Suabia

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Alemaña, mostrando as fronteiras modernas. En azul claro Baden-Württemberg. No leste en cor rosa a rexión administrativa de Suabia, dentro do Estado de Baviera.
Rexión administrativa de Suabia, dentro do Estado libre de Baviera.

Suabia (en alemán, Schwaben) é unha rexión histórica repartida entre Baden-Württemberg e Baviera en Alemaña, chámaselle tamén así a unha das sete rexións administrativas do Estado libre de Baviera coa capital: Augsburgo. A palabra Schwaben en alemán usase tamén para o xentilicio de Suabia, é dicir, a mesma palabra ten 3 significados, a rexión histórica, a rexión administrativa bávara e o xentilicio. Para definir á zona onde se fala o suabo adóitase usar a palabra Schwabenland, ao suabo, ou sexa, á fala suaba chámanlle Schwäbisch.

Historia[editar | editar a fonte]

Suabia deriva de SVEVI, os suevos, así denominaron Xulio César e os romanos a grupos de xentes que, tras cruzar o río Rin ao mando de Ariovisto invadiron a varias tribos celtas en Galia, derrotándolles na batalla de Magetobriga no -73, en latín Admagetobriga, hoxe La-Moigte-de-Broie xunto Pontarlier en Francia preto da fronteira con Suíza. As tribos celtas solicitaron axuda romana a consecuencia da ocupación, o que levou a Xulio César a loitar na batalla Dos Vosgos na Alsacia actual e, na cal venceu ás xentes comandadas por Ariovisto no -58.

Os romanos chamábanlle MARE SVEVICVM ao mar Báltico na mesma época que se produciu o primeiro enfrontamento cos suevos na actual Alsacia, o que indica que esas xentes movíanse entón xa por todo o territorio que agora coñecemos como Alemaña, cousa que ao parecer, non cambiou. Xulio César citou repetidas veces no seu libro De Bello Gallico que Ariovisto era o rei dos xermanos. Cando se refería a el sen nomear as súas competencias, entón describiuno como suevo.

Nó suevo e tribos suevas segundo Tácito[editar | editar a fonte]

O senador Publio Cornelio Tácito escribiu no parágrafo 38 en DE ORIGINE ET SITV GERMANORVM:

NVNC DE SVEVIS DICENDVM EST, QVORVM NON VNA, VT CHATTORVM TENCTERORVMVE, GENS; MAIOREM ENIM GERMANIAE PARTEM OBTINENT.
Agora dicindo dos suevos, non son unidade como as xentes dos chatti e tencteri, isto, obteñen maior parte de Xermania.
Nó suevo na parte baixa do escudo de Osterby

Tácito reforza o que escribiu César un século antes e ata precisa que os suevos son moitas tribos con nome propio cada unha, aínda chamándose despois suevos. Ata describe como se peiteaban para distinguirse, co nó suevo. Eran admirados por todos os xermanos e os mozos, os non suevos tamén, copiábano.

O senador considerou que os semnones eran os máis nobres, antigos e numerosos, ademais que eles mesmos se crían os suevos principais. Anotou que os longobardos eran famosos por ser poucos rodeados por tribos maiores, pero tamén o eran tanto por ser atrevidos e valentes. Despois menciona aos reudignos, aviones, anglos, varinos, eudoses, suardones e nuitones, apuntando que todos eles adoraban a Nerthus, a nai terra. Prosegue conque non todos os suevos eran hostís cos romanos e escribiu que os hermunduros eran moi fieis a Roma, e seguiu; mentres aos demais enfrontámoslles coas armas, a estes abrímoslles as portas deixándolles negociar en Recia. Continua relatando dos naristos, marcomanos e cuados. Matiza que os marcomanos teñen fama pola súa forza e, que os naristos e cuados non desentonan nese mesmo sentido. Vai completando o seu alistamento de tribos suevas cos marsignos, buros e luguios, destes últimos engade que son varias tribos, ou sexa un conxunto dentro doutro, para simplificar, conxunto luguio dentro do suevo. Dos luguios escribe varias tribos e deixa claro que só apunta as máis relevantes: Harios, helvecones, manimos, helisios e naharvalos. Acaba a lista situando aos godos tras os luguios, logo dos godos pon a ruguios e lemovios que habitan as costas todos eles, como últimos cita aos suiones e sitones máis aló do mar segundo el, alí acaba Suevia, no fin do mundo.

Mapa da cultura da idade do bronce nórdica, cerca de -1200
Mapa das culturas da idade do ferro prerromana relacionadas coa lingua protoxermánica, c. -500 ata -60.
Mapa apróximativo e inexacto mostrando a distribución das tribos xermánicas ou protoxermánicas, e os seus estados de expansión ata o -50, 100 e 300, nas etapas anteriores á época das migracións. A extensión do imperio romano no -68 e no 117.


