Unión Monetaria Latina

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

A Unión Monetaria Latina (UML) foi un intento do século XIX por unificar varias moedas europeas nunha común que podería ser empregada en todos os estados membros. Foi establecida en 1865 e disolta en 1927.

Historia[editar | editar a fonte]

O día 23 de decembro de 1865 o Segundo Imperio Francés, Bélxica, o Reino de Italia e Suíza formaron a Unión Monetaria Latina e acordaron establecer o cambio das súas moedas a un estándar de 4,5 g de prata ou 0,290322 g de ouro (unha ratio de 15,1 a 1) e facelas intercambiables gratuitamente. O acordo tomou forza a partir do 1 de agosto de 1866 cando o Reino de España e o Reino de Grecia en 1868 e o Reino de Romanía, o Imperio Austro-Húngaro, o Principado de Bulgaria, Venezuela, o Reino de Serbia, o Principado de Montenegro, San Marino e os Estados Pontificios en 1889 se uniron. En 1904, as Antillas Neerlandesas tamén estableceron este estándar aínda que non se integrou na Unión.

Non membros[editar | editar a fonte]

Reino Unido[editar | editar a fonte]

Un paralelismo pode ser visto entre as discusións que houbo no Reino Unido ante a posibilidade de que este se integrase na unión monetaria, e as actuais discusións sobre se debe entrar ou non na zona euro.

A proposta incluía reducir a cantidade de ouro que contiña unha libra esterlina en menos dun 1% para así facer 1 libra equivalente a 25 francos.

Estados Unidos[editar | editar a fonte]

Os Estados Unidos deron varios pasos que poderían preparar o país para unirse a Unión Monetaria Latina, pero nunca o fixeron. A súa moeda era xa un 4 % do estandar da UML no entanto que 5 francos da UML eran iguais a 1 $.

Moedas[editar | editar a fonte]

Exemplos de unidades monetarias.