Perdiz moura
| Perdiz moura | ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||||||||
| Estado de conservación | ||||||||||||
|
||||||||||||
| Clasificación científica | ||||||||||||
|
||||||||||||
| Nome científico | ||||||||||||
| Alectoris barbara | ||||||||||||
 Coñeza toda a Bioloxía en Wikispecies, o directorio dos seres vivos |
A perdiz moura (Alectoris barbara) é unha ave da familia dos faisánidos (Phasianidae), autóctona do norte de África.
Índice |
[editar] Descrición
Están moi emparentadas coa perdiz común (Alectoris rufa), da que as diferencian o deseño da cabeza e da gorxa Teñen aspecto gordecho e arredondado e miden entre 33 e 36 cm. de lonxitude. A parte superior do corpo é castaña agrisada, o peito gris e o ventre da cor do ante. A cara é gris clara e teñen unha zona ampla de cor castaña avermellada na zona do colo. Os flancos son brancos con vetas castañas avermelladas.
[editar] Distribución e hábitat
É unha perdiz nativa do norte de África e segundo algúnhas opinións [1] de Xibraltar e as illas Canarias, aínda que a súa presenza nestas últimas rexións é se cadra máis axiña consecuencia de introducións antigas. No norte de África espállanse dende a beira norte do Sahara ata o noroeste de Exipto e Marrocos. Nas Canarias (Sb. Alectoris barbara koenigi [2]) viven en Fuerteventura Tenerife, Lanzarote e a illa da Gomera. Foi introducida en Portugal e Madeira, aínda que non hai rexistros recentes da súa presenza nesta illa. Dentro deste ámbito de distribución distínguense catro subespecies.
Son aves de terras secas e abertas, a miúdo en zonas de outeiros, pero a súa capacidade de adaptación permítelles vivir en terras de cultivo, estepas de euforbiáceas, bosques de eucaliptos e en montañas ata ó límite das neves..
[editar] Bioloxía e costumes
Aliméntanse de sementes e algúns insectos. Fan o niño nunha depresión do chan. Poñen entre 10 e 14 ovos con pencas castañas avermelladas. O período de incubación é duns 25 días. Os polos adoitan ficar cabo dos pais ata que comeza a seguinte época reprodutora.
[editar] Notas
[editar] Véxase tamén
[editar] Bibliografía
- Heinz-Sigurd Raethel; Wachteln, Rebühner, Steinhühner, Frankoline und Verwandte, Verlagshaus Reutlingen, Reutlingen 1996, ISBN 3-88627-155-2
