Tool

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Tool
Tool roskilde festival 2006.jpg
Tool no Roskilde Festival do 2006
Orixe Os Ánxeles, California, Estados Unidos de América Estados Unidos
Período 1990 - actualidade
Xénero(s) metal progresivo, metal alternativo, rock alternativo, art rock
Selo(s) discográfico(s) Zoo Entertainment, Volcano II
Membros Danny Carey
Justin Chancellor
Maynard James Keenan
Adam Jones
Antigos membros Paul D'Amour
Web oficial http://www.toolband.com/

Tool é unha banda de metal progresivo estadounidense formada en 1990 nos Ánxeles (California). A súa formación actual está composta por Maynard James Keenan (voz), Adam Jones (guitarra), Danny Carey (batería) e Justin Chancellor (baixo). Este último substituíu o baixista orixinal da banda, Paul D'Amour, en 1995.

Tool comezou facendo un son heavy metal no seu primeiro álbum de estudio, Undertow, editado en 1993, e posteriormente converteuse nunha importante banda da escena do metal alternativo coa edición do seu segundo traballo en 1996, Ænima. Os seus esforzos por unir a experimentación musical, as artes visuais e unha mensaxe de evolución persoal continuou con Lateralus, aparecido en 2001, e o seu máis recente 10,000 Days (2006), conseguiu un gran éxito de crítica e público en todo o mundo.

Historia[editar | editar a fonte]

Formación da banda[editar | editar a fonte]

A historia de Tool comeza en Los Angeles en 1989, cando Maynard James Keenan, alumno da Kendall College of Art & Design que traballaba decorando tendas de mascotas, coñeceu a Adam Jones, técnico en efectos especiais do estudio de Stan Winston, grazas a un amigo común. Eles descubriron ter outra cousa en común á parte da fascinación pola arte contemporánea: a música. Maynard e Adam comezaron a compoñer xuntos e chamaron a ducias de músicos para ensaiar. Eles usaban o estudio de ensaio persoal de Danny Carey, veciño de Maynard e amigo de Adam. Danny foi presentado a Adam por Tom Morello (guitarrista de Rage Against the Machine), con quen Adam tocara nunha banda chamada Electric Sheep. Por indicación de Morello, Danny Carey ofreceuse para tocar a batería con Maynard e Adam, xa que sentía pena dos dous por non achar a ninguén para tocar (as persoas que chamaban nunca volvían ou nin sequera aparecían).

Na mesma época, Paul D'Amour mudárase aos Ánxeles para traballar no cine (área na que Adam Jones estaba traballando, realizando efectos especiais para Terminator 2, Jurassic Park e Depredador 2). Paul era realmente guitarrista, e xa estaba desistindo de ser músico cando un amigo presentoulle a Adam Jones, que o convidou para tocar. Unha curiosidade é que D'Amour estaba sempre de mal humor, e a sonoridade das cancións encaixou perfectamente coa súa personalidade. Coa banda formada, eles comezaron a ensaiar regularmente na casa de Danny Carey. Despois de case chamarse Toolshed, eles escolleron ser sinxelamente Tool, polo feito de querer que a súa música fose unha "ferramenta" para a comprensión da "lacrimoloxía", a "ciencia do choro" como terapia, que consiste en evolucionar explorando a súa dor física e emocional.

Despois dun feixe de concertos as compañías discográficas comezaron a interesarse pola banda, e comezaron tamén a abrir concertos para a Rollins Band, Rage Against the Machine e Fishbone. Só despois de tres meses dende a fundación do grupo asinaron un contrato co selo Zoo Entertainment. Nesa época gravaron demos das cancións "Cold & Ugly", "Hush", "Part Of Me", "Jerk-Off", "Crawl Away" e "Sober". De todas, só as catro primeiras entrarían no EP Opiate, lanzado en abril de 1992, por Zoo Entertainment. Os membros de Tool declararon que erraran de certa maneira ao escoller os temas do EP, xustamente porque só puxeran as composicións máis pesadas e curtas, e todos os que o oíron considerábanos unha banda de thrash metal. Porén, a banda conseguiu unhas boas vendas con Opiate debido a este feito. Eles gravaran un clip en VHS para "Hush" (dirixido por Ken Andrews, de Failure), onde os membros da banda aparecen amordazados e nus, cunha placa escrita: "Parental Advisory: Explicit Parts" cubrindo as súas partes íntimas. Ten sentido, dende que a canción fala sobre a censura. O vídeo non foi lanzado de maneira oficial, polo feito de que a MTV nunca pasaría un clip con este contido na época! Pero iso non impide que o tema "Sweat" apareza na banda sonora da película "Scape From L.A".


