Ringo Starr

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Ringo Starr
Ringo Starr and all his band (8470866906).jpg
Ringo Starr no 2013
Nome completo Richard Starkey
Naceu 7 de xullo de 1940
(74 anos)
Orixe Liverpool, Inglaterra, Reino Unido Reino Unido
Ocupación (s) Cantante, compositor, músico, produtor musical e produtor cinematográfico
Xénero Rock, Pop, rock and roll, country rock
Instrumento(s) Batería, bongó, pandeireta, maracas, claves, congas, timbal, crótalos, guitarra, piano, voz
Selo(s) discográfico (s) Parlophone
Capitol^
Apple
Polydor
Atlantic
RCA
Mercury
Koch
Relacionado con The Beatles
John Lennon
Paul McCartney
George Harrison
Brian Epstein
George Martin
Tempo en activo 1957–presente
Na rede
GeorgeHarrison.com

Ringo Starr nado como Richard Starkey, MBE en Liverpool o 7 de xullo de 1940, é un músico, (cantante, compositor) e actor británico, recoñecido por ser o batería de The Beatles. Dos catro membros do grupo, foi o último en incorporarse á formación definitiva. Chámanlle así porque sempre usa aneis, aínda que nunha entrevista dixo: "Elixino porque é nome de can e os cans agrádanme". Antes da súa unión a The Beatles, Starr foi membro doutra banda de Liverpool, Rory Storm & The Hurricanes. En agosto de 1962, Starr substituíu de forma permanente na formación de The Beatles ao batería Pete Best. Ademais de tocar a batería, Starr participou como vocalista en varias cancións do grupo como "With a Little Help from My Friends", "Yellow Submarine" e "Act Naturally", entre outras, e figurou como compositor das cancións "Don't Pass Me By" e "Octopus's Garden".

A contribución creativa de Starr á música de The Beatles foi suxeito de eloxios por músicos e críticos. O batería Steve Smith comentou que a popularidade de Starr "deu luz a un novo paradigma onde se comezou a ver ao batería como un participante máis no aspecto compositivo". En 2011, os lectores da revista musical Rolling Stone elixiron a Starr o quinto mellor batería de todos os tempos.[1]

Trala separación de The Beatles en 1970, Starr desenvolveu unha carreira musical en solitario con éxitos comerciais na década de 1970 como Ringo (1973) e Goodnight Vienna (1974) e varios fracasos na década de 1980, durante a cal desenvolveu unha actividade cinematográfica paralela, participando en películas como O cavernícola (Caveman) (1981). Ademais, participou como músico de sesión en traballos doutros artistas, incluíndo os seus tres antigos compañeiros de The Beatles, e narrou as dúas primeiras tempadas da serie infantil animada Thomas e os seus amigos (Thomas the Tank Engine and Friends).[2] En 1989, creou Ringo Starr & His All-Starr Band, unha banda cunha formación rotatoria ao estilo de Bill Wyman's Rhythm Kings e coa que sae anualmente de xira, e publicou o álbum Time Takes Time, o primeiro dunha serie de colaboracións co músico Mark Hudson, quen produciu posteriores traballos como Vertical Man (1997), Ringo Rama (2003) e Choose Love (2005).[3] O seu disco máis recente, Ringo 2012, foi publicado en 2012.[4]

Nunha entrevista, Phil Collins declarou: "Eu creo que Ringo Starr non foi ben valorado no seu papel de batería. Desafío a calquera de vostedes a tocar a batería como fai Ringo en "A Day in the Life"".

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Starkey naceu no seo dunha familia traballadora o 7 de xullo de 1940 no 9 de Madryn Street de Dingle, un suburbio portuario de Liverpool, Inglaterra. Os seus pais, Elsie Gleave Parkin e Richard Starkey, divorciaronse, quedando o mozo ao coidado da súa nai. Ambos mudaronse ao 10 de Admiral Grove, á vez que a súa nai alternaba distintos traballos.

Ingresou na escola de St. Silas, pero aos 6 anos veríase obrigado a abandonala debido a unha grave peritonite. Permaneceu en cama durante dous anos e dez semanas no hospital. Aos trece, despois de que a súa nai contraese matrimonio con Harry Greaves, un arrefriado converteuse en pleuresía, o que lle obrigou a ser ingresado no Myrtle Street Hospital, onde permaneceu ata 1955.

