Ramón Menéndez Pidal
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
| Ramón Menéndez Pidal | |
|---|---|
 |
|
| Nacemento: | 13 de marzo A Coruña  Galicia |
| Falecemento: | 14 de novembro Madrid |
| Lingua: | castelán |
| Xénero(s): | Filólogo, historiador, folclorista e medievalista |
Ramón Menéndez Pidal, nado na Coruña o 13 de marzo de 1869 e finado en Madrid o 14 de novembro de 1968, foi un lingüista, crítico literario, folclorista e historiador de orixe galega.
Traxectoria [editar]
Membro da Real Academia Española de la Lengua desde 1901, e presidente da mesma entre 1925-1939 e 1947-1968. Está considerado como o introdutor da filoloxía moderna en España.
En 1907 propiciou a creación da Junta de Ampliación de Estudios. Entre as súas contibucións conceptuais á lingüística destaca a idea de substrato. Algunhas das súas obras teñen un grande interese específico para Galiza, p.ex. Poesía juglaresca y juglares (1924) ou Toponimia prerrománica hispana (1953).
Obra (selección) [editar]
- La leyenda de los siete infantes de Lara (1896)
- Crónicas generales de España (1898)
- Manual elemental de Gramática histórica española (1904)
- El dialecto leonés (1906)
- Cantar del Mío Cid: texto, gramática y vocabulario (1908-1912)
- Orígenes del español (1926)
- La España del Cid (1929)
- La idea imperial de Carlos V (1938)
- Reliquias de la poesía épica española (1952)
- Romancero hispánico (1953)
- En torno a la lengua vasca (1962), recolle traballos anteriores
- El padre Las Casas: su doble personalidad (1963)