En abril de 1993, chega ás tendas Undertow. Ou polo menos, unha versión "domesticada" do primeiro álbum de Tool: algunhas tendas cambiaron a portada orixinal (un debuxo dunha escultura de Adam Jones, unha especie de caixa torácica vermella con costelas en forma de tentáculos) por un código de barras xigante. A parte interior e traseira do libreto tiñan fotos como unha muller extremadamente obesa núa e soa, e outra foto da mesma muller cun home nu deitado sobre ela, á parte dunha radiografía cun enorme vibrador dentro dunha cavidade anal. En edicións non censuradas, existen tamén fotos dunha vaca lambendo os seus xenitais e un porco empalado por unha serie de garfos (esta é unha montaxe). Como a arte gráfica suxire, este si é un álbum cru e verdadeiro de Tool, con pasaxes máis melódicos e densos. Co álbum catapultado polos vídeos de "Sober" (dirixido por Adam Jones e Fred Stuhr, que gañou as categorías de "Mellor Artista Novo" e "Mellor Clip de Hard Rock/Metal" na MTV) e "Prison Sex" (este é o primeiro clip totalmente dirixido por Adam), Tool conseguíu ser unha das atraccións principais do Lollapalooza '93.

Despois de Undertow, Tool mergúllase en xiras interminable para promocionar o disco e as especulacións de que se trata dunha banda satánica aumentan xunto coa popularidade que conquistan en cada presentación. A banda non se sinte ameazada por iso, xa que eles prevían que as persoas non quedarían indiferentes coa súa proposta.

Ænima[editar | editar a fonte]

Tool estivo parado un bo tempo ata que comezaron as gravacións de Ænima, en 1996. O título é unha unión das palabras "Anima" (un termo psicolóxico de Carl Jung) e "Enema" (inimigo). Podería tamén ser unha homenaxe a un libro recomendado pola banda, chamado "Ægypt".

Durante o proceso de composición, Paul D'Amour anuncia que deixa a banda. Paul amosou interese en outros estilos de música, e procuraba algo mais experimental. O grupo entón comeza a probar outros baixistas, entre eles Frank Cavanagh de Filter, Scott Reeder de Kyuss, e Shepherd Stevenson de Pigmy Love Circus. O escollido foi Justin Chancellor, de Peach, banda que estivera de xira con Tool por Europa en 1994. Justin non aceptou a invitación de inmediato, xa que Peach separárase seis meses atrás e el estaba formando un proxecto co guitarrista da súa antiga banda, co cal tocaba dende os 14 anos.

Cando Ænima foi lanzado, Tool sufríu unha represalia: o clip de "Stinkfist" (primeiro sinxelo do disco) foi rexeitado pola MTV, que alegou que o título da música era ofensivo. Despois de represalia por parte dos fans, a emisora pasou a exhibir o vídeo co nome de "Track #1", por ser o primeiro corte de "Ænima".

O fiasco da MTV non fixo baixar as vendas de Ænima, todo o contrario, ata favoreceu. Todos querían saber o que había de tan absurdo nunha canción. Pero de certa forma ata había: en certa parte de "Stinkfist", (2:45, para ser exacto) Maynard murmura, case que subliminalmente: "Chupa minha pica pinto pichu" (en portugués)! En case todas as cancións Maynard está susurrando algo, intelixible ou non.

Aparte das mensaxes subliminais, Ænima é o disco esencial para quen queira coñecer Tool. O traballo gráfico da portada de Ænima tamén é excepcional, con holografías estrañas e escuras, tanto que o grupo foi nomeado para "Mellor Portada de Álbum" nos Grammy de 1996. No mesmo ano, Tool foi nominado para mellor videoclip e curtametraxe por "Stinkfist".

É nesta época cando Maynard comeza a aparecer nos concertos totalmente rapado, co corpo pintado ou vestido de muller, engadindo máis estrañeza á "perfomance" de Tool. En medio da inmensa xira, a banda lanza o sinxelo e o clip de Ænema, concorrendo aos premios da MTV, que desta vez non censurou a creatividade do grupo. "Ænema" chega a gañar un Grammy de "Mellor Performance de Metal", en 1997.