A súa ausencia da aula lle dificultó a aprendizaxe, polo que á súa saída apenas sabía ler e escribir. Traballou, grazas ao apoio do seu padrastro, para a British Rail como mensaxeiro, aínda que ás seis semanas foi despedido por non pasar o exame médico. Pouco despois, Harry Greaves logrou atoparlle traballo como aprendiz de ensamblador nunha compañía mecánica local.

Pese a todo, e debido ao auxe do skiffle, a maior afección de Ringo era a música. Durante a súa estancia no hospital, aprendeu a tocar o tambor nas clases de música que se impartían. Á súa saída deste, Harry Greaves comproulle unha batería de segunda man. Tocou para algunhas bandas locais: primeiro en bailes xunto a Eddie Clayton e máis tarde con The Darktown Skiffle Group, aínda que alcanzou certa reputación no grupo Rory Storm & The Hurricanes, onde cambiou o seu nome polo de Ringo Starr (Ringo debido aos numerosos aneis que usaba (aínda que el nunha entrevista dixo "elixino porque é nome de can e os cans agrádanme"), e Starr para anunciar o seu só de batería como Starr Estafe).

No outono de 1960, e logo de numerosos concertos no seu Liverpool natal, Ringo, xunto a Rory Storm and the Hurricanes (que era o grupo máis popular en Liverpool nese tempo), tocou en Hamburgo, Alemaña, onde coñeceu a The Beatles. En varias ocasións substituíu a Pete Best á batería debido á súa ausencia, e entablou unha gran amizade co resto da banda.

Con The Beatles[editar | editar a fonte]

Artigo principal: The Beatles.

En 1962, The Beatles conseguen o seu primeiro contrato discográfico con Parlophone grazas á axuda de Brian Epstein e George Martin. Pese a todo, a George Martin non lle gustaba o ritmo de Pete Best na batería, polo que propuxo substituilo polo mellor batería de Liverpool. Chamaron a Ringo, preguntándolle se quería unirse á banda, cousa que asi fixo, aínda que a George Martin non se lle dixo que Ringo había aceptado, polo cal aquel día reemplazarono por un profesional chamado Andy White. Malia as reticencias, finalmente contou co apoio de George Martin e ingresou oficialmente no grupo.[5] Malia ser zurdo, Ringo toca unha batería para diestros. A súa tendencia a dirixir o ritmo coa súa man esquerda contribuíu ao distintivo estilo de tocar a batería de Ringo.

John Lennon dixo de Ringo:

Ringo era un estrela na súa xusta medida en Liverpool, antes de que o coñeceramos. Por entón era un batería profesional que tocaba e cantaba, tiña o seu propio espectáculo e estaba nun dos grupos máis importantes de Gran Bretaña pero especialmente de Liverpool... Ringo é un moi bo músico.[6]

Pola súa banda, Steve Smith dixo del:

Antes de Ringo, os baterías seguían o ritmo coa súa habilidade eo seu virtuosismo. A popularidade de Ringo trouxo un novo paradigma na forma de que o público vía a batería. Comezamos a ver ao batería como un participante igualado en todos os aspectos da composición. Unha das mellores calidades de Ringo era que compoñía a pista da batería cun estilo único para as cancións dos Beatles. As partes da batería supoñían unha firma tan personalizada que podías escoitar a Ringo sen o resto da música e identificar de inmediato a canción.[7]

Moitos baterías, entre eles Max Weinberg, da E Street Band, Dave Grohl, de Nirvana, Danny Carey, de Tool, Liberty deVitto da banda de Billy Joel, Phil Collins e Mike Portnoy, recoñeceron a influencia de Ringo á hora de tocar a batería.[8]

Segundo Phil Collins:

Starr é enormemente menosprezado. A pista de batería en "A Day in the Life" ten cousas moi complexas. Podes contratar a un bo batería hoxe en día e dicirlle: "Quero que o toques como tal", e non saberá como facelo.[9]

No seu extenso estudo sobre as sesións de gravación de The Beatles, Mark Lewisohn confirmou que Ringo era hábil e notablemente formal. Segundo o autor, ao longo de oito anos de sesións houbo menos dunha ducia de ocasións na que tivese que interromperse a gravación por un erro de Ringo, recaendo a maior parte dos erros nos outros tres compoñentes de The Beatles.[8] Ringo é así mesmo considerado por introducir aspectos modernos nas técnicas da batería, como é a forma de coller as baquetas por ambas mans do mesmo xeito, a diferenza da forma tradicional na que ambalas dúas eran collidas de xeito diferente, ou o aspecto de emplazar o instrumento nunha plataforma para facelo máis visible de cara ao público. El era zurdo pero a súa avóa ensinoulle a ser ambidiestro e co tempo aprendeu.

