Vitali Ginzburg

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Vitaly Ginzburg")
Vitaly Ginzburg
Виталий Лазаревич Гинзбург.jpg
Vitali Lázarevich Gínzburg
Виталий Лазаревич Гинзбург
Datos persoais
Nacemento 4 de outubro de 1916
Lugar Moscova, Imperio Ruso
Falecemento 8 de novembro de 2009
Lugar Moscova
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia
Nacionalidade Rusa
Etnia {{{etnia}}}
Cóncuxe {{{cónxuxe}}}
Fillos {{{fillos}}}
Relixión {{{relixión}}}
Actividade
Campo Física
Alma mater Facultade de Ciencias Físicas da Universidade Estatal de Moscova
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese Igor Tamm
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por Supercondutores
Superfluídos
Influído por
Influíu en
Premios Premio Nobel de Física (2003)
Premio Wolf en Física (1994)

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

{{{notas}}}

Vitali Lázarevich Ginzburg, nado en Moscova, Rusia o 4 de outubro de 1916, finado en Moscova o 8 de novembro de 2009, foi un físico teórico e astrofísico ruso. Obtivo o Premio Nobel de Física no 2003 polas súas contribucións á teoría dos supercondutores e dos superfluídos. Foi un declarado activista ateo.[1]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1938 graduouse na Facultade de Ciencias Físicas da Universidade Estatal de Moscova. Defendeu a súa candidatura ao grao de doutor (PhD) en 1940 e a súa tese doutoral en 1942. Dende 1940 pertenceu ao Instituto Lébedev de Física de Moscova da Academia Rusa de Ciencias, sendo entre os anos 1971 e 1988 sucesor de Ígor E. Tamm á fronte do Departamento Teórico. Dende 1945 foi profesor a tempo parcial da Universidade Estatal de Gorki, e dende 1968 do Instituto de Física e Tecnoloxía de Moscova. Foi elixido membro estranxeiro de nove Academias de Ciencias (ou institucións equivalentes) como a Real Sociedade de Londres (1987), a Academia Nacional Americana de Ciencias (1981) e a Academia Americana de Artes e Ciencias (1971).

É autor de varios centos de artigos científicos e máis dunha ducia de libros. Os seus eidos de traballo inclúen a materia condensada, a física de plasmas e a astrofísica. En materia condensada destacan as súas contribucións á teoría da supercondutividade (teoría de Ginzburg-Landáu), transicións de fase, e ferroelectricidade. Na física de plasmas, á teoría de propagación de ondas, emisión sincrotrón, e radiación de transición; e en astrofísica, unha teoría sobre a orixe dos raios cósmicos, e a teoría de emisión de radio dos púlsares. Nos anos cincuenta viuse involucrado no proxecto soviético da bomba de hidróxeno.

Galardóns[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. BONET, Pilar (10 de novembro de 2009). "Obituario, Vitali Ginzburg" (en español). ELPAÍS.com. http://www.elpais.com/articulo/Necrologicas/Vitali/Ginzburg/Nobel/Fisica/elpepinec/20091110elpepinec_1/Tes. Consultado o 26 de novembro de 2009.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Obituarios