Pierre Loti
Pierre Loti, nao Louis Marie Julien Viaud, o 14 de xaneiro de 1850 en Rochefort (departamento francés de Charente Marítimo) e finado o 10 de xuño de 1923 en Hendaye, é un escritor francés que levou paralelamente unha carreira de oficial da mariña francesa. Foi enterrado na illa de Oléron despois de funerais nacionais. A súa casa en Rochefort volveuse un museo.
Pierre Loti, gran parte da súa obra é autobiográfica, inspirouse das súas viaxes de mariño para escribir as súas novelas, por exemplo a Tahití para Le Mariage de Loti (Rarahu) (1882), a Senegal para Le Roman d’un spahi (1881) ou a Xapón para a Madame Chrysanthème (1887). Gardou toda a súa vida unha atracción considerable por Turquía, onde o fascinaba a atención que se dá a sensualidade, en particular á sensualidade feminina: ilústrao sobre todo en Aziyadé (1879), e na súa continuación Fantôme d’Orient (1892).
Pierre Loti explotou igualmente o exotismo rexional nalgunhas das súas obras máis coñecidas, como o da Bretaña en Mon frère Yves (1883) ou Pêcheur d'Islande (1886), e do País Vasco en Ramuntcho (1897).
Biografía [editar]
Julien Viaud é o terceiro neno dunha familia de protestantes de Rochefort. Durante o verán 1863 escríbelle ao seu irmán Gustave, médico da mariña, a súa determinación de ser oficial na mariña. En outubro 1867, entra na escola naval de Brest.
Ao final do ano 1869, a bordo do Jean-Bart, descobre Alxer e América do Sur. En 1870, ano do falecemento do seu pai, embarca sobre unha corveta da mariña, o Decrès e participa na guerra contra Alemaña. Serve igualmente sobre o Vaudreuil para unha campaña en América do Sur.
Ao final do ano 1871, embarca en Valparaíso sobre o buque insignia o Flora cara a Tahití. Descobre a illa de Pascua, cando o Flora fai escala, e desembarca en Tahití. A raíña Pomaré dálle o alcume de Loti, do nome dunha flor tropical. A obriga de reserva polo feito da súa calidade de oficial da mariña, non lle permite coller o nome nise momento, agarda o ano 1876 para collelo como nome de pluma. Durante a súa estanza, escribe Le Mariage de Loti. Esta obra constitúe o libreto da ópera de xuventude de Reynaldo Hahn (1874/1947) baixo o título de L'Île du rêve creado en 1898 á Opéra-Comique en París.
Obras [editar]
- 1879 : Aziyadé
- 1880 : Rarahu
- [1881]] : Le Roman d'un spahi
- 1882 : Le Mariage de Loti (Rarahu). Fleurs d'ennui. Pasquala Ivanovitch
- 1883 : Trois journées de guerre en Annam
- 1883 : Mon frère Yves[1]
- 1884 : Les Trois Dames de la Kasbah
- 1886 : Pêcheur d'Islande
- 1887 : Madame Chrysanthème, Propos d'exil
- 1889 : Japoneries d'automne
- 1890 : Au Maroc, Le Roman d'un enfant
- 1891 : Le Livre de la pitié et de la mort
- 1892 : Fantôme d’Orient, continución de 'Aziyadé
- 1893 : L'Exilée, Le Matelot
- 1894 : Le Désert. Jérusalem, La Galilée
- 1897 : Ramuntcho, Figures et choses qui passaient
- 1898 : Judith Renaudin
- 1899 : Reflets de la sombre route
- 1902 : Les Derniers Jours de Pékin
- 1903 : L'Inde sans les Anglais
- 1904 : Vers Ispahan
- 1904 : tradución con Emile Vedel, do Rei Lear de William Shakespeare
- 1905 : La Troisième Jeunesse de Madame Prune
- 1906 : Les Désenchantées
- 1907 : Vies de deux chattes
- 1909 : La Mort de Philæ
- 1910 : Le Château de la Belle au Bois dormant
- 1912 : Un Pèlerin d'Angkor
- 1913 : La Turquie agonisante
- 1916 : La Hyène enragée
- 1917 : Quelques aspects du vertige mondial
- 1918 : L'Horreur allemande, Les Massacres d'Arménie
- 1920 : La Mort de notre chère France en Orient
- 1921 : Suprêmes visions d'Orient
- 1923 : Un jeune officier pauvre
- 1924 : Lettres à Juliette Adam
- 1925 : Journal intime, 1878-1881, première partie
- 1929 : Journal intime, 1882-1885, deuxième partie et Correspondance inédite, 1865-1904
- 1930 : Un pèlerin d'Angkor, illustrations de F. de Marliave, Henri Cyral, éditeur à Paris
Notas e referencias [editar]
- ↑ A acción desenrolase en Bretaña