Existen dúas cancións onde Ringo é recoñecido pola súa labor como batería: en "Rain", pola súa ensincronización co baixo de Paul McCartney, e en "She Said, She Said", pola forma de cubrir sen inconvenientes o cambio de compás de 3/4 a 4/4.

Tanto John Lennon como Paul McCartney e George Harrison recoñeceron, a modo de afagos e de compañerismo, a Ringo como o mellor batería do mundo. Durante a gravación do Álbum Branco, McCartney substituíu a Ringo nas cancións "Back in the U.S.S.R" e "Dear Prudence" trala saída de Ringo debido ao seu desgusto polas crecentes tensións entre os membros do grupo e polo tempo que tiña que pasar abandonado no estudo mentres os seus compañeiros non o requirían para a batería. Pasou dúas semanas co actor Peter Sellers no seu iate, preto de Grecia, onde escribiu a canción "Octopus' Garden". Lennon mandou telegramas a Ringo, e Harrison encheu o estudo de flores para agasallar a Ringo na súa volta a Londres.[10] Así mesmo, o 31 de xaneiro de 1969, un día despois do último concerto ofrecido polo grupo na azotea de Apple Studios, McCartney mandou unha postal a Ringo dicindo textualmente: "Ti es o mellor batería do mundo. De verdade", estás palabras quedaron plasmadas no libro de Ringo Postcards From The Boys.[11]

McCartney tamén tocou a batería no tema "The Ballad of John and Yoko", gravado o 14 de abril de 1969 exclusivamente xunto a John Lennon.[12] Ringo comentou nese aspecto que tiña sorte de 'estar rodeado por tres baterías frustrados' que só podían tocar cun único estilo.[13]

Ringo Starr con The Beatles en 1964.

Ringo xeralmente cantou polo menos unha canción por cada álbum de estudo, como parte dun suposto pacto por plasmar as voces dos catro membros do grupo en cada disco. Nalgúns casos, Lennon ou McCartney escribían as letras e a melodía especialmente para el, como no caso de "Good Night" para o Álbum Branco ou no de "Yellow Submarine" para Revolver. Noutros casos, as melodías eran feitas a medida para o rango vocal de Ringo. Aínda que algunhas criticas criticaban a voz nasal de Ringo en comparación coas voces dos seus compañeiros, afanouse na interpretación de cancións doutras estrelas musicais cunha voz parecida á súa, facendo unha gran contribución ao grupo. A voz de Ringo tamén se pode escoitar en cancións como "All Together Now", "Carry That Weight" ou "The Continuing Story of Bungalow Bill".

Indudablemente, Lennon e McCartney foron os compositores máis prolíficos dentro de The Beatles. Harrison escribiu, así mesmo, certa cantidade de cancións, mentres Ringo é acreditado como único compositor nos temas "Don't Pass Me By", do Álbum Branco, e "Octopus's Garden", de Abbey Road, na cal foi axudado polo seu compañeiro George Harrison. O seu nome figura tamén nos créditos do tema "What Goes On", do álbum Rubber Soul, xunto ao de Lennon e McCartney, mentres as cancións "Flying", procedente de Magical Mystery Tour, e "Dig It", de Let It Be están acreditadas a Lennon, McCartney, Harrison e Starr.

De forma adicional, Ringo escribiu "Taking a Trip to Carolina" (publicada no segundo disco de Let It Be... Naked) e foi acreditado xunto aos outros tres Beatles nos créditos das cancións "12-Bar Original", "Os Paranoias", "Christmas Estafe (Is Here Again)", "Suzy Parker", do filme Let It Be, "Jessie's Dream", da película Magical Mystery Tour, e a versión de "Free As A Bird" incluída no proxecto Anthology. A película Let It Be tamén inclúe "Jazz Piano Song", acreditada como unha composición de "McCartney/Starkey".

Así mesmo, cada membro de The Beatles contribuíu ás cancións sen estar específicamente mencionado nos seus créditos. É o caso do tema "Eleanor Rigby", cuxo verso "writing the words to a sermon that no one will hear" foi unha achega de Ringo recoñecida por McCartney. Pola súa banda, Lennon utilizou expresións de Starr para os títulos de cancións, como é o caso de "A Hard Day's Night" e "Tomorrow Never Knows".

