Tipos de solo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

É posible establecer tres tipos de solo diferentes: os non evolucionados, os evolucionados e os pouco evolucionados, segundo o grao de desenvolvemento do perfil, da natureza da evolución e do tipo de humus.

Solos non evolucionados[editar | editar a fonte]

Estes son solos brutos moi próximos á rocha nai. A súa achega de materia orgánica é escasa e carecen do horizonte B. Se son resultado de fenómenos erosivos, poden ser: regosoles, se se forman sobre rocha nai blanda, ou litosoles, se se forman sobre rocha nai dura. Tamén poden ser resultado da acumulación recente de achegas aluviais. Poden ser tamén solos climáticos, como os solos poligonais das rexions polares, os desertos pedregosos (tamén chamados reg) e os desertos de area (ergs).

Solos pouco evolucionados[editar | editar a fonte]

Dependen en gran medida da natureza da rocha nai. Existen tres tipos básicos:

  • Solos ránker: son máis ou menos ácidos e teñen un humus de tipo moder (humus intermedio entre o elaborado e o bruto) ou mor (humus bruto, pouco activo). Poden ser froito da erosión, se están en pendente, da achega de materiais coluviais, ou climáticos, como os solos de tundra e os alpinos.
  • Solos rendzina: fórmanse sobre unha rocha nai carbonatada, como a calcaria, e adoitan ser froito da erosión. O humus típico é o mull (humus elaborado cunha grande actividade bioloxica, sobre todo de fauna e microorganismos). Aparecen en rexións de temperatura elevada e unha humidade media. O solo está ben aireado e a rocha nai adoita ser calcítica, e a vexetacion rica en nitróxeno. Son solos básicos.
  • Solos de estepa: desenvólvense en climas continentais e mediterráneos subáridos. A achega de materia orgánica é moi alta, polo que o horizonte A está moi desenvolvido. A lixiviacion é moi escasa. O solo chernozem, o brunizem ou as terras negras son característicos solos de estepa; segundo a aridez do clima, poden ser dende castaños ata vermellos.

Os solos evolucionados[editar | editar a fonte]

Neste tipo de solos, os tres horizontes están perfectamente formados. O tipo de humus é variable, e atopase certa independencia con respecto á rocha nai. Os solos típicos son:

  • Os solos pardos, típicos dos bosques temperados nos cales o humus típico é mull.
  • Os solos lixiviados, típicos de rexións onde abundan as precipitacións e con clima temperado dominados polos procesos de lixiviación. O tipo de humus é o mesmo que no solo anterior.
  • Os podsoles son solos cunha gran acumulación de elementos ferruxinosos, silicatos e alumínicos no seu horizonte B. A lixiviación arrastra todos eses elementos do horizonte A ao B. O humus típico é o mor (humus bruto, biolóxicamente pouco activo).
  • Os solos podsólicos teñen unha podsolización limitada. Son de cor ocre clara ou arroxada. Posúen un humus de tipo mor. Tanto este coma o anterior son típicos dos climas temperados.
  • Os solos ferruxinosos desenvólvense nos climas cálidos cunha estacíon seca moi marcada. O solo vermello mediterráneo pertence a este tipo de solo. Caracterízase pola rubefacción dos horizontes superficiais. En ocasións desenvólvese a terra rossa sobre rocha nai calcaria.
  • Os solos ferralíticos atópanse en climas cálidos moi húmidos. A rocha nai está alterada e libera óxidos de ferro, aluminio e sílice. Son solos moi lixiviados. Estes poden ter casca se se ven sometidos á erosión ou á migracións masivas de coloides.
  • Os solos gley son solos hidromorfos nos que os procesos de descomposición da materia biolóxica se fan de xeito anaerobio e a carga orgánica é abundante e ácida. Atópanse en condicións de auga estancada. Este tipo de solo é asfixiante, pouco propicio para a vida. A presenza de auga é permanente, como ocorre á beira dos ríos e lagos. É de cor fis verdoso debido á presenza de ferro ferroso.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]