Peter Joseph Wilhelmus Debye

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Peter Joseph Wilhelmus Debye Nobel prize medal.svg
Debye100.jpg
Peter Debye (1912)
Datos persoais
Nacemento 24 de marzo de 1884
Lugar Maastricht Países Baixos Países Baixos
Falecemento 2 de novembro de 1966
Lugar Ithaca, Nova York Estados Unidos de América Estados Unidos
Soterrada {{{soterrada}}}
Soterrado {{{soterrado}}}
Residencia Estados Unidos de América Estados Unidos
Nacionalidade Neerlandés/Estadounidense
Etnia
Cóncuxe
  • Mathilde Alberer
Fillos {{{fillos}}}
Relixión
Actividade
Campo
Alma mater
Instituacións {{{institucións}}}
Sociedades {{{sociedades}}}
Tese {{{tese}}}
Dir. de tese {{{director_de_tese}}}
Dir. tese
Alumnos tese
Alumnos dest. {{{alumnos_doctorais}}}
Coñecido por
Influído por
Influíu en
Premios

[[Ficheiro:{{{sinatura}}}|centro|150px]]

Petrus (Peter) Josephus Wilhelmus Debye ou Petrus Josephus Wilhelmus Debije, nado en Maastricht (Países Baixos) o 24 de marzo de 1884 e finado en Ithaca (Nova York) o 2 de novembro de 1966 foi un físico-químico e profesor universitario estadounidense de orixe neerlandesa.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Estudou matemáticas, física e química na Universidade Técnica de Aquisgrán, universidade situada en Alemaña pero a tan só 30 quilómetros de Maastricht, e onde se licenciou en 1905 baixo a supervisión de Arnold Sommerfeld. En 1906 doutorouse na Universidade de Múnic, tamén baixo a supervisión de Sommerfeld, o cal nomearao asistente persoal. Conseguiu o seu PhD (Philosophiæ Doctor) cunha disertación sobre presión de radiación en 1908.

Entre 1911 e 1935 impartiu clases de física nas universidades de Utrecht en 1912, Gotinga en 1913, volveu á Zúric en 1920, na de Leipzig en 1927, e finalmente volveu a Berlín en 1934 onde foi nomeado director do Instituto Kaiser Guillerme de Física.

En 1913 casou con Mathilde Alberer. Tiveron unha filla e un fillo (Peter P. Debye) que se converteu nun físico recoñecido e colaborou con Debye nalgunhas das súas investigacións.

En 1938 trasladouse aos Estados Unidos, onde impartiu clases de química na Universidade Cornell entre 1940 e 1952. En 1946 obtivo a cidadanía estadounidense e nese momento cambiouse o seu nome holandés pola súa transcrición inglesa.

Debye faleceu o 2 de novembro de 1966 na poboación de Ithaca, a consecuencia dun infarto de miocardio.

Investigacións científicas[editar | editar a fonte]

Quinto Congreso Solvay de 1927. Podemos ver a Peter Debye o primeiro pola esquerda da fila central, sentado á beira de Martin Knudsen e detrás de Irving Langmuir.

En 1912 introduciu unha modificación na teoría da calor específica desenvolvida por Albert Einstein, calculando a probabilidade de calquera frecuencia de vibracións moleculares ata unha frecuencia máxima; este desenvolvemento foi un dos primeiros éxitos teóricos da teoría cuántica.

En 1913, estendeu a teoría da estrutura atómica de Niels Bohr, introducindo órbitas elípticas no modelo, concepto tamén introducido polo físico alemán Arnold Sommerfeld.

En 1923, co seu asistente Erich Hückel, desenvolveu unha mellora na teoría de Svante Arrhenius sobre a condutividade eléctrica en solucións electrolíticas, coñecida como ecuación Debye-Hückel, que hoxe en día aínda se considera como un importante paso na comprensión das solucións electrolíticas.

Tamén en 1923, xunto con Arthur Holly Compton, desenvolveu unha teoría para explicar o efecto Compton, a difracción dos raios X cando interactúan con electróns.

En 1926 suxeriu a existencia do efecto magneto-calórico, mediante o cal pódense obter temperaturas inferiores a 0,3 kelvin.

Foi galardoado en 1936 co premio Nobel de Química polas súas contribucións ao coñecemento das estruturas moleculares.

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

Na súa honra bautizouse ao asteroide (30852) Debye descuberto o 2 de outubro de 1991 por Freimut Börngen e Lutz D. Schmadel.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Predecesor:
Frédéric Joliot
e
Irène Joliot-Curie
Premio Nobel de Química
Nobel prize medal.svg

1936
Sucesor:
Walter Norman Haworth
e
Paul Karrer