No proxecto Anthology, Ringo recoñeceu que na etapa previa ás súas únicas dúas composicións dentro de The Beatles, adoitaba presentar material aos outros tres membros do grupo que eles recoñecían ao instante como música doutros artistas, xeralmente de Jerry Lee Lewis. En si era moi bo aínda que a tensión que viviu cos seus compañeiros foi o que levou á separación do grupo

Logo da separación de The Beatles[editar | editar a fonte]

1970-1980[editar | editar a fonte]

Trala separación oficial de The Beatles o 10 de abril de 1970, Ringo continuou unha carreira en solitario que inaugurara co disco de versións clásicas Sentimental Journey, publicado o 27 de marzo de 1970, un disco con versións de clásicos de jazz que gravou nos estudos de Apple Records en Savile Row durante os últimos meses de existencia do grupo. Malia a súa escasa promoción, o álbum alcanzou o posto 7 na lista británica UK Albums Chart e o posto 22 na lista estadounidense Billboard 200.[14] Ademais, compaxinou o seu traballo como batería de The Beatles cunha emerxente carreira cinematográfica que comezou coa súa incursión na parodia de Peter Sellers The Magic Christian.[15]

Seis meses despois, tras coñecer a Peter Drake durante as sesións de grabación do álbum de George Harrison All Things Must Pass (1970), Starr gravou en Nashville Beaucoups of Blues, un disco de country. Malia obter un éxito comercial moderado tras alcanzar o posto 65 no Estados Unidos,[14] o músico aparcou momentáneamente a súa carreira musical e centrouse na súa actividade cinematográfica, gravando o documental de T. Rex Born to Boogie.[16].

Aínda que non volveu gravar un novo disco en tres anos, Starr publicou en 1971 o sinxelo «It Don't Come Easy», unha canción que coescribió con Harrison e que alcanzou o posto catro tanto no Reino Unido como nos Estados Unidos. Un ano despois, publicou «Back Off Boogaloo», un sinxelo que alcanzou o posto dous no Reino Unido. Ademais, tocou como músico de sesión en discos como John Lennon/Plastic Ono Band (1970) e Living in the Material World (1973), e participou en The Concert for Bangladesh, un concerto benéfico que organizou Harrison en beneficio das vítimas da Guerra de Liberación de Bangladés.

En novembro de 1973, obtivo o seu maior éxito comercial con Ringo, un disco que alcanzou o primeiro posto en Canadá e a segunda posición na lista estadounidense Billboard 200.[17][18] O álbum, producido por Richard Perry, contou coa colaboración compositiva e musical dos seus tres compañeiros de The Beatles e incluíu «Photograph» e «You're Sixteen», os dous únicos sinxelos do músico que alcanzaron o primeiro posto na lista Billboard Hot 100. «Oh My My», o terceiro sinxelo extraído de Ringo, supuxo o quinto traballo consecutivo de Starr en alcanzar o top 10 en Estados Unidos.

Durante a época, Starr adquiriu Tittenhusrt Park, unha antiga mansión que Lennon comprou anos antes, e creou dentro do fogar un estudo de grabación chamados Startling Studios.[19]

Un ano despois, publicou Goodnight Vienna, un álbum no que contou coa colaboración de músicos como Lennon, Elton John, Jim Keltner, Harry Nilsson, Vini Poncia e Billy Preston. Malia seguir a fórmula do seu antecesor, con composicións de músicos coetáneos, obtivo un menor éxito comercial ao alcanzar o posto oito nos Estados Unidos e o 30 no Reino Unido.[20][18] O álbum incluíu unha versión do tema de The Platters «Only You (And You Alone)», que alcanzou o posto seis nos Estados Unidos, e «No No Song», o sétimo sinxelo consecutivo en alcanzar o top 10 nos Estados Unidos.

