Sopa primitiva

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
O Grand Prismatic Spring do Parque Nacional Yellowstone (EE.UU.). Suponse que o ambiente deste lago con elevadas temperaturas e ambiente redutor (ausencia de oxíxeno), sería similar ao ambiente primixenio dos mares da Terra.

A sopa primitiva, ou caldo primitivo (tamén chamados primarios, da vida ou primordiais) é a hipótese máis aceptada da creación da vida no noso planeta.

O experimento para xustificala baséase principalmente en reproducir nun lugar hermético as condicións que se deron na Terra hai millóns de anos xunto co caldo primitivo, é dicir, os elementos nas proporcións nas que, supostamente, se encontraban entón. O líquido, rico en compostos orgánicos, componse de carbono, nitróxeno e hidróxeno maioritariamente, exposto a raios ultravioletas e enerxía eléctrica. O resultado é que se xeran unhas estruturas simples de ARN, no seu momento versión primitiva do ADN, base das criaturas vivas. Parte deste resultado deu orixe á teoría dawkinsiana (que non darwiniana) da evolución biolóxica.

O concepto débese ao biólogo ruso Aleksandr Ivánovich Oparin que, en 1924 postulou a hipótese de que a orixe da vida na Terra debeuse á evolución química gradual a partir de moléculas baseadas no carbono, todo iso de maneira abiótica.

Demostración experimental[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Experimento de Miller.

Stanley Miller demostrou un modelo experimental do caldo primixenio en 1953 na Universidade de Chicago. Introduciu auga, metano, amoníaco e hidróxeno nun recipiente de vidro para simular as supostas condicións da Terra primitiva. A mestura expúxose a descargas eléctricas e, unha semana despois, unha cromatografía en papel mostrou que se formaran varios aminoácidos e outras moléculas orgánicas. O modelo postula que a orixe da vida produciuse a partir de tales moléculas que, despois de formarse na atmosfera primitiva, foron arrastradas pola chuvia até o océano primordial, onde se combinaron para formaren proteínas, ácidos nucleicos e outras moléculas da vida.

Argumentación[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Orixe da vida.

O problema central é o tempo de vida dos polímeros, debido á ruptura dos mesmos por hidrólise no océano primitivo. Ademais, a síntese abiótica produce unha mestura racémica de isómeros D e L, e os seres vivos utilizan case exclusivamente formas L. Suxeriuse que os polímeros primixenios ensambláronse sobre minerais sólidos, como a arxila. Así, conseguíronse sintetizar no laboratorio polinucleótidos e polipéptidos dunhas 50 unidades.

Traballo posterior[editar | editar a fonte]

Christopher Wills e Jeffrey Bada da Universidade de California, San Diego, sosteñen que moléculas orgánicas pequenas puideron reaccionar con moléculas maiores en películas aceitosas en praias e pozas de marea. Algunhas moléculas que permaneceron na película e resistiron o lavado das ondas foron seleccionadas de acordo coas regras da selección natural. Gradualmente, evolucionaron cara a sistemas máis complexos con primitivas funcións bioquímicas. Finalmente, tales sistemas comezaron a replicarse por mecanismos xenéticos máis simples que os do ADN e ARN actuais.

Os ribozimas poden catalizar a unión de nucleótidos para orixinar curtos oligonucleótidos, que son cadeas complementarias deles mesmos, seguindo as regras de emparellamento das bases nitroxenadas. É posíbel que a vida comezase con ARN antes de que as proteínas empezasen a actuar como enzimas, e que o ADN adquirise o papel xenético que desempeña nas formas de vida actuais. Estas ideas vense apoiadas polo feito de que a ribosa (compoñente do ARN pero non do ADN) sexa unha parte esencial na estrutura de moléculas universais e claves para a vida, como o ATP, NAD, FAD, coenzima A, AMP cíclico, etc., mentres que a desoxirribosa se encontra case exclusivamente no ADN.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]