The Durutti Column

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
The Durutti Column
Durutti Column, Stratford on Avon, 10 June 2006.jpg
Orixe Greater Manchester, Inglaterra Inglaterra
Período 1978 - actualidade
Xénero(s) post-punk, art rock, post-rock, ambient
Selo(s) discográfico(s) Factory Records
Membros Vini Reilly
Bruce Mitchell
Keir Stewart
Poppy Morgan
Antigos membros Dave Rowbotham
Chris Joyce
Phil Rainford
Tony Bowers
Colin Sharp
Tim Kellett
Peter Hook
Martin Jackson
John Metcalfe

The Durutti Column é unha banda inglesa de post-punk formada en 1978 en Manchester. A banda é un proxecto do guitarrista Vini Reilly que adoita a estar acompañado do batería Bruce Mitchell. Outros membros actuais do grupo son Keir Stewart (baixo, teclados e harmónica) e Poppy Morgan, a moza de Reilly (piano).

Historia[editar | editar a fonte]

Primeiras formacións[editar | editar a fonte]

En 1978 Tony Wilson e Alan Erasmus, que máis tarde serían compañeiros en Factory Records, formaron unha banda con membros da banda local de punk rock Fast Breeder, o batería Chris Joyce e o guitarrista Dave Rowbotham. Fixéronse chamar The Durutti Column. O 25 de xaneiro o antigo guitarrista da banda local de punk rock Ed Banger and The Nosebleeds, Vini Reilly, uníuse a eles, ao que lle seguíu o vocalista Phil Rainford semanas máis tarde. Finalmente, a finais de febreiro, Tony Bowers, antigo membro de Alberto Y Lost Trios Paranoias, uníuse como baixista. A formación completouse pero só durante un tempo, xa que Rainford foi despedido en xullo, sendo reemprazado por Colin Sharp, que se convertíu nun dos compositores da banda.

A banda tocou no clube Factory e gravou dous temas para a primeira edición de Factory Records, o recompilatorio A Factory Sample (no que tamén estaban Joy Division, John Dowie e Cabaret Voltaire). Xusto antes de gravar o seu álbum de estrea, o grupo separouse despois dunha disputa entre Wilson e Erasmus pola elección do produtor, Martin Hannett. Reilly foi o único membro que premaneceu no grupo, mentres que Rowbotham, Bowers e Joyce formarían The Mothmen. Os dous últimos serían membros de Simply Red durante anos, e Sharp continuou na música formando The Roaring 80s, SF Jive e Glow e tamén adicouse á actuación.

The Durutti Column comverteuse así no proxecto en solitario de Reilly dende entón; o batería Bruce Mitchell e outros músicos teñen contribuído ocasionalmente nas gravaciósn e nas actuacións, e Mitchell e Wilson xestionaron o grupo durante a súa etapa en Factory e algúns anos despois.

O nome da banda deriva dunha falta de ortografía do nome Buenaventura Durruti, que liderou unha columna de anrquistas durante a Guerra civil española (a Columna Durruti). Un poster de 1967 da Internacional Situacionista incluía a frase "The Return of the Durutti Column", que se convertíu no nome do primeiro álbum do grupo.

Factory Records[editar | editar a fonte]

O seu primeiro álbum, The Return of the Durutti Column, aparecido en 1980, foi unha colaboración entre Reilly e o produtor Martin Hannett. As primeiras copias tiñas unha portada feita con papel de lixa. Isto, ao igual que o título do disco, inspirouse nunha broma situacionista, un libro (Mémoires de Guy Debord, membro Internacional Situacionista) cunha capa de papel de lixa que destrozaba os outros libros do estante. A música era distinta a calquera gravada por un grupo de post-punk da época; a pesar de que Reilly se identificaba como un artista "new wave", o disco contiña nove suaves pezas instrumentais de guitarra. A música incluía elementos do jazz, folk, música clásica e o rock. A produción de Hannett incluía a inclusión de ritmos electrónicos e outros efectos, coma sons de paxaros no tema "Sketch for Summer". O álbum estivo acompañado por un flexidisc con dous temas de Hannett só.

LC ("Lotta Continua") foi editado en 1981. Gravouse sen Hannett, pero co percusionista Bruce Mitchell, o compañeiro máis habitual de Reilly e manager ocasional. O EP Deux Triangles, lanzado en 1982, contén tres temas instrumentais, co piano destacando máis que a guitarra. Another Setting (1983) contaba tamén con Reilly e Mitchell, pero en 1984 ingresaron no grupo Richard Henry (trombón), Maunagh Fleming (corno inglés e óboe), Blaine Reininger (violín e viola), Mervyn Fletcher (saxofón), Caroline Lavelle (violonchelo) e Tim Kellett (trompeta). O álbum Without Mercy, arranxado por John Metcalfe, foi un intento dunha evocación instrumental do poema "La Belle Dame sans Merci" de John Keats.

Kellett e Metcalfe quedaron na banda (Metcalfe tocando a viola) e apareceron xunto a Reilly e Mitchell en Circuses and Bread, editado por Factory Benelux en 1985, e Domo Arigato, un álbum ao vivo gravado en Toquio that was recorded in Tokyo and was the first pop album to be released in the UK solely on the relatively new compact disc format (despite it also being available on VHS and LaserDisc.)

Kellett deixou o grupo para unirse a Simply Red, pero apareceu como convidado en The Guitar and Other Machines (1987). Este álbum tiña un son máis directo que os discos anteriores, con voces de Stanton Miranda e o entón compañeiro de Reilly, Pol, e o uso dun secuenciador e unha caixa de ritmos ademais da batería de Mitchell. O álbum foi producido por Stephen Street, que tamén produxo o álbum en solitario de Morrissey Viva Hate (1988), onde Reilly tocou a guitarra.