Despois da finalización de promoción de Ænima, Tool decide descansar por un tempo. Maynard grava "Know Your Enemy" con Rage Against the Machine e fai un dueto nun show con Tori Amos, cantando "Muhammad My Friend". Tamén forma Shandi's Addiction, con Billy Gould (Faith No More), Tom Morello e Brad Wilk (guitarrista e batería de Rage Against the Machine). para participar do disco tributo a Kiss (Kiss My Ass), gravando a canción "Calling Dr. Love". Á Volcano Entertainment, discográfica de Tool, non lle gustou nada diso, e procesou á banda por ter violado cláusulas do contrato, alegando que o grupo estaría participando de proxectos en outros selos, e así procurando novas propostas de contrato. A banda enfrontouse á discográfica, dicindo que o selo estaria negándolles unha cláusula que constaba no acordo orixinal. Despois dun ano de enfrontamento ambas partes decidiron facer un novo acordo, evitando medidas xudiciais. Tool renovou o seu contrato, incluíndo a gravación de tres álbums máis.

Despois de arranxados estes problemas, os seus integrantes envolvéronse en presentacións/gravacións ocasionais con bandas de amigos: Adam Jones toca nalgúns concertos con The Melvins e monta unha banda experimental con Buzz Osborne, chamada Noiseland Arcade, facendo algúns directos en 1998. Un bo tempo despois, Maynard comeza a ter máis contacto con outros músicos, organizando o proxecto Tapeworm, con Trent Reznor e Danny Lohner, ambos de Nine Inch Nails.

Maynard únese a A Perfect Circle[editar | editar a fonte]

Máis tarde, Maynard reestablece o contacto con Billy Howerdel, técnico de son das sesións de "Ænima". Howerdel amósalle as súas composicións e Maynard ofrécese para participar do proxecto que el estaba montando coa baixista Paz Lenchantin. Estase formando A Perfect Circle, a ocupación de Maynard durante certo tempo.

Con Tool paralizado polos problemas contractuais, Maynard pode dedicarse completamente a A Perfect Circle. Formado por Maynard, Billy Howerdel, Troy Van Leeuwen, Paz Lenchantin e Josh Freese, o grupo comeza a tocar en concertos benéficos, e fará de teloneiro da xira de 2000 de Nine Inch Nails. Tentando enganar aos seus fans, Maynard pasa a usar unha perruca. Pero el é descuberto debido á grande atención que A Perfect Circle acaba espertando co álbum Mer de Noms. Por ter cancións máis melódicas e curtas, A Perfect Circle tórnase máis accesible que Tool, atopando un éxito inmediato e maior que o que a banda principal de Maynard conseguira ata entón.

Volta á actividade[editar | editar a fonte]

Cando A Perfect Circle lle deu un tempo, Tool volveu á actividade. Para acabar cos rumores que dicían que a banda se separara, eles lanzan, no 2000,Salival, que se trata dun DVD cos cinco clips da banda e un CD con temas en directo e rarezas. Destacan a incrible versión de "No Quarter", de Led Zeppelin, "You Lied" (versión de Peach, de Justin Chancellor), a canción oculta "Maynard's Dick" e "Pushit", nunha versión en directo máis longa que a orixinal onde participa o profesor de percusión de Danny Carey, Aloke Dutta.

Tool comeza a gravar un novo álbum de estudio e despois de seis anos dende o Ænima, Lateralus é lanzado. O disco supera todas as expectativas encabezado polo videoclip futurista de "Schism". A banda reaparece con novos folgos, con Adam Jones máis refinado, amosando máis técnica nos seus riffs (sen ser virtuoso). A voz de Maynard suavizada por A Perfect Circle amosa a súa beleza en "Reflection" e "The Patient"; pero que ao mesmo tempo rasga en temas como "The Grudge" e "Ticks And Leeches". A banda gaña un Grammy máis, desta vez por "Schism".

Tool lanza os clips de "Parabol e "Parabola" resultando un único video enorme e que dificilmente é transmitido pola MTV. Pero Tool realmente non precisa máis da MTV para conseguir o éxito e chamar a atención de novos fans. Rematada a xira de Lateralus, en 2003 Maynard volta a reunirse con A Perfect Circle e consideran o lanzamento do segundo álbum do grupo. Danny Carey dedicase a estudar percusión co seu professor Aloke Dutta e a gravar con Pygmy Love Circus, mentres Adam segue a súa carreira cos efectos especiais e escribe material novo para Tool con Justin Chancellor.

