Rutilo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Rutilo
Agullas de rutilo
Fórmula química: TiO2
Clase: Óxidos
Subclase:
Sistema cristalino: Tetragonal
Cor: Parda, amarela, vermella e negra
Brillo: De adamantino a metálico
Dureza: 6
Fractura: Concoidea
Exfoliación: Perfecta
Raia: Parda tirando a amarela
Densidade: 4,2-4,3 g/cm3

O rutilo ou rútilo (do latín rutilus, que significa vermello) é un mineral da clase dos óxidos cuxa fórmula química é TiO2 (contén o 60% de titanio e o 40% de osíxeno).

Aspecto[editar | editar a fonte]

O rutilo preséntase en forma de cristais prismáticos case sempre extremadamente finos (en forma de agullas) e moitas das veces creando entre eles estruturas en forma de mallas. A súa cor pode ser parda, amarela, vermella ou negra.

Lugares onde se atopa[editar | editar a fonte]

Atopámolo en rochas sedimentarias e metamórficas, en pegmatitas e rochas alpinas. Asóciase frecuentemente co cuarzo e coa hematita.

Os principais produtores deste mineral son Rusia, a India e algúns países de Sudamérica. A Antártida contén tamén xacementos de rutilo.

Merecen mención especial os rutilos de Carballo (A Coruña) e Lalín (Pontevedra).

Usos do rutilo[editar | editar a fonte]

O rutilo utilízase para a extracción de titanio, usado para a fabricación de revestimentos de varas de soldadura e como metal especial na industria aeronáutica.

Propiedades[editar | editar a fonte]

Propiedades físicas[editar | editar a fonte]

O seu punto de fusión é de 2378,2 K. O seu sistema cristalino é o tetragonal pero lixeiramente distorsionado.

Propiedades químicas[editar | editar a fonte]

O rutilo presenta gran resistencia ó ataque de axentes químicos. Só o ácido fluorhídrico e o ácido sulfúrico concentrado logran atacar este mineral.

Outros óxidos[editar | editar a fonte]

A casiterita e a magnetita son outros óxidos importantes.