Vini Reilly (1989), temán producido por Reilly e Street, conta cun extensivo uso de samplers, con loops sampleados de vocalistas como Otis Redding, Tracy Chapman, Annie Lennox e Joan Sutherland, usadas como bases de varios temas.

En Obey the Time (1990) Mitchell toca en só un tema, converténdose de certa maneira nun álbum en solitario de Reilly. Este disco está fortemente influenciado pola música dance contemporánea. Acompañouno o sinxelo "The Together Mix", editado a principios de 1991, e que se convertiría na derradeira edición da banda co selo Factory Records.

Despois de Factory[editar | editar a fonte]

Durante os primeiros anos despois de deixar Factory, os únicos álbums editados por The Durutti Column foron Lips That Would Kiss (unha colección dos seus primeirosa sinxelos, contribución a recompilatorios e material non lanzado anteriormente editado en 1991), Dry (1991) e Red Shoes (1992), con versións alternativas e descartes.

O antigo membro Dave Rowbotham foi asasinado en 1991, e posteriormente os Happy Mondays adicaríanlle o tema "Cowboy Dave".

En 1993 Tony Wilson intentou resucitar Factory Records, e Sex and Death sería a primeira edición de Factory Too (subsidiaria de London Records). O álbum foi novamente producido por Stephen Street, conh Mitchell e Metcalfe, e nel colaborou Peter Hook de New Order no tema "The Next Time". Time Was Gigantic ... When We Were Kids, editouse en 1998 e foi producido por Keir Stewart, que tamén tocou no álbum e dende entón traballa frecuentemente con Reilly.

Os oito álbum editado para Factory (The Return of the Durutti Column, LC, Another Setting, Without Mercy, Domo Arigato, The Guitar and Other Machines, Vini Reilly e Obey the Time) serían re-editados con material adicional por Factory Too/London entre 1996 e 1998. Nese último ano, The Durutti Column contribuiu con "It's Your Life Baby" no recompilatorio Onda Sonora: Red Hot + Lisbon para a loita contra a SIDA, producido pola Red Hot Organization.

Factory Too desaparaceu en 1998, e os seguintes traballos da banda foron lanzados polos selos independentes Artful Records (Rebellion (2001), Someone Else's Party (2003), Keep Breathing (2006), Idiot Savants (2007)) e Kookydisc (Tempus Fugit (2004), Sunlight to Blue . . . Blue to Blackness (2008)). Un disco só dispoñible como descarga dixital, Heaven Sent (It Was Called Digital, It Was Heaven Sent), apareceu no ano 2005.

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: The Durutti Column Modificar a ligazón no Wikidata
  • The Return of the Durutti Column - 1979 (Factory Records)
  • LC, LP Factory Records 1981 (Factory Records)
  • Live at the Venue - 1983 (VU)
  • Another Setting - 1983 (Factory Records)
  • Amigos Em Portugal - 1983 (Fundação Atlântica)
  • Without Mercy - 1984 (Factory Records)
  • Domo Arigato- 1985 (Factory Records)
  • Circuses and Bread - 1986 (Factory Benelux)
  • Valuable Passages (comp) - 1986 (Factory Records)
  • Live at the Bottom Line New York - 1987 (ROIR)
  • The Guitar and Other Machines - 1987 (Factory Records)
  • The First Four Albums - 1988 (Factory Records)
  • Vini Reilly - 1989 (Factory Records)
  • The Sporadic Recordings - 1989 (TTTTTTTTT)
  • Obey the Time - 1990 (Factory Records)
  • Lips That Would Kiss - 1991 (Factory Benelux)
  • Dry - 1991 (Materiali Sonori)
  • Red Shoes - 1992 (Materiali Sonori)
  • Sex & Death - 1994 (Factory Too)
  • Sex & Death - The CD Rom - 1995 (Rom Mac/Win Factory Too)
  • Fidelity - 1996 (Les Disques du Crépuscule)
  • Time Was Gigantic... When We Were Kids - 1998 (Factory Too)
  • Rebellion - 2001 (Artful Records)
  • The Return of the Sporadic Recordings - 2002 (CDD Kooky Records)
  • Someone Else's Party - 2003 (Artful Records)
  • Tempus Fugit - 2004 (Kooky Records)
  • Faith - Subscrition Group '04 - 2004 (thedurutticolumn.com/Kooky Records)
  • The Best of The Durutti Column - 2004 (Wanner Music)
  • Heaven Sent (It Was Called Digital. It Was Heaven Sent) - 2005 (F4 Records) arquivos MP3
  • Keep Breathing - 2006 (Artful Records)
  • Sub Group ‘06 - 2006 (thedurutticolumn.com/Kooky Redords)
  • Sporadic Three - 2007 (Kooky Records)
  • Idiot Savants - 2007 (Artful Records)
  • Live In Bruxelles 13.8.1981 - 2007 (LTM Recordings)
  • Sunlight To Blue… Blue to Blackness - 2008 (Kooky Records)
  • Treatise On The Steppenwolf - 2008 (LTM Recordings)
  • Love In The Time Of Recession - 2008 (Artful Records)
  • Four Factory Records - 2009 (Kooky Records)
  • A Paean To Wilson - 2009 (Kooky Records)
  • The Durutti Column 2001-2009 - 2009 (Artful Records)