10,000 Days[editar | editar a fonte]

Despois doutro prolongado descanso, durante o cal Keenan reincorporouse a A Perfect Circle para gravar e facer unha xira, Keenan volveu a unir aos seus compañeiros para traballar nun novo disco. Os rumores sobre o nome do novo traballo (chegouse a rumorear como posible nome o título Teleincision) apareceron, ao igual que algúns detalles do novo material, como a influencia dos seus compañeiros do tour de Lateralus, Fantômas e Meshuggah. Finalmente, no sitio web oficial da banda apareceu o nome do novo álbum: 10,000 Days.

Sen embargo, os rumores sobre o novo disco non desapareceron, ata se chegou a especular que a banda creara un disco "señuelo", un álbum falso que enganaría á audiencia ata o lanzamento. As augas calmáronse cando unha copia do álbum filtrouse ilegalmente nas redes de intercambio de arquivos, anticipando o lanzamento dúas semanas. Finalmente o disco lanzouse segundo o previsto o 2 de maio de 2006 nos Estados Unidos, debutando nos primeiros postos de varias listas mundiais. A pesares de que estivo dispoñible en internet semanas antes do lanzamento, 10,000 Days vendeu na súa primeira semana, só nos Estados Unidos, 564.000 copias. Por este feito acadou o primeiro posto da lista Billboard 200, dobrando as vendas do álbum auto-titulado de Pearl Jam, que era o segundo na lista. Porén, 10,000 Days non recibiu tan boas críticas como Lateralus, o seu antecesor.

Tras a edición do disco comezaron unha xira teloneados polas bandas Isis e Mastodon. Durante un breve descanso, despois de tocar en Australia e Nova Zelandia, o batería Danny Carey tivo un desgarro nun bíceps nunha pelexa co can da súa moza. Carey tivo que ser operado e adiáronse varias actuacións da banda. Tool volvería aos escenarios en abril do 2007 e o 15 de xuño foi cabeza de cartel no Bonnaroo Music Festival, tocando con eles Tom Morello no tema "Lateralus".

Actualidade[editar | editar a fonte]

Nunha entrevista concedida no ano 2007, Justin Chancellor afirmaba que a banda probablemente continuaría a súa xira ata o 2008 e despois tomaríase un tempo de descanso. A banda entrou en hiato a principios do ano 2008 e agardaba comezar a compoñer para un novo álbum nalgún momento do ano seguinte. O 24 de marzo do 2009 a páxina web de Tool confirmou unha xira de verán. Esta comezou o 18 de xullo en Commerce City, Colorado, no Mile High Music Festival. As derradeiras datas foron do 7 ao 9 de agosto para o Lollapalooza 2009 e realizaron un concerto de clausura o 22 dese mes no Epicenter Festival en Pomona, California.

Segundo a súa web, Tool comezou o proceso de composición do seu novo traballo en marzo do ano 2010. En abril e maio a banda saíu de xira polos Estados Unidos, e entre xuño e xullo por Canadá. No mes de xaneiro do 2011 foi cabeza de cartel no Big Day Out Festival en Australia e Nova Zelandia.

O 26 de xaneiro do 2011 o Twitter oficial da banda bromeaba co retraso que estaba collendo o agardado novo álbum e posteaba: "Hot off the presses. New TOOL Album to be released on April 1st, 2009. Pre-order yours NOW! Title: "Chinese Democracy Deux" Bon Appetit'!" (que podería traducirse como: "Recén saído das prensas. O novo álbum de TOOL será editado o 1 de abril do 2009. Encargue o seu AGORA! Título: "Chinese Democracy Deux" Bon Appetit'!"). Fai unha clara referencia ao álbum de Guns N' Roses Chinese Democracy que tardou 15 anos en ser editado dende que se gravou o seu primeiro material. Durante este tempo os seus membros participaron activamente nos seus proxectos paralelos. Especialmente Keenan, que estivo de xira con Puscifer.

No mes de febreiro do 2013 a banda anunciou o lanzamento dunha edición limitada do seu EP de estrea, Opiate, para o 26 de marzo dese ano, conmemorando así o 21 aniversario da edición orixinal. Publicaranse só 5.000 exemplares en 5 series de 1.000 unidades cada unha, con variacións nas imaxes exteriores e incluirán unha nova imaxe estereoscópica para ver cos lentes da embalaxe do álbum 10,000 Days. A dirección artística da edición corre por conta do guitarrista Adam Jones, e contará con ilustracións do artista Adi Granov[1].

Xéneros da banda e categorización[editar | editar a fonte]

Debido ao achegamento experimental de Tool á música, é discutible o seu lugar nos xéneros tradicionais de música. Tool é, sen dúbidas, parte do xénero do rock, pero a que subxénero deste pertencen e canta influencia tiveron en Tool grupos anteriores, é obxecto de debate entre fans e críticos.

