Tinguidura de Giemsa

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Parasitos Trypanosoma tratados con tinguidura de Giemsa.

A tinguidura de Giemsa é un método habitual para o exame de frotis sanguíneos, cortes histolóxicos e outro tipo de mostras biolóxicas. Este método ten utilidade sobre todo para manifesta-las rickettsias localizadas dentro da célula hóspede. A coloración Giemsa emprégase tamén para tinguir frotis de sangue no exame para protozoos, aínda que tamén se poden empregar outras coloracións como é a técnica de citoconcentración para parasitos sanguíneos, a cal ten un baixo custe e ofrece a posibilidade de illar e identificar no mesmo sedimento o parasito principal, con excepción dos trofozoitos máis novos e o Plasmodium falciparum. Tamén se emprega a modificación de Wright.

Fundamento[editar | editar a fonte]

Sección de Myxobolus cerebralis tinguido con Giemsa

Estes organismos adquiren unha coloración diferencial e vense dentro do citoplasma da célula hóspede. A técnica de Giemsa está formada por varios colorantes: as tinturas neutras empregadas combinan o azul de metileno como tintura básica e a eosina como tintura ácida, o que da unha ampla gama de cores; o azul de metileno é un colorante metacromático, de aí que moitas estruturas se tingan de púrpura e non de azul. O pH da solución de coloración é crítico e débese axustar idealmente de acordo a diversos fixadores. A gama do pH debe estar entre 6.4 e 6.9.

Para mostras histolóxicas, os mellores resultados obtéñense en mostras fixadas con formol, incluídas en parafina e cortadas entre 3 e 6 microns.

Procedemento[editar | editar a fonte]

  1. desparafinar e hidratar
  2. aplicar solución de traballo de Giemsa durante 10 minutos
  3. deshidratar con alcohol absoluto, 3 cambios
  4. aclarar con xilol, 3 cambios

Os resultados obtidos son os seguintes:

  1. Citoplasma: rosa
  2. Núcleos: azul
  3. Eritrocitos: vermello
  4. Gránulos das células cebadas: púrpura
  5. Bacterias: azul
  6. Parasitos: azul

Esta técnica presenta multitude de variantes, pero as diferencias baséanse no emprego ou non de diferenciador, o tempo de permanencia do colorante, o uso de alcohois en diferente graduación, etc.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Métodos Histotecnológicos. ARP. 1992.
  • Sheehan, Dezna; Hrapchak, Barbara (1980). Theory and practice of Histotechnology (2 Ed ed.).

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]