Schinus terebinthifolius

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Aroeira vermella
Starr 031108-0096 Schinus terebinthifolius.jpg
Clasificación científica
Reino: Plantae
División: Fanerógama Magnoliophyta
Clase: Magnoliopsida
Orde: Sapindales
Familia: Anacardiaceae
Xénero: 'Schinus'
Especie: ''S. terebinthifolius''
Nome binomial
''Schinus terebinthifolius''
Raddi

A aroeira vermella ou pementeiro brasileiro (Schinus terebinthifolius) é un arbusto ou pequena árbore de 7 a 10 m de altura, nativo de áreas subtropicais e tropicais de América do Sur, sueste do Brasil, norte de Arxentina e do Paraguai.

Vista da árbore
Como bonsai
Follas
Flores

Descrición[editar | editar a fonte]

Ten pólas ascendentes e pénsoles na mesma árbore. As follas son alternas, de 10 a 22 cm de lonxitude, pinnadas compostas con 3 a 15 folíolos; os folíolos son ovais (lanceolados a elípticas), de 3 a 6 cm de longo e 2 a 3,5 cm de largo, cas marxes finamente dentadas, con ápice acudo a arredondado. O raque entre os folíolos é usualmente (mais non invariábel) alado. A planta é dioica, con flores pequenas e brancas. O froito é unha drupa miúda, vermella e esférica de 4 a 5 mm de diámetro, en acios mestos de centenares de drupas.

Hai dúas variedades:

  • Schinus terebinthifolius var. acutifolius. Follas de 22 cm, con 7 a 15 folíolos; froito rosado.
  • Schinus terebinthifolius var. terebinthifolius. Follas de 17 cm, con 5 a 13 folíolos; froito arroibado.

Como moitas outras especies da familia das Anacardiaceae, a aroeira vermella ten un látex recendente que causa reaccións cutáneas (semellante ao veleno da Toxicodendron radicans ou Rhus toxicodendron en persoas sensíbeis.

Está incluída na lista 100 das especies exóticas invasoras máis daniñas do mundo[1] da Unión Internacional para a Conservación da Natureza.

Cultivo e usos[editar | editar a fonte]

Esta árbore é moi atractiva coma ornamental, en rexións libres de xeadas suramericanas pola súa follaxe decorativa e polos seus froitos. Malia non ser unha pementeira (Piper), as súas drupas secas véndense coma pementa rosada. As sementes úsanse coma unha especia con moderación, engadindo pementa negra, porque senón é tóxica.

Tense convertido en maleza en moitas rexións subtropicais con moderada a alta pluviosidade: zonas de Australia, Bahamas, Bermuda, sur da China, Cuba, Fidxi, Polinesia, Guam, Perú, Malta, Illas Marshall, Mauritania, Nova Caledonia, Nova Zelandia, Illa Norfolk, Porto Rico, Reunión, e nos EUA (na Florida e mais en Hawaii). En áreas desérticas, coma Israel e no sur da California, medra mais non é invasora.

Taxonomía[editar | editar a fonte]

Schinus terebinthifolius foi descrita por Giuseppe Raddi e publicada en Memoria di Matematica e di Fisica della Società Italiana del Scienze Residente in Modena, Parte contenente le Memorie di Fisica 18(2): 399–400. 1820.[2]

Etimoloxía

Schinus, é o nome grego do lentisco: arboriña perenne desta mesma familia;

terebinthifolius: epíteto

Sinonimia
  • Rhus schinoides Willd. ex Schult.
  • Rhus trijuga Poir.
  • Sarcotheca bahiensis Turcz.
  • Schinus antiarthriticus Mart. ex Marchand
  • Schinus mellisii Engl.
  • Schinus mucronulatus Mart.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lowe S., Browne M., Boudjelas S., De Poorter M. (2000). 100 das Especies Exóticas Invasoras máis daniñas do mundo. Unha selección do Global Invasive Species Database. Publicado polo Grupo Especialista de Especies Invasoras (GEEI), un grupo especialista da Comisión de Supervivencia de Especies (CSE) da Unión Mundial para a Natureza (UICN), 12pp. Primeira edición, en inglés, sacada xunto co número 12 da revista Aliens, Decembro de 2000. Versión traducida e actualizada: Novembro 2004.
  2. "Schinus terebinthifolius". Tropicos.org. Missouri Botanical Garden. http://www.tropicos.org/Name/1300216.
  3. Schinus terebinthifolius en PlantList

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Schinus terebinthifolius Modificar a ligazón no Wikidata
Wikispecies-logo.svg
Wikispecies posúe unha páxina sobre: Schinus terebinthifolius

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Gogue, G. J., Hurst, C. J., & Bancroft, L. 1974. Inhibición del crecimiento por Schinus terebinthifolius. HortScience 9 (3): 301.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]