Stade Français París

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Stede Français
Nome completo Stade Français Paris
Alcume(s)
Fundación 1883
Localización París, Francia
Estadio(s) a) Stade Jean-Bouin
b) Stade de France
Capacidade a) 12000
b) 80000
Presidente Francia Thomas Savare
Adestrador Inglaterra Richard Pool-Jones
Capitán Italia Sergio Parisse
Máx. Anotador
Máis ensaios
Liga Top 14
Tempada 2011-12
Posición
Páxina web oficial
Na súa casa


Fóra


O Stade Français Paris é o nome da sección de rugby do club polideportivo parisino Stade Français. Actualmente, xoga na liga profesional francesa: o Top 14.

Historia[editar | editar a fonte]

A sección de rugby do Stade Français (Estadio francés), fundada en 1883, é un dos clubes máis antigos da disciplina en Francia e tamén un dos clubes de rugby profesional máis importantes dese país. O 19 de Maio de 1892, o club acadou o seu primeiro título de campión nacional gañando (7-3) ao seu grande rival, tamén parisino, o Racing Club de France (hoxe en ProD2). En total o Stade Français gañou 8 veces o campionato entre 1892 e 1908.

O «deporte rey», coma o chamaron en Francia, creceu sobre todo nas rexións do Suroeste de Francia. Os clubes parisinos deixan ver a súa supremacía sobre os clubes desas rexións: O Stade Bordelais UC (Burdeos), o FC Lourdes, o AS Beziers ou o Stade Toulousain. Mais a mediados dos anos '90, cando o club estaba evolucionando á quinta división, o Stade Français viviu unha grande revolución interna.

O seu novo presidente, Max Guazzini, personaxe importante do sector audiovisual francés (antigo presidente do Grupo NRJ), revolucionou o club e o xeito de comunicar dos clubes de rugby: poñendo cheerladers no estadio, música rock e unha camiseta con diseño orixinal. O primeiro grande golpe mediático foi cando la cantante norteamericana Madonna, amiga de Max Guazzini, ofreceuse a ser a madriña do Stade Français, que daquela xogaba na terceira división.

Outro momento importante foi a fusión que fixo o Stade Français co CASG, outro club de rugby parisino, o que lle permitiu ao club ter un estadio no centro de París. No ano 1998, exactamente noventa anos despois do seu último título, o Stade Français ingresa na máxima división do rugby francés. Os parisinos non se contentan con este ascenso, senon que tamén, e grazas ao seu adestrador Bernard Laporte, lévanse o título o mesmo ano e erguen o famoso Escudo de Brennus gañando a final fronte ao USA Perpiñán no Stade de France.

A rivalidade entre o Stade Toulousain e o Stade Français fíxose entón moi forte. O Stade Français comezou a perturbar o medio conservador do rugby coa súa camiseta semellante á dun superheroe, o seu calendario de xogadores espidos que sae cada ano, etc. Os resultados deportivos tamén están presentes, o Stade Français levouse a liga en 2000, 2003 e 2004. Curiosamente nunca conseguiu gañar a Copa de Europa a pesar das súas dúas finais perdidas contra o Leicester RFC de Inglaterra en 2001 e o Stade Toulousain no 2005 no estadio Murrayfield de Edimburgo.

Mais máis aló dos seus títulos, o grande éxito do Stade Français é comercial: frecuentemente o Stade Français enche os grandes estadios da capital francesa: o Parc des Princes (50000 personas) ou o Stade de France (80000). Aos medios de comunicación galos gustalles falar da última provocación do Stade Français, calendarios ou uniformes rosados. Así, nunha enquisa, os parisinos afirmaron que se identifican máis co club do Stade Français que co Paris Saint-Germain de fútbol.

Christophe Dominici, co uniforme de cor rosada

Xogadores destacados[editar | editar a fonte]

Palmarés[editar | editar a fonte]

Tempada actual[editar | editar a fonte]

Francia Top 14 — Tempada 2012/13
Posto Equipo Puntos Xogados Gañ. Emp. Per. PF PC BO BD
Auvernia ASM Clermont 91 26 19 1 6 779 418 8 5
Provenza-Alpes-Costa Azul RC Toulon 90 26 18 1 7 779 456 11 5
Mediodía-Pireneos Stade Toulousain 79 26 17 0 9 702 501 7 4
Mediodía-Pireneos Castres Olympique 74 26 15 2 9 599 489 4 6
Languedoc-Rosellón Montpellier Hérault 73 26 16 0 10 570 520 5 4
Illa de Francia Racing Métro 92 73 26 16 0 10 512 431 2 7
Languedoc-Rosellón USA Perpignan 61 26 13 0 13 593 607 2 7
Aquitania Aviron Bayonnais 57 26 12 1 13 467 609 1 6
Aquitania Biarritz Olympique 57 26 12 1 13 505 540 2 5
10º Illa de Francia Stade Français 54 26 12 1 13 578 691 2 2
11º Ródano-Alpes FC Grenoble 54 26 12 0 14 480 606 1 5
12º Aquitania Union Bordeaux Bègles 47 26 8 1 17 561 584 4 9
13º Aquitania SU Agen 31 26 6 0 20 423 709 0 7
14º Aquitania Stade Montois 16 26 2 0 24 374 761 1 7
Cada encontro gañado (Gañ.) supón 4 puntos para a clasificación, e cada empate (Emp.) outros 2. Os puntos bonus ofensivos (BO) acádanse cada vez que un equipo anota 3 ensaios ou máis nun encontro, mentres que os puntos bonus defensivos (BD) acádanse cando o equipo perde un encontro por 7 puntos de diferenza ou menos. Estes puntos bonus engádense ós acadados polas vitorias ou empates.

<<<< 2011/12 — Tempadas — 2013/14 >>>>


En azul      as posicións que clasifican para semifinais (1º e 2º).
En verde      as posicións que clasifican para cuartos de final (3º, 4º, 5º e 6º).
En vermello      as posicións de descenso directo (13º e 14º).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]