Roy Harris

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Roy Harris, nado o 24 de febreiro de 1931, é catedrático emérito de Lingüística Xeral na Universidade de Oxford. Foi profesor universitario en Hong Kong, Boston e París e profesor visitante e investigador en varias universidades e institucións sudafricanas, australianas e indias.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Os seus libros sobre teoría da comunicación, semioloxía, historia do pensamento lingüístico e o que finalmente denominou lingüística integracional critican o falante ideal da lingüística xenerativa e as comunidades lingüísticas idealizadas por lingüistas e sociolingüistas, así como o modelo condutual saussureano de falante e oínte e de códigos e regras, con que opera a lingüística estrutural.

A súa filosofía da lingua cuestiona asuncións tradicionais do pensamento lingüístico occidental, propoñendo unha actitude radical ante a necesidade da desmitoloxizar as linguas e a lingüística e de adoptar unha nova lingüística fundamentada na visión dos signos como produtos resultantes (antes que causantes) da comunicación.

É membro fundador da International Association for the Integrational Study of Language and Communication (IAISLC) e coeditor da revista académica Language & Communication.

Lingüística integracional[editar | editar a fonte]

As investigacións levadas a cabo por Roy Harris nos últimos 25 anos centráronse no desenvolvemento dunha aproximación integracional ós signos e ós sistemas semiolóxicos, e polo tanto a toda a comunicación humana.

A súa aproximación denominada integracionismo ou lingüística integracional parte do exame das actuais prácticas educativas ó tempo que se propón unha revisión da historia do pensamento lingüístico dende Platón á actualidade, nunha perspectiva que difire radicalmente da visión tradicional das linguas e da comunicación de base mecanicista e estrutural.

A lingüística postestrutural que Harris postula na súa abordaxe integracional presenta importantes implicacións para o noso comprendemento das relacións interpersoais así como das sociedades modernas e dos seus recursos comunicativos, incluído o discurso público das artes e as ciencias. A revista interdisciplinar que dirixe con Talbot J. Taylor destinada á discusión da comunicación verbal e non-verbal pretende a integración da lingua con outras actividades e comportamentos interactivos (de aí o nome de integracionismo) de maneira que se poida desenvolver unha ciencia da comunicación non restrinxida por fronteiras disciplinares.

Libros[editar | editar a fonte]

  • Synonymy and Linguistic Analysis, 1973, Oxford, Blackwell.
  • The Language-Makers, 1980, London, Duckworth.
  • The Language Myth, 1981, London, Duckworth.
  • F. de Saussure: Course in General Linguistics, 1983, London, Duckworth.
  • The Origin of Writing, 1986, London, Duckworth.
  • Reading Saussure, 1987, London, Duckworth.
  • The Language Machine, 1987, London, Duckworth.
  • Language, Saussure and Wittgenstein, 1988, London, Routledge.
  • La Sémiologie de l'écriture, 1994, Paris, CNRS.
  • Signs of Writing, 1996, London, Routledge.
  • The Language Connection, 1996, Bristol, Thoemmes.
  • Signs, Language and Communication, 1996, London, Routledge.
  • Introduction to Integrational Linguistics, 1998, Oxford, Pergamon.
  • Rethinking Writing, 2000, London, Athlone.
  • Saussure and his Interpreters, 2001, Edinburgh, Edinburgh UP.
  • The Necessity of Artspeak, 2003,London, Continuum.
  • The Linguistics of History, 2004, Edinburgh, Edinburgh UP.
  • The Semantics of Science, 2005, London, Continuum.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Modelo:Harris, Roy