  • 1.- Tácito escribe no parágrafo 2 que o nome Xermania é novo na súa época, anota que se lles chamou xermanos aos tungros e que logo se puxo de moda.
  • 3.- Como modelo colle aos semnones cales alista primeiro e ponos como núcleo, logo empeza a nomear as tribos dos seus arredores en dirección xeográfica contra o reloxo acabando en Escandinavia.
  • 4.- As súas prioridades na orde son sobre todo a veciñanza territorial, a semellanza da lingua e a relixión.
  • 5.- O senador describiu sen dúbida a case todos os pobos de toda a familia das linguas xermánicas e onde se atopaban entón, evidentemente antes de que se penetrasen por oeste no imperio e por suposto antes de que os eslavos desprazásenos das zonas do leste.
  • 6.- Os godos, anglos, suiones e moitos outros naquela época tamén eran suevos.
  • 7.- As separacións do conxunto magno dos suevos a pobos independentes foron sucedendo conforme expandían cara ao sur formando reinos independentes e debido a que ían mesturándose con outras xentes.
  • 9.- Publio Cornelio Tácito é a máxima autoridade mundial da súa época para describir aos suevos e ás tribos xermanas, así o decidiu Traxano.
  • 10.- Tácito é ademais a máxima autoridade histórica de toda a humanidade respecto diso, ao non ser que alguén atope un escrito máis exacto que o seu ou ata se atopen restos arqueolóxicos que demostren o contrario, tamén vale que alguén traia unha máquina de viaxar no tempo para poder polo en dúbida.
  • 11.- Os romanos tiñan nos tempos Tácito escravos, traballadores, soldados, prostitutas, adiviñas, presos, gladiadores, tradutores, comerciantes e cidadáns suevos, ademais de matrimonios mixtos, convivencia en moitos territorios e moitas cousas máis. Pór en dúbida toda a información que Tácito entón podía manexar desde a distancia temporal de 1900 anos, é unha tropelía histórica que busca comparación, por moito renome que teña o historiador que dubide.

De suevos a alemáns[editar | editar a fonte]

Torre de vixilancia reconstruída xunto Rheinbrohl, ese aspecto puideron ter tamén naquela época as torres do límite en Suabia.
Selo „UNESCO-Patrimonio da Humanidade Limes“ do correo alemán (Deutsche Post) 2007.
Agri Decumates entre o Limes (Liña vermella), Danubio e Rhin.
Castelo romano reconstruído; Kastell Saalburg preto Bad Homburg.
Mapa dos límites en Xermania Superior e Recia.

Os exércitos romanos mentres imperaba Vespasiano ocuparon entre mediado e finais do primeiro século o territorio que chamaron Agri Decumates, na fronteira cos suevos construísense estradas, levantáronse fortificacions e murallas, a cales chamaban o Limes, en galego literalmente límite. Nese paisaxe que despois chegou a ser a rexión histórica de Suabia, asentaron a unha poboación celtoromana que se encargaba de traballar as terras e a defender os devanditos límites; Tácito relátao no parágrafo 29 dos seus escritos Xermania. A zona estaba repartida entre as provincias romanas Xermania Superior e Recia. A poboación celtoromana conviviu moi pronto cos seus veciños suevos, para ser exacto, cos hermunduros ao principio e logo tamén con outros. Por lóxica pódese afirmar que nesa época vivía en Xermania Superior e Recia un conglomerado suevoceltoromano, aparte doutras mesturas minoritarias.

Os romanos do terceiro século empezaron a chamar alamanni, os alamáns, á xente que habitaba os Agri Decumates e as súas contornas próximas. A falta dun documento histórico que relatase un posible abandono completo da zona por parte da poboación suevoceltoromana, pódese deducir que as xentes ás que os romanos chamaban alamanni eran os descendentes de devandita poboación suevoceltoromana con algunhas mesturas engadidas por outras novas xentes que chegaron despois, como é o caso dos burgundios e vándalos entre outros, a estes dous últimos Plinio o Vello non os separaba, para el os burgundios eran unha tribo vándala veciña dos semnones polo leste, veciños aos luguios polo norte e veciños dos godos polo sur, o cal colocaríalles como tribo vándala máis occidental, o que probablemente sexa a razón pola cal Tácito só nomeou nos seus escritos aos vándalos.

