Síndrome de Stendhal

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Stendhal, autor que dá nome á síndrome.

A síndrome de Stendhal, tamén denominada síndrome de Florencia, é unha enfermidade psicosomática que causa un elevado ritmo cardíaco, vertixe, confusión e mesmo alucinacións cando o individuo é exposto a unha sobredose de beleza artística, é dicir, obras mestras da arte.

Historia e características[editar | editar a fonte]

Ten esta denominación polo famoso autor francés do século XIX Stendhal, quen deu unha primeira descrición detallada do fenómeno que experimentou na súa visita en 1817 á Basílica de Santa Cruz en Florencia, e que relatou despois nun dos seus libros:

"Chegara a ese punto de emoción no que se atopan as sensacións celestes dadas polas Belas Artes e os sentimentos apaixonados. Saíndo de Santa Cruz, latexábame o corazón, a vida estaba esgotada en min, andaba con medo a caer".
Stendhal