Punto (diacrítico)
Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
| Ȧ | ȧ |
| Ḃ | ḃ |
| Ċ | ċ |
| Ḋ | ḋ |
| Ė | ė |
| Ḟ | ḟ |
| Ġ | ġ |
| Ḣ | ḣ |
| İ | ı |
| Ṁ | ṁ |
| Ṅ | ṅ |
| Ȯ | ȯ |
| Ṗ | ṗ |
| Ṙ | ṙ |
| Ṡ | ṡ |
| Ṫ | ṫ |
| Ẇ | ẇ |
| Ẋ | ẋ |
| Ẏ | ẏ |
| Ż | ż |
O punto é un diacrítico que pode ser combinado con algunhas letras do alfabeto latino estendido usado en varias linguas europeas e en vietnamita.
Punto superior [editar]
O punto superior é usado en:
- Romanización do árabe: o ġ representa a letra ghayin.
- Na tipografía tradicional irlandesa, onde o punto representa lenición e é chamado ponc séimhithe ("punto de lenición"): 'ḃ ċ ḋ ḟ ġ ṁ ṗ ṡ ṫ'. A lenición tamén pode ser representada por un h que siga á letra, por exemplo: bh ch dh fh gh mh ph st th. Na ortografía do irlandés antigo, o punto só foi usado para f. s., mentres que o h seguindo á letra foi usado para ch ph th; a lenición doutras letras non estaba indicada. A práctica estándar foi usa-lo punto superior para a escritura gaélica e o h seguindo á letra para escribir en Antiqua. Por exemplo, ċ e ch representan o mesmo elemento fonético en irlandés moderno.
- Lituano: ė
- Maltés: ċ ġ ż
- Polaco: ż
- O punto sobre as minúsculas i e j (e a maiúscula İ en turco) non está considerado un diacrítico independente, senón parte da letra.
