Urbano V, papa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Papa do século XIII ó século XIV
Papas do século XIV
Papa do século XIV ó século XV
Antipapa/s


Urban V.gif

Urbano V, nado co nome de Guillaume de Grimoard en Grisac en 1310 e finado en Avignon o 19 de decembro de 1370, foi un relixioso francés, Papa n.º 200 da Igrexa católica de 1362 a 1370, e sexto Papa do pontificado de Avignon.

Orixes e mocidade[editar | editar a fonte]

Era o fillo maior de Guillaume II de Grimoard, señor de Grizac, e Amphélise de Sabran, señora de Montferrand. En 1322 trasladouse a Montpellier para realizar estudos de Dereito canónico, que continuou en Tolosa.

Carreira eclesiástica[editar | editar a fonte]

Monxe[editar | editar a fonte]

En 1335, ao rematar os estudos, ingresou na orde de San Bieito, realizando o noviciado no mosteiro de Chirac, onde tras unha estancia en Marsella, foi ordenado sacerdote. A continuación pasou á Universidade de Montpellier, onde como profesor se converteu nun recoñecido especialista en Dereito, recibindo o doutorado en 1342.

En 1349 foi nomeado vigairo xeral polo bispo de Clermont. En 1352, o papa Clemente VI púxoo á fronte da Abadía de San German de Auxerre, onde permaneceu até 1361, cando Inocencio VI o nomeou abade de San Víctor.

Diplomático[editar | editar a fonte]

Iniciou a súa carreira diplomática en 1352, cando o papa Clemente VI lle encargou solucionar o conflito aberto con Giovanni Visconti, quen, como arcebispo de Milán quixo pór a cidade de Bologna baixo poder da súa familia, e que supuxo unha derrota dos exércitos pontificios. A actuación de Guillaume de Grimoard permitiu que a poderosa familia recoñecese os dereitos da Igrexa sobre Bologna a cambio de que o papa cedese dita cidade a cambio dun tributo anual. Posteriormente, xa baixo papado de Inocencio VI, volveu intervir nunha misión análoga, cando o neto de Giovanni, Bernabé Visconti, iniciou a súa política expansionista.

Papado[editar | editar a fonte]

Elección[editar | editar a fonte]

Trala morte de Inocencio VI, o 22 de setembro de 1362 iniciouse en Avignon o conclave para elixir o seu sucesor. Nunha primeira votación saíu elixido o cardeal Hugues Roger, irmán de Clemente VI, que rexeitou o nomeamento.

Tras unha segunda rolda de votacións que non logrou acadar a maioría de votos necesaria, o 28 de setembro saíu elixido, na terceira votación, Guillaume de Grimoard, que non participaba no conclave ao non ser cardeal.

Foi inmediatamente reclamado para que abandonase Nápoles, onde se atopaba en misión diplomática. Tras unha travesía por mar até Marsella, chegou a Avignon, onde tras ser ordenado bispo foi coroado papa o 6 de novembro.

Retorno a Roma[editar | editar a fonte]

O obxectivo principal do seu pontificado foi fixar de novo a sé pontificia en Roma, condición que a Cidade Eterna perdera desde que, en 1309, Clemente V a fixara en Avignon.

A situación de caos e desorde que provocara o abandono de Roma como sé papal comezara a cambiar co establecemento, en 1360, dunha nova constitución apoiada pola nobreza romana e por unha recentemente creada milicia popular, a Societas Balestriorum Félix y Pavesotarum.

O 16 de outubro de 1367 Urbano V entrou en Roma acompañado polo cardeal Gil Álvarez de Albornoz, quen desde 1353, actuando como legado papal en Italia, conseguira restablecer a soberanía papal sobre os Estados Pontificios.

Política exterior[editar | editar a fonte]

En 1368 reconciliou a Santa Sé co Sacro Imperio Romano Xermánico. O emperador Carlos IV foi coroado en Roma; e en 1369 logrou tamén un achegamento do emperador bizantino Xoán V Paleólogo quen, buscando apoio contra os turcos que ameazaban Constantinopla, converteuse ao catolicismo.

Regreso a Avignon[editar | editar a fonte]

En 1367 morreu Albornoz, o que supuxo o reinicio das sublevacións que o cardeal, durante o seu mandato como legado, suprimira. A perda do seu colaborador, unida á reanudación das hostilidades entre Francia e Inglaterra, inmersas na Guerra dos Cen Anos, tras un período de paz conseguido en 1360 coa Paz de Bretigny, determinaron a Urbano V a retornar a Avignon.

O 5 de setembro de 1370 Urbano abandonaba Roma tras unha estancia de case tres años, e volvía fixar a sé pontificia en Avignon, onde fmorreu pouco despois.

Urbano está considerado o primeiro Papa humanista da historia da Igrexa. Durante o seu pontificado fundou as universidades de Cracovia e Viena, apoiando outras moitas.

Foi declarado beato por Pío IX en 1870. Os seus restos descansan na abadía de San Víctor en Marsella.

As profecías de San Malaquías refírense a el coma Gallus vicecomes (Vizconde galo), facendo referencia ao título nobiliario, vizconde, e á súa orixe francesa.