

De acordo coa Crónica de Néstor, a crónica máis antiga da Rus de Kiev, o seu nome real era Volodímer (en ruso antigo: Володимеръ).

Dependendo do idioma este nome pode ter variacións: en ucraíno moderno Володимир, en ruso moderno Влади́мир, en nórdico antigo Valdamarr e en nórdico moderno Valdemar.

Chegada ao trono[editar | editar a fonte]

Era fillo do príncipe Sviatoslav I e de Malusha,[4] unha escrava descrita nas lendas como profetisa que viviu até os 100 anos e que fora levada ao palacio desde a súa cova para predicir o futuro. O irmán de Malusha, Dobrynya, foi o tutor de Vladímir e o seu gran conselleiro.

Sviatoslav designou a Vladímir como gobernante de Nóvgorod, mentres que a Iaropolk, o seu fillo lexítimo, deulle Kiev. Despois da morte de Sviatoslav no ano 972 desatouse unha guerra entre Iaropolk e os seu irmán menor Oleg, rexente de Drevlinia, a terra dos drevlianos.

O ano 977 Vladímir visitou a Haakon Sigurdsson, gobernante de Noruega, e recrutou a maior cantidade de guerreiros vikingos que puido para que o axudasen a recuperar Nóvgorod. Ao ano seguinte, marchou contra Iaropolk. No seu camiño a Kiev, enviou embaixadores a Rógvolod, príncipe de Polotsk, para pedirlle a man da súa filla Rogneda. A princesa rexeitou casar con el, pero Vladímir atacou Polotsk e tomou a Rogneda á forza.

Polotsk resultou un lugar clave, xunto con Smolensk, para a toma de Kiev no ano 980. Foi coroado o 11 de xuño dese ano como Príncipe de Nóvgorod. Vladímir acusou a Iaropolk de traizón e, no mesmo ano de 980, despois da súa vitoria sobre a rus sur de Iaropolk,[5] fíxoo asasinar, e violou á súa muller Xulia (quen traeria ao mundo pouco tempo despois un fillo, Sviatopolk, oficialmente fillo de Iaropolk, aínda que certas fontes afirman que sería en realidade fillo de Vladímir).

Comezou o seu son reinado cunha serie de campañas vitoriosas contra os estados veciños (incluíndo os polacos e os búlgaros do Volga (musulmána) e o 11 de xuño de 980, foi proclamado príncipe da Rus de Kiev Gran príncipe de Kiev.

Reinado[editar | editar a fonte]

Xa como rexente do principado, Vladímir continuou expandendo os seus territorios. No ano 981 conquistou numerosas cidades situadas no que hoxe é a Galicia ucraína. E no ano 983 tomou o control da zona que se encontra entre Lituania e Polonia, ademais de construír moitas fortalezas e colonias ao redor do seu reino.

"O Bautismo de San Vladimiro"
por Viktor Vasnetsov.

A pesar de que o cristianismo xa gañara moitos adeptos, Vladímir permaneceu como pagán, chegando a ter até 800 concubinas e numerosas esposas,[6] erixindo estatuas e templos pagáns. Porén, por consello dos seus achegados, enviou a varios emisarios a estudar as relixións de varios dos países veciños que lle pediran que se unise ás súas respectivas relixións. Finalmente, no ano 988 converteuse ao cristianismo, e iniciou a cristianización da Rus de Kiev, debido ao marabillados que quedaron os seus emisarios ao llegar a Constantinopla e ver os festivais que a Igrexa bizantina preparara para eles.

No mesmo ano de 988, negociou a man da irmá do emperador Basilio II, Ana Porfiroxéneta. Foi a primeira voda realizada entre unha princesa grega e un pagán, para o cal Vladímir foi bautizado antes de poder formalizar o matrimonio. O bautizo e o matrimonio producíronlle grandes cambios no seu carácter. Ao seu regreso a Kiev, derrubou todos os monumentos pagáns e construíu numerosas igrexas, entre elas a Igrexa da Dormición da Virxe. Foi a primeira igrexa de pedra de Kiev, e ordenou a súa construción entre 989 e 996 por traballadores bizantinos e autóctonos para conmemorar o bautismo da Rus de Kiev.

Porén, existe outra versión sobre a conversión de Vladímir ao cristianismo. No ano 987, Bardas Skleros o Mozo e Bardas Focas rebeláronse contra o emperador Basilio II. Os dous rebeldes uniron as súas forzas por un tempo, pero pouco despois Bardas Focas autoproclamouse emperador. Basilio pediu á Rus de Kiev axuda, aínda que nesa época se consideraban inimigos. Vladímir accedeu a cambio da man da súa irmá, e aceptou converterse ao cristianismo. Cando os preparativos para a voda terminaron, Vladímir enviou a 6.000 efectivos das súas tropas varegas (vikingas) ao Imperio bizantino, que puxeron fin á revolta.[7].

Despois do seu matrimonio con Ana, formou un gran consello cos seus máis próximos conselleiros, además de cos seus 11 (ou 12) fillos que tivo coas súas esposas e concubinas.

Vladímir morreu en Beréstovo (Kiev). Foi enterrado na Igrexa dos Décimos que el edificara. O seu corpo foi despois desmembrado e distribuído ente as súas numerosas fundacións sagradas e venerado como reliquia.

Considerado o principal fundador da Santa Rusia', tamén é un personaxe recorrente nas bilinas (былина) rusas, poemas épicos tradicionais, na poesía heroica dos eslavos orientais da Rus de Kiev, continuando a tradición en Rusia e Ucraína. Nestes poemas épicos repeséntase xeralmente como soberano xusto e respectado polos seus súbditos, á imaxe das lendas celtas do rei Arturo.

Segundo a crónica de Néstor,

Vladímir deixouse levar polo amor das mulleres... porque era vicioso como Salomón

. O bispo alemán Thietmar describiuno como fornicator immensus et crudelis, mentres que os cronistas refíerense aos centenares de concubinas que gardaba no seu palacio de Vishgorod.

Á súa morte, unha guerra de sucesión fratricida (1015-1019) estalou entre o seu sobriño Sviatopolk I e varios dos seus moitos fillos, entre eles Gleb e Iaroslav.

Familia[editar | editar a fonte]

Unións e descendencia[editar | editar a fonte]

Non se coñece o nome exacto dos seus fillos, nin mesmo se certos deles son realemente seus (varios dos seus fillos teñen así mesmo unha nai suposta).

Vladímir e Rogneda (por Anton Losenko, 1770).

Antepasados[editar | editar a fonte]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
8. Rúrik
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
4. Igor de Kiev
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
2. Sviatoslav I
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
5. Olga de Kiev
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Iaropolk I de Kiev, pai de Vladímir
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
6. Malk Liubechánina
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
3. Malusha
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Galerías[editar | editar a fonte]

Galería de retratos[editar | editar a fonte]

Galería de monumentos[editar | editar a fonte]

Galería numismática[editar | editar a fonte]

Galería filatélica[editar | editar a fonte]

San Vladimiro[editar | editar a fonte]

Vladímir foi canonizado, como San Vladimiro, e é venerado na Igrexa católica e na Igrexa ortodoxa. A súa festividade e o 15 de xullo. É o patrono de Rusia e de Ucraína.

Legado e homenaxes[editar | editar a fonte]


Predecesor:
Iaropolk I
Gran Príncipe da Rus de Kiev

Rus de Kiev
Gran Príncipe de Kiev e Nóvgorod
978 - 1015

Sucesor:
Sviatopolk I


Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nas epopeas.
  2. Na Igrexa.
  3. As fontes diverxen, pero indican todas unha data de nacemento comprendida entre de 956 e 960.
  4. The New England Historical and Genealogical Register (1846-), Boston, Massachusetts: New England Historic Genealogical Society, 1846-), FHL book 974 B2ne; CD-ROM No 33 Parts 1-9; See FHL., vol. 150 p. 427, 32.
  5. Den hellige Vladimir av Kiev (~956–1015), en Katolske Kirke (en noruegués).
  6. The Emergence of Rus 750-1200. 1998. pp. 190. ISBN 978-0582490918.
  7. Histoire de Yahya-Ibn-Said d'Antioche Continuateur de Sa'id-Ibn-Bitrik (texto árabe e francés) editado e traducido por I. Kratchkovsky e A. Vasilev, Patrologia orientalis ed. por R. Graffin e F. Nau, XXIII, Paris, 1932.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Vladimiro I de Kiev

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Dvornik, Francis (1970): "La Russie de Kiev" en Les Slaves histoire, civilisation de l'Antiquité aux débuts de l'Époque contemporaine, Paris: Seuil, pp. 171-228.
  • Moss, Walter G. (2002): A History of Russia. Volume I: To 1917. 2ª ed. London: Anthem Press. ISBN 1-84331-023-6
  • Volkoff, Vladimir (1981): Vladimir, le Soleil rouge. Paris e Lausanne: Julliard. ISBN 2-260-00268-4.

Outros artigos[editar | editar a fonte]