Todo isto non contradi que parte deles vivisen antes en Burgundarholm, en galego illa dos burgundios, hoxe Bornholm en Dinamarca, senón todo o contrario, reforza como moitos outros casos que ían cambiando conforme emigraban cara ao sur. Polos mesmos motivos podemos atopar hoxe nomes toponímicos godos en todo o sur de Suecia, nesas lareiras situaba Tácito aos suiones, o que nos indica que eran os mesmos antes de separarse, tamén con illa incluída, Gotland. E sendo os burgundios uns dos candidatos a ser os semnones, tamén sería outra das explicacións de que Tácito non os citou con outro nome a pesar de ter o coñecemento do que escribise Plinio.

A palabra Burgundarholm do noruegués antigo en si está composta por tres palabras; Burg undar e holm, castelo baixo e illa. Pode indicar perfectamente a; illa baixo dominio do castelo ou castelo baixo o dominio da illa se cambiamos a orde. Outra posibilidade moi lóxica sería; Castelo na illa de abaixo, esta variante parece ser a máis evidente, xa que describe, ao castelo, á illa e a súa situación xeográfica desde o punto de vista dos que a nomeaban. Hai unha cuarta posibilidade máis mística, e é que en noruegués a palabra under é sinónimo para milagre, esta sería quizais a variante que máis se arrima ao relixioso e, nese caso sería; Castelo da illa milagrosa. En suabo milagre é Wunder, como en alemán estándar, sacándolle a uve dobre aínda se ve a palabra que leva dentro, tamén aínda se ve na palabra inglesa wonder, se lle aplicamos o mesmo. Para dar un pouco espectáculo ao artigo, illa castelán (moi afastada xeográficamente e temporalmente de Burgos en España). Iso podería ser unha posible aclaración pola cal chamábanselle burgundios moito antes de chegar a vixiar nos burgi, os castelos romanos no Rhin.

Os alamáns tiveron conflitos cos romanos e ás veces eran federados que protexían as fronteiras coma os seus ancestros, por exemplo as súas incursións ao mando do rei Chrocus, Croco, ás Gallias no ano 268 están descritas por Gregorio de Tours (Historia Francorum, lib. I, 32-34). É tamén importante o darse conta de que todo iso é un comportamento parecido ao de Ariovisto 3 séculos antes. No ano 278 os romanos baixo o dominio do emperador Probo derrotan a un exército vándalo co seu rei Iguilo xunto Augsburgo e, os burgundios que viñeron en conxunto a eles quedaron rexistrados polos romanos a primeira vez sobre o territorio que despois chegaría a denominarse Suabia, queda claro que máis tarde de habérselle chamado antes ao mesmo territorio Alamannia.

Así se comportaban os pobos nos paisaxes transitorios entre xermanos e romanos, o que hoxe era amigo, mañá era inimigo. A medida que pasaban os anos chegaban máis, a maioría das veces por petición romana, pois para arranxar os conflitos e os desaguisados nos límites, algúns rexentes incompetentes usaban unidades auxiliares doutros pobos, algúns moi afastados, é o caso dos hunos, alanos e algúns que outros máis. Os alanos viñan do Cáucaso e os hunos viñan de detrás dos Urais. Aos mercenarios pagábanlles con diñeiro, pero cando as arcas estaban esgotadas, prometíanselles terreos e cidadanía romana, e se non pactábanse saqueos con botín compartido en sitios conflitivos dentro do imperio, en casos o botín non era compartido, pero o gobernante de quenda miraba para outro lado deixando que os foráneos establecesen a orde onde houbo propios fracasos, provocando dese xeito o efecto chamada. Noutros casos casaban xermanos con romanas para poder acceder á cidadanía, tendo enlaces romanos tamén lles era máis fácil ascender politicamente, como foi na familia do vándaloromano Estilicón.

Para entender o acontecido nunha e outra parte dos límites convén tamén o estudar a historia do priscilianismo, pois ao que moitos chaman historicamente invasión bárbara, baixo un punto de vista máis crítico, poderíase converter facilmente nunha invasión de axuda ou emigración calculada por parte dos que exercían o poder e os seus opostos. E quede escrito aquí, que os bárbaros de entón non eran tan bárbaros, moitos deles estaban romanizados ata a medula desde moitas xeracións, e iso xa viña de tempos remotos, véxase a historia de Arminio, ou o mesmo Ariovisto que tampouco carecía de cultura. Unha cousa si que é segura, o modo de vida de burgundios, alamáns, vándalos e alanos, estaba moito máis acorde co priscilianismo que cos ditames contrarios. A Suabia actual naqueles momentos era o ollo do furacán dos pobos, o buraco negro euroasiático onde nacían e morrían ao seu alrederor personaxes moi lustres, as xentes chegaban de todas as partes de Europa, Asia e África para ser os brazos de devanditas tormentas humanas case interminables.

Mapa de 1572

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Suabia