Tras emprender xunto con Harrison e Lennon accións legais para disolver a sociedade The Beatles, Starr finiquitou o seu contrato con Apple Records en 1975 coa publicación de Blast From Your Past, un recopilatorio coas súas cancións máis soadas, e fundou Ring O'Records, un selo discográfico que seguiu o ronsel de Harrison e a súa discográfica Dark Horse Records. Durante os seus tres anos de existencia, Ring O'Records publicou traballos de músicos como David Hentschel, Bobby Keys, Carl Grossman e Graham Bonnet.[21]

En 1971, fundou xunto a Robin Cruikshank unha compañía de mobles. Entre os deseños exclusivos de Ringo figuraban mesas con flores en forma de corazón que incluían pétalos axustables.[22]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Rolling Stone. "Rolling Stone Readers Pick Best Drummers of All Time" (en inglés). http://www.rollingstone.com/music/pictures/rolling-stone-readers-pick-best-drummers-of-all-time-20110208/5-ringo-starr-0875383. Consultado o 13/04/2013.
  2. Sodor Island - A Thomas Fan Site. "The Storytellers" (en inglés). http://www.sodor-island.net/storytellers.html. Consultado o 13/04/2013.
  3. Apple Radio Promotion. "Pumpkinhead Records Formed" (en inglés). http://archer2000.tripod.com/apple/pumkinhead.html. Consultado o 13/04/2013.
  4. Daytrippin (10 de decembro de 2011). "Ringo Starr's new album, Ringo 2012, coming out in January". http://daytrippin.com/2011/12/06/ringo-starrs-new-album-ringo-2012-coming-out-in-january/. Consultado o 13/04/2013.
  5. Lewisohn, Mark (1988). The Beatles Recording Sessions. pp. 20.
  6. Sheff, Davis (2000). All We Are Saying: The Last Major Interview with John Lennon and Yoko Ono. ISBN 0-312-25464-4.
  7. "PAS Hall of Fame, Ringo Starr" (en inglés). http://www.pas.org/About/HofDetails.cfm?IFile=starr.
  8. 8,0 8,1 "Ringo's Drumming". http://web2.airmail.net/gshultz/drumpage.html.
  9. "Referencia de Phil Collins a "A Day In The Life", 1'39"". http://youtube.com/watch?v=74cQutLM9Dk. Consultado o 08-05-2007.
  10. "Entrevista a Ringo Starr en 1976". The Beatles Ultimate Experience Database. http://www.beatlesinterviews.org/.
  11. "Postcards From The Boys". http://www.genesis-publications.com/books/ringo/comment.html.
  12. Lewisohn, Mark (1988). The Beatles Recording Sessions. Nova York: Harmony Books. pp. 173. ISBN 0-517-57066-1.
  13. [http://web2.airmail.net/gshultz/drummer.html "Ringo's Importance To The Beatles As Their Drummer"] (en inglés). http://web2.airmail.net/gshultz/drummer.html. Consultado o 3/08/2013.
  14. 14,0 14,1 Allmusic. "Ringo Starr - Awards" (en inglés). http://www.allmusic.com/artist/ringo-starr-mn0000217792/awards. Consultado o 3/05/2014.
  15. IMDb. "Si quieres ser millonario no malgastes el tiempo trabajando" (en inglés). http://www.imdb.com/title/tt0064622/. Consultado o 3/05/2014.
  16. IMDb. "Born to Boogie (1972)" (en inglés). http://www.imdb.com/title/tt0068307/. Consultado o 3/05/2014.
  17. Collections Canada. "Library and Archives Canada" (en inglés). http://www.collectionscanada.gc.ca/rpm/028020-119.01-e.php?brws_s=1&file_num=nlc008388.4931&type=1&interval=24&PHPSESSID=tflvluuu3gmgse7n7epkm834m4. Consultado o 1 de agosto de 2012.
  18. 18,0 18,1 allmusic.com. "allmusic ((( Ringo > Charts & Awards > Billboard Albums )))". http://www.allmusic.com/album/r18900/charts-awards. Consultado o 1 de agosto de 2012.
  19. Rare Beatles. "Concerning "Startling Music", "Ring O’Records" and David Hentschel" (en inglés). http://www.rarebeatles.com/ringorec/ringo.htm. Consultado o 16 de octubre de 2013.
  20. The Official Charts Company. "Chart Stats Ringo Starr - Goodnight Vienna". http://www.chartstats.com/albuminfo.php?id=3509. Consultado o 13 de agosto de 2012.
  21. Rare Beatles. "Ring O'Records Discography" (en inglés). http://www.rarebeatles.com/ringorec/ringo.htm. Consultado o 16 de outubro de 2013.
  22. "Sección de la revista "People"". http://radio.weblogs.com/0108008/images/TIME/people.jpg.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ringo Starr Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]