Poeta maldito

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Chámaselle poeta maldito (poète maudit en francés) a un poeta que vive fóra ou contra a sociedade. Son elementos típicos da biografía dun poeta maldito o abuso das drogas e o alcol, a loucura, a violencia e calquera pecado considerado así pola sociedade, que ocasionan en xeral unha morte na xuventude.

A frase popularizouse a raíz da colección de ensaios Les Poétes maudits (1884, 1888) de Verlaine. Estes eran estudos críticos e biográficos breves de seis poetas franceses que foran, na súa opinión, insuficientemente aprezados e comprendidos. Estes eran:

A frase pode ser unha referencia a "Bénédiction" ("Benzón"), primeiro poema d' As Flores do mal (Les Fleurs du mal, 1857), de Baudelaire. Nos seus ensaios, Verlaine rende homenaxe ao Parnaso francés "decadente" que marcou a fin do Segundo Imperio francés e os comezos da Terceira República francesa. Os comentarios de Paul Verlaine, que coñecía persoalmente a estes autores, puntuábanse con anéctodas de primeira man.

A expresión "poeta maldito" tivo tanto éxito que hoxe pódese utilizar para describir a outros autores. Designa en xeral a un poeta de talento que, sendo incomprendido desde a súa xuventude, rexeita os valores da sociedade, condúcese de maneira provocativa, perigosa, asocial ou autodestrutiva (en particular, co consumo de alcol e drogas), redacta textos de lectura difícil e, en xeral, morre antes de que se recoñeza e poña en valor o seu xenio. O prototipo podería ter sido François Villon (1431-1474) e outros contemporáneos como Baudelaire, Lautréamont, Antonin Artaud, Armand Robin ou mesmo Jim Morrison.

A imaxe do poeta maldito é a dunha figura tráxica empurrada ao extremo que bordea a demencia. Constitúe en certa maneira o cumio do pensamento romántico e domina unha concepción da poesía característica da segunda metade do século XIX.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]