En moitos casos, Tool é catalogado como metal alternativo, un xénero moi amplo para catalogar a bandas (como Jane's Addiction, Rage Against the Machine e Faith No More, entre outras) que abarcan a estética e aos fans do metal e o rock alternativo.

No mesmo sentido, Tool é catalogada como unha banda de rock progresivo. Aqueles que sinten que Tool é unha banda progresiva citan a definición clásica de "progresivo": é un xénero de música rock que busca alonxarse da música "mainstream" ou popular, "empurrando" os límites do rock, creando novos sons e estilos, que acotío posúen un alto grao de complexidade e de capas de son, elementos que poden atoparse doadamente na música de Tool: sexan os complexos ritmos utilizados en cancións como "Schism" (de 5/8 a 7/8) ou en "Lateralus", que móvese de 9/8 a 8/8 a 7/8 ou a incorporación de sons inusuais producidos pola experimentación con instrumentos (como en "Jambi"). Combinando o aspecto progresivo de Tool, co seu son do metal, poderíase aproximar a un xénero como "metal progresivo".

Nunha entrevista a un diario, Keenan dixo, medio en broma, que o género de Tool é un "stew of progressive rock, Bulgarian folk metal, rock ’n’ roll, ’80s disco and Christian rap that we like to call Munge" ("guiso de rock progresivo, folk metal bulgaro, rock & roll, música disco dos 80 e rap cristiano ao que nos gusta chamar ‘Munge’”).

Talvez, a influencia máis mencionada de Tool é King Crimson, admitida polos mesmos Tool como unha das súas bandas favoritas. Cando Tool non é chamado progresivo, acostuma ser catalogado dentro dalgún xénero do metal. Ás veces son catalogados como un xénero extendido do metal, como "math-metal psicodélico" ("psychedelic math-metal"), a diferencia doutras bandas que caen en subxéneros máis comúns. Tamén foron postos ocasionalmente en xéneros dos cales a xente normalmente non os considera parte, como jazz rock (unha clasificación relacionada co seu aspecto progresivo), e ata trip-hop, aínda que isto débese principalmente a un único set en vivo xunto a Tricky.

Artes visuais[editar | editar a fonte]

Parte do traballo de Tool como banda e a de incorporar influencias doutros tipos de arte nos seus videoclips, concertos e empaquetado dos discos. Particularmete, Adam Jones actua tamén como o director artístico do grupo e como director dos seus videos musicais. Este feito tamén pode verse na propia páxina oficial de Tool.

Videos musicais[editar | editar a fonte]

A banda lanzou nove videoclips, pero só aparecen persoalmente nos dous primeiros, para evitar que a xente se "enganchase ás personalidades involucradas en vez de escoitar a música". Coa excepción de "Hush" e "Vicarious", todos os videos de Tool contan en certa medida con animacións realizadas coa técnica do stop motion. Os videos son creados principalmente por Adam Jones, a cotío en colaboración con outros artistas como Chet Zar, Alex Grey e Osseus Labyrint.

O videoclip de "Sober" conseguiu particularmente moita atención. Jones explicou que non contén ningunha historia, pero que a súa intención era provocar emocións persoais coas súas imaxes. Billboard elexiuno como o "Mellor video dun artista novo".

O video de "Vicarious" foi lanzado en DVD o 16 de decembro do 2007 e destaca por ser o primeio da banda en ser realizado enteiramente con imaxes xeradas por ordenador.

Portadas e libretos[editar | editar a fonte]

Adam Jones tamén é responsable dameirande parte do concepto artístico dos seus libretos. O seu primeiro álbum, Undertow, contaba coa escultura dunha caixa torácica de JOnes ma súa capa, e con fotos realizadas polos membros do grupo. Posteriores traballos incluían tamén deseños de artistas colaboradores: Ænima e Salival tiñan traballos de Cam de Leon; e Lateralus e 10,000 Days contaban coa axuda de Alex Grey. As edicións destes discos tiveron moi boas críticas pola súa innovación na presentación dos discos.

Tanto Ænima como 10,000 Days foron nomeados ao Grammy á mellor presentación e, mentres o primeiro non se levou o premio en 1997, o segundo si gañou no ano 2007. Como director artístico, Adam Jones creou unha presentación para 10,000 Days que conta cuns lestes estereoscópicos para ver as imaxes e as fotos en 3D do libreto.

Membros[editar | editar a fonte]

Membros actuais[editar | editar a fonte]

Antigos membros[editar | editar a fonte]

